III SA/Gl 648/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej – "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd na wniosek strony skarżącej może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania jej wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne ku temu okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa na wnioskodawcy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Te nie wynikają też z okoliczności i charakteru sprawy, jako że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] odmawiająca – po wznowieniu postępowania na żądanie strony – uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] . To z kolei oznacza, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia złożonego wniosku. Zauważyć bowiem w tym miejscu należy, iż wskazane wyżej unormowanie zawarte w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy jedynie tych aktów z zakresu administracji publicznej i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna jak i orzecznictwo rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Ponieważ problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por.: postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Tym samym do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne, jako że nie wywołują one skutków materialnoprawnych (vide: Z. Kmieciak "Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym", PiP 2003, Nr 5, str. 26). Podobnie większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego nie przyznaje uprawnień i nie nakłada obowiązków, które wymagałyby wykonania (por. T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 295 i 296). Dlatego też w rozpoznawanej sprawie - Sąd w składzie tu orzekającym - stwierdził brak podstaw prawnych do uwzględnienia złożonego wniosku. Żądaniem wstrzymania wykonania została bowiem objęta decyzja, na mocy której odmówiono stronie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Ponieważ ta nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków oraz nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania w związku z powyższym skuteczność jej zaskarżenia nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej rozstrzygnięcie to nie podlega realizacji w drodze egzekucji. Nie może być zatem mowy o jego wstrzymaniu. Okoliczność ta przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do złożonego wniosku. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.