III SA/Gl 735/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2024 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2023 r. nr BP.501.1860.2022.1284.KA12.424203 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona, Spółka) decyzją z 22 czerwca 2023 r. nr BP.501.1860.2022.1284.KA12.424203, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszoinstancyjny, [...]WITD) z 16 sierpnia 2022 r. nr [...], o nałożeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł. W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. dalej: K.p.a.) art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym/u.t.d.), Ip. 1.5 oraz 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z akt administracyjnych wynika, że 20 maja 2022 r. w G. na ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] nr rej. [...], którym kierował S.M. (obywatel Ukrainy). Podczas kontroli ustalono, że kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką na trasie z ul. [...] na ul. [...] w G.. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji [...]. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wystawiony przedsiębiorcy H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. dla kontrolowanego pojazdu na obszar prowadzenia pojazdu: K.. Kierowca nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu na terenie miasta G.. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...]. Zawiadomieniem z 23 maja 2022 r. [...]WITD zawiadomił Spółkę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym tj.: Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie informacji z Urzędu Miasta G., [...]WITD ustalił, że strona posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 15 lutego 2022 r. przez Prezydenta Miasta G., do której nie został zgłoszony skontrolowany pojazd marki [...]. W związku z powyższym [...]WITD zawiadomił stronę o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia stwierdzonego podczas kontroli z: Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., na naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, Ip. 1.12 zał. nr 3 do u.t.d., a także o wszczęciu postępowania w przedmiocie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Po zakończeniu postępowania organ I instancji decyzją z 16 sierpnia 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.300 zł, tj.: 800 zł z tytułu Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., a także 500 zł z tytułu Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., za: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę; niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: art. 93 w zw. z 14 ust 1 u.t.d., art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z § 29 załącznika ro rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie Zasad techniki prawodawczej, a także art. 61 § 1 w zw. z 7 K.p.a. oraz art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, 189e oraz art. 189f K.p.a. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Wyjaśnił też, że w toku kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wystawiony Spółce dla skontrolowanego pojazdu o nr rej. [...], na obszar prowadzenia pojazdu: K.. Natomiast nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu na terenie miasta G.. W związku z tym na podstawie protokołu kontroli, okazanych dokumentów, dokumentacji fotograficznej, znajdujących się w aktach sprawy, organ wszczął postępowanie w związku z naruszeniem polegającym na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Po wszczęciu postępowania okazało się, że strona posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 15 lutego 2022 r. przez Prezydenta Miasta G., do której nie został zgłoszony pojazd marki [...] o nr rej. [...] (dowód: pismo informacyjne z organu licencyjnego z 25.05.2022 r. oraz 24.06.2022 r. - w aktach sprawy). Zatem na dzień kontroli tj. 20 maja 2022 r. strona posiadała uprawnienia do wykonywania przewozu osób taksówką na obszarze miasta G.. Zdaniem GITD organ I instancji prawidłowo zmienił kwalifikację prawną naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji Ip. 1.1 na naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. -za każdy dokument. Z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką uprawniającego do wykonywania przewozu na terenie miasta G.. GITD zauważył też, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto; wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zatem GITD uznał, że słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i Ip. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy za niewyposażenie kierowcy w wypis ww. licencji. GITD stwierdził też, że w związku z uzyskaną informacją z organu licencyjnego, że poddany kontroli pojazd na dzień 24.06.2022 r. nie został zgłoszony do licencji wykonywania przewozu osób taksówką na obszarze miasta G., organ I instancji prawidłowo wszczął wobec strony również postępowanie w zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. A w konsekwencji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i Ip. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, tj.: 1.1. art. 93 u.t.d. w zw. z art. 14 ust. 1 u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie, w zakresie którego wszczęto postępowanie 23 maja 2022 r. na podstawie protokołu kontroli nr [...], podczas gdy protokół ten nie daje podstaw wszczęcia postępowania w tym zakresie ani uznania, że 28- dniowy termin na zgłoszenie pojazdu do licencji był naruszony; 1.2. art 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do ustawy w sytuacji gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege scripta, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 2.1. art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, mimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a § 2 pkt 1-6 K.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a.; 2.2. art. 61 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na podstawie ustaleń protokołu kontroli nr [...] w przedmiocie naruszenia mającego polegać na niezgłoszeniu pojazdu do licencji, w sytuacji, gdy protokół kontroli dotyczy wyłącznie stanu faktycznego z dnia kontroli, tj. 20 maja 2022 r. i nie daje podstaw do wszczęcia postępowania w powyższym zakresie, a w tym dniu obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji de facto jeszcze nie istniał; 2.3. art. 76 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych niezgodnie z regułami procedury administracyjnej i nałożenie na stronę kary za naruszenia niewykazane podczas kontroli. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że doszło do bezpodstawnego wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia wskazanego w zawiadomieniu z 27 czerwca 2022 r. Jako powód wszczęcia postępowania z urzędu wskazano bowiem dokumenty i czynności pozyskane w kontroli przeprowadzonej 20 maja 2022 r. Tymczasem protokół z tej kontroli nie wspomina o obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji, ani o wystąpieniu powyższego naruszenia i stwierdzenia go w trakcie kontroli. Co więcej, protokół dotyczy stanu faktycznego z dnia kontroli, tj. 20 maja 2022 r. i może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania jedynie w zakresie naruszeń, na które wskazuje protokół i które rzeczywiście istniały w momencie kontroli. Zdaniem strony, w momencie kontroli organ nie zarzucił naruszenia sklasyfikowanego pod l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Co więcej, sam fakt poruszania się pojazdem niezgłoszonym do licencji nie stanowi jeszcze sam w sobie wspomnianego naruszenia. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik ma obowiązek zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8 u.t.d. "nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania". Oznacza to, że do ustalenia wystąpienia naruszenia w związku z kontrolą drogową, konieczne jest stwierdzenie, że przewoźnik naruszył ten 28-dniowy termin. Przed jego upływem bowiem przewóz drogowy może być realizowany w sposób w pełni legalny bez dokonania zgłoszenia zmiany danych. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie. Reasumując strona stwierdziła, że wszczęcie postępowania w zakresie naruszenia sklasyfikowanego pod Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., na podstawie kontroli udokumentowanej protokołem nr [...] jest bezpodstawne, bowiem protokół nie wskazuje na możliwość istnienia tego naruszenia w chwili kontroli. Następnie strona powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazała, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa K.p.a. bowiem ustawa o transporcie drogowym nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i ich miarkowania. W ustawie o transporcie drogowym zawarte zostały okoliczności wyłączające odpowiedzialność, których zajście powinno spowodować umorzenie wszczętego postępowania, a jeżeli nie zostało ono wszczęte, to jego niewszczynanie. Ustawa ta nie zawiera natomiast przepisów pozwalających na odstępowanie od kary, tj. jednoczesne stwierdzenie naruszenia, odpowiedzialności za nie, ale zaniechanie ukarania z uwagi np. na znikomą wagę naruszenia. Z tego względu uzasadnione jest, by w sprawie znalazły zastosowanie przepisy K.p.a. dotyczące kar pieniężnych, w szczególności te pozwalające na odstępowanie od nakładania kar, bowiem u.t.d. nie zawiera regulacji w tym zakresie. Uzasadniając zarzut dotyczący nałożenia kary za naruszenia stypizowane w załączniku do ustawy strona wskazała, że podstawową zasadą prawa penalnego (przewidującego kary) jest zasada nullum crimen sine lege scripta, która stanowi, że czyn zabroniony (a takim niewątpliwie są naruszenia) musi być określony w ustawie. Podobnie, zgodnie z zasadą nulla poena sine lege poenall również kara i jej wysokość musi być określona w ustawie. Natomiast naruszenie które zostało przypisane skarżącemu zostało określone w załączniku do ustawy. Zgodnie z § 29 załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej: "w załącznikach do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym." Wobec powyższego umieszczenie opisu naruszeń (ich znamion) oraz wysokości grożących kar w załączniku do ustawy a nie w samej ustawie jest błędem nie tylko legislacyjnym, ale narusza normy konstytucyjne i powoduje, że podmiot nie powinien być karany za naruszenia stypizowane poza ustawą - w załączniku do niej, bowiem załącznik znajduje się poza hierarchią źródeł prawa. W powyższym zakresie strona wskazała, że właściwym wzorem kontroli jest art. 42 ust 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie bowiem podkreślał, że konstytucyjne wymagania dotyczące przepisów karnych odnoszą się do wszystkich przepisów o charakterze represyjnym (sankcjonująco-dyscyplinującym), a więc do wszystkich przepisów, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania czy jakiejś sankcji (por. orzeczenie z 1 marca 1994 r., sygn. U 7/93, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 5, oraz wyrok z 2 września 2008 r., sygn. K 35/06, OTK ZU nr 7/A/2008, poz. 120, s. 1223 oraz powołane tam orzecznictwo). Powołując się na art. 42 ust 1 Konstytucji RP oraz orzecznictwo i doktrynę strona podniosła, że umieszczenie opisu naruszeń (ich znamion) oraz wysokości grożących kar w załączniku do ustawy a nie w samej ustawie jest błędem nie tylko legislacyjnym, narusza normy konstytucyjne i powoduje, że podmiot nie powinien być karany za naruszenia stypizowane poza ustawą - w załączniku do niej, bowiem załącznik znajduje się poza hierarchią źródeł prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r., poz.137) i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2599 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone badanie sprawy w tak zakreślonych granicach wykazało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu odwoławczego z 22 czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 16 sierpnia 2022 r., którą na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.300 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument (Ip. 1.12 zał. nr 3 do u.t.d.), a także niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Zgodnie z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument stanowi karę pieniężną w wysokości 500 zł. Stosownie do treści Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł. W skardze strona kwestionuje nałożenie tych kar, zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. W pierwszym rzędzie odnosząc się do zarzutów prawa procesowego przedstawionych w pkt. 2 skargi, Sąd uznaje je za bezzasadne. Nie ma racji strona skarżąca, że doszło do naruszenia art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. (pkt 2.2. skargi) twierdząc, że doszło do bezprawnego wszczęcia postepowania w zakresie naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że należy rozróżnić etap kontroli drogowej od prowadzonego postępowania administracyjnego, które rozpoczyna się wraz z wszczęciem postępowania i kończy wydaniem decyzji. Samo stwierdzenie naruszenia podczas kontroli drogowej nie stanowi o zasadności nałożenia kary pieniężnej. Dopiero w toku prowadzonego postępowania organ administracji bada stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli, ewentualnie przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe i kończy postępowanie wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Ustalenia stwierdzone podczas kontroli stanowią materiał dowodowy do wszczęcia postępowania administracyjnego, natomiast w toku prowadzonego postępowania organ administracji prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie i bada przesłanki stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń. W trakcie postępowania administracyjnego można stwierdzić także inne naruszenia, których nie ujawniono w trakcie kontroli. Może również okazać się, że pojawią się okoliczności uwalniające stronę od odpowiedzialności za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli. W rozpoznawanej sprawie dopiero w toku postępowania administracyjnego uzyskano informacje z organu licencyjnego, że na dzień kontroli tj. 20 maja 2022 r. strona nie posiadała uprawnienia do wykonywania przewozu osób taksówką na obszarze miasta G., to wymagało zmiany kwalifikacji prawnej naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli. Ponadto, ustalono, że ani na moment kontroli ani w ciągu 28 dni od jej przeprowadzenia strona nie zgłosiła pojazdu, którym wykonywano przewóz do posiadanego uprawnienia. Zatem prawidłowo organ I instancji w toku prowadzonego postępowania wszczął z urzędu wobec strony w związku z przeprowadzoną kontrolą również postępowanie w zakresie naruszenia Ip. 1.5, o czym prawidłowo zawiadomił stronę pismem z 27 czerwca 2022 r. Strona miała możliwość ustosunkowania się do stwierdzonego naruszenia, z czego skorzystała w piśmie z 13 lipca 2022 r. Słusznie zatem skonstatował organ, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie stanu faktycznego ustalonego podczas kontroli i w toku prowadzonego postępowania. Bez znaczenia jest, że naruszenie Ip. 1.5 nie zostało stwierdzone podczas kontroli, a w toku postępowania w sytuacji gdy dotyczy strony postępowania, w trakcie realizowanego przewozu pojazdem poddanym kontroli 20 maja 2022 r. Z podanych wyżej przyczyn nie został też naruszony art. 76 § 1 K.p.a., który stanowi, że: "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone." Sporządzony protokół z kontroli 20 maja 2022 r. został prawidłowo przez organy zweryfikowany w trakcie postępowania administracyjnego. Albowiem stosownie do treści art. 75 § 1 K.p.a.: "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny." Nie mógł także odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut opisany w pkt. 2.1 skargi. Słusznie wskazał organ, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. Stosownie do treści tego przepisu w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia - przepisów działu IVa Kp.a. w tym zakresie nie stosuje się (art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a.). Ustawa o transporcie drogowym w art. 92b ust. 1 odrębnie reguluje wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, a w art. 92c ust. 1 pozostałe przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, oznacza to że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, jakimi jest w niniejszym przypadku ustawa o transporcie drogowym (por.: wyrok NSA z 6 października 2022 r. sygn. akt II GSK 740/19, publ. CBOSA). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 189d, 189e oraz 189f § pkt 1 K.p.a. albowiem art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podsumowując stwierdzić przyjdzie, że organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego opisanego w pkt. 1 skargi. Organ prawidłowo zastosował przywołane w skardze przepisy prawa materialnego i na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.12 i lp.5 załącznika nr 3 do `u.t.d. nałożył na spółkę karę pieniężną. Niezasadny jest także zarzut podniesiony w pkt. 1.2 skargi, tj.: naruszenia art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w związku z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do u.t.d. w sytuacji, gdy w załączniku do ustawy umieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny być uregulowane w ustawie, zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych. Sąd nie dostrzega, aby ustawodawca w zakresie konstruowania wskazanego w załączniku nr 3 do u.t.d. opisu czynu objętego sankcją administracyjną naruszył przepisy Konstytucji. Pod poz. lp. 1.15 i lp. 1.5 jest opis typu zachowania sankcjonowanego administracyjnoprawnie w art. 92a ust. 2 u.t.d. Opis czynu w powyższym zakresie jest precyzyjny i klarowny. Podobny zarzut był przedmiotem rozważań NSA, który w wyroku 12 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 435/22, (publ.: CBOSA) stwierdził, że opis naruszenia wskazanego pod poz. 16 w załączniku nr 4 do u.t.d., które zostało przypisane skarżącemu i za które wymierzono mu karę, jest jasny i jednoznaczny, tym samym nie zostały naruszone warunki określoności czynu objętego sankcją administracyjną (wskazanego w ustawie). Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 150 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.