III SA/Gl 740/25

Sygn. akt III SA/Gl 740 /25 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na zarządzenie Prezydenta Miasta R. z dnia 6 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora przedszkola oddala skargę. Zaskarżonym Zarządzeniem z 6 czerwca 2025r. nr [...] Prezydent Miasta R. odwołał skarżącą A. D. ze stanowiska dyrektora Miejskiego Przedszkola nr [...] w R. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że Zarządzeniem Prezydenta Miasta R.z 19 sierpnia 2022r. nr [...] organ powierzył skarżącej stanowisko dyrektora Miejskiego Przedszkola Nr [...] w R., na okres od 1 września 2022r. do 31 sierpnia 2027r. W okresie od 28 października 2024r. do 27 kwietnia 2025r. skarżąca w sposób nieprzerwany była niezdolna do pracy z powodu choroby, a po wyczerpaniu okresu zasiłkowego orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 21 maja 2025r. uzyskała świadczenie rehabilitacyjne na okres 12 miesięcy. Zdaniem organu tak długa nieobecność skarżącej w pracy uniemożliwia jej sprawowanie funkcji kierowniczej oraz bieżące zarządzanie jednostką, co wywiera negatywny wpływ na funkcjonowanie przedszkola. Organ wskazał też, że w związku z nieutworzeniem w placówce stanowiska wicedyrektora, na postawie art. 68 ust. 9 ustawy z 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe pismem z 4 października 2022r. wyznaczył nauczycielkę przedszkola – M. Z. do zastępowania skarżącej w czasie jej nieobecności. M. Z. poinformowała organ o braku upoważnień dla niej oraz braku dostępu do platform internetowych, co uniemożliwiało jej wykonywanie obowiązków w zastępstwie dyrektora placówki. Z uwagi na to oraz ze względu na przeciążenie obowiązkami pismem z 13 maja 2025r. osoba ta odmówiła dalszego zastępowania skarżącej. Nie tylko bowiem zastępowała skarżącą w obowiązkach dyrektora, ale także wykonywała jednocześnie swój zakres obowiązków nauczycielskich w niezmniejszonym zakresie godzin. Organ uznał, że zaistniała sytuacja dezorganizuje nie tylko pracę kadry, ale również zagraża realizacji zadań dydaktyczno – wychowawczych i godzi w prawo dzieci do bezpiecznego środowiska edukacyjnego. Przytoczył na art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego stanowiący, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty organ, który powierzył kierownicze stanowisko w przedszkolu może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Powołując się na wyroki NSA o sygn. akt I OSK 553/17 i I OSK 365/17 stanął na stanowisku, że przedłużająca się usprawiedliwiona nieobecność dyrektora stanowi taki szczególnie uzasadniony przypadek. Natomiast Kurator Oświaty, do którego zwrócił się o opinię wyraził opinię pozytywną. Końcowo wyraził pogląd, że w związku z koniecznością ochrony interesu publicznego uzasadnione jest zakończenie kadencji dotychczasowego dyrektora i niezwłoczne wyłonienie nowego, który przywróci właściwe zarządzanie przedszkolem. W skardze na ww. Zarządzenie, skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zostało wydane z naruszeniem prawa. Wskazała, że zwolnienia lekarskie były przez nią na bieżąco przekazywane do działu kadr Urzędu Miasta. Pomimo tego, organ nie podjął żadnych formalnych działań w celu zapewnienia prawidłowego kierowania placówką, gdyż nie wyznaczono osoby pełniącej obowiązki dyrektora, a sprawy przedszkola pozostawały bez właściwego nadzoru. Dlatego wyraziła pogląd, że trudna sytuacja organizacyjna przedszkola była skutkiem opieszałości organu, a nie jej winy czy niedopełnienia obowiązków informacyjnych z jej strony. Podkreśliła, że pojęcie szczególnie uzasadnionych przypadków musi być interpretowane ściśle, natomiast organ nie wykazał, że istniały rzeczywiste i wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające dalsze pełnienie funkcji. Podniosła, że przed wydaniem zarządzenia nie została wysłuchana, nie umożliwiono jej też przedstawienia własnego stanowiska. Natomiast z uwagi na niepowołanie osoby pełniącej obowiązki dyrektora była zmuszona wykonywać je zdalnie, mimo przebywania na zwolnieniu lekarskim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że na podstawie art. 68 ust. 9 Prawa oświatowego wyznaczył osobę do zastępowania dyrektora w czasie jego nieobecności już 4 października 2022r. W trakcie spotkania, jakie odbyło się w maju 2025r. z udziałem Naczelnika Wydziału Oświaty i nauczycielki zastępującej stronę ujawniono, że skarżąca w czasie zwolnienia lekarskiego w sposób ciągły ingerowała w pracę osoby zastępującej, co skutkowało dezorganizacją pracy placówki. Na skutek tego, pismem z 13 maja 2025r. osoba zastępująca złożyła oświadczenie o rezygnacji z zastępstwa. W związku z tym, organ prowadzący zmuszony był do podjęcia działań mających na celu natychmiastowe zapewnienie zarzadzania placówką, zatem w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 2 wystąpił do Kuratora Oświaty z wnioskiem o wyrażenie opinii w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora w trakcie roku szkolnego z uwagi na zaistnienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Kurator pismem z 3 czerwca 2025r. wyraził opinię pozytywną. W związku z tym, zaskarżonym zarządzeniem z 6 czerwca 2025r. organ odwołał skarżącą ze stanowiska dyrektora. Organ stwierdził, że w tej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek. Podstawą odwołania dyrektora nie muszą bowiem być tylko zawinione działania dyrektora, ale także sytuacje niezawinione, uniemożliwiające pełnienie tej funkcji w pełnym zakresie. W omawianym przypadku przesłanką tą była długotrwała nieobecność spowodowana chorobą strony, trwającą ok. półtora roku, a osoba zastępująca złożyła rezygnację, gdyż nie radziła sobie z zastępstwem i jednocześnie pełnym obciążeniem pracą na swym dotychczasowym stanowisku pracy. Dodatkowym obciążeniem było nieprzekazanie osobie zastępującej uprawnień do korzystania z platform internetowych potrzebnych do zarządzania jednostką oświatową i fakt, że skarżąca nadal wykonywała obowiązki dyrektora podpisując dokumenty. W piśmie procesowym z 4 sierpnia 2025r. skarżąca podkreśliła: - nieprzekazanie formalnie obowiązków dyrektora osobie zastępującej w trybie art. 68 ust. 9 Prawa oświatowego i to ta sprawa – jej zdaniem - stała się powodem chaosu organizacyjnego, który stał się powodem jej odwołania; - niespełnienie przesłanek ustawowych z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego do odwołania jej w trybie natychmiastowym, gdyż żadne nadzwyczajne, nagłe okoliczności nie wystąpiły; - fakt pobierania przez nią dodatku motywacyjnego także w okresie zwolnienia lekarskiego, co świadczy o tym, że organ pozytywnie oceniał jej pracę; - naruszenie art. 10 § 1 Kpa, gdyż nie miała możliwości złożenia wyjaśnień; - brak zmian po odwołaniu jej ze stanowiska, gdyż jedyną różnicą było to, że ta sama osoba, która wcześniej ją zastępowała została powołana na stanowisko p.o. dyrektora; - fakt, że ZUS zakończył postępowanie, jakie prowadził w stosunku do niej w związku z rzekomym wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie zwolnienia lekarskiego, gdyż uznał, że miało to charakter incydentalny i było wymuszone sytuacją organizacyjną placówki, co – w jej opinii – potwierdza, że zaistniała sytuacja nie była wynikiem jej działań, lecz braku organizacji ze strony organu; - nie występowało realne zagrożenie interesu publicznego, bo gdyby tak rzeczywiście było, to nie pozostawałaby nadal w zatrudnieniu w tym samym przedszkolu w charakterze nauczyciela, gdyż w takim przypadku organ rozwiązałby z nią stosunek pracy; - przebywając na zwolnieniu lekarskim miała prawo się leczyć, a zaistniała sytuacja wywołała u niej stres i poczucie niesprawiedliwości, co negatywnie wpłynęło na proces leczenia. W piśmie z 27 sierpnia 2025r. skarżąca wniosła o dołączenie do akt sprawy: - odpowiedzi Kuratorium Oświaty na wniosek organu twierdząc, że wynika z niej, że Kuratorium otrzymało niepełne i wprowadzające w błąd informacje co do faktycznego zastępstwa w placówce; - zastrzeżenia do protokołu PIP podpisane przez osobę, która ją zastępowała 30 maja 2025r., podczas gdy zrezygnowała ona z tej funkcji już 13 maja 2025r., co oznacza, że w dacie podpisania osoba ta nie miała żadnego umocowania prawnego do tej czynności. W piśmie z 15 września 2025r. skarżąca: - podtrzymała twierdzenie o braku pełnomocnictwa dla osoby zastępującej; - stwierdziła, że to organ uniemożliwił jej formalne przekazanie zastępcy obowiązków; - oświadczyła, że nie jest prawdą, że ograniczała zastępcy dostęp do platform, bo gdy zastępczyni zwróciła się o niego, niezwłocznie go nadała; - zarzuciła, że osoba, która rzekomo nie radziła sobie z obowiązkami dyrektora, w dniu następnym została powołana na stanowisko p.o. dyrektora, co – jej zdaniem – wskazuje, że wcześniejsza odmowa miała charakter pozorny; - ponownie podniosła zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa; - zarzuciła, że destabilizacja działania placówki wynikała z działania organu, który przez pół roku nie podjął żadnych działań i dopiero po tym czasie zdecydował się na odwołanie jej ze stanowiska, co nie spełnia kryterium niezwłoczności; - organ oczekiwał od niej wykonywania pracy w czasie L-4, co miało polegać na nadawaniu uprawnień i dostępów do platform dla nauczyciela wyznaczonego jako zastępca, co narusza prawo, ponadto zarzut ten nie pojawił się w uzasadnieniu Zarządzenia o odwołaniu; - naruszenie zasad ogólnych prawa administracyjnego -art. 7 Konstytucji oraz art. 8, 12, 10 § 1 Kpa; - niewłaściwą interpretację prawa – nieobecność dyrektora tylko wówczas może być przyczyną odwołania, gdy brak jest innych realnych możliwości zarządzania placówką oraz gdy występuje rzeczywiste zagrożenie dla jej funkcjonowania, a jej nieobecność nie miała charakteru nagłego. W piśmie procesowym z 24 października 2025r. skarżąca: - po raz kolejny zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 Kpa; - oświadczyła, że organ miał wiedzę o jej niezdolności do pracy, na dowód czego załączyła korespondencję elektroniczną z 7 listopada 2024r. z intendentką przedszkola; - opisała kwestię udzielenia upoważnienia przed rozpoczęciem korzystania z L-4; - brak formalnego zastępstwa; - bezzasadność zarzutu utrudniania zarządzania placówką; - oświadczyła, że przekazała zastępcy dostęp do aplikacji bankowej, a inne konta użytkownika, z których korzystała miały charakter imienny i osobisty; - zastępczyni w czasie jej zwolnienia wysyłała do niej prośby o wykonywanie obowiązków służbowych; - inne przyczyny odwołania zostały powołane przez sądem pracy (w sprawie z powództwa strony o odszkodowanie), a inne w zarządzeniu; - przyznanie nagrody osobie, która ją zastępowała trzy miesiące po tym, jak złożyła rezygnację z zastępstwa z powodu tego, że nie radzi sobie z nadmiarem obowiązków; W piśmie z 28 października 2025r. skarżąca zawarła wniosek dowodowy z Zarządzenia Prezydenta Miasta z 27 czerwca 2025r. na okoliczność wykazania, że aktualna dyrektorka przedszkola ma formalnie wyznaczonego zastępcę, czego organ zaniechał w jej przypadku. Na rozprawie strony podtrzymały swe twierdzenia, a skarżąca oświadczyła, że postępowanie przed Sądem Pracy jest zawieszone do czasu wydania wyroku przez WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Do tej kategorii zalicza się zarządzenia organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym wewnętrznego urzędowania, w tym regulaminy, wytyczne skierowane do podległych organów i jednostek, akty budżetowe, jak również akty o charakterze indywidualnym, np. w sprawach likwidacji szkoły, a także zarządzenia z zakresu przeprowadzania konkursów na dyrektorów samorządowych placówek oświatowych i powierzania stanowiska dyrektorów szkół i placówek oświatowych. Powierzenie stanowiska dyrektora szkoły wiąże się także z jego odwołaniem. Powyższe przesądza zatem, że zaskarżone Zarządzenie Prezydenta Miasta stanowiące przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego podlega kognicji sądów administracyjnych, a zatem wniesiona skarga podlegała rozpatrzeniu. Wskazane wyżej kryterium zgodności z prawem wskazuje, że tylko stwierdzenie, że zaskarżone Zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Takich zaś wad zaskarżonego Zarządzenia sąd administracyjny nie stwierdził. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe w wersji obowiązującej w dniu wydania zarządzenia (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 737 ze zm.), organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty (...) może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Z powołanego przepisu wynika, że skoro przepisy Prawa oświatowego nie definiują pojęcia szczególnie uzasadnionego przypadku, to przesłanka ta ma charakter ocenny co do tego, czy stan faktyczny danej sprawy stanowi taki szczególnie uzasadniony przypadek, a oceny tej dokonuje organ, a następnie ocenę tę ewentualnie kontroluje sąd administracyjny. Po drugie, użycie słowa "może" wskazuje na uznaniowość organu powierzającego nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce, a który może, ale nie musi podejmować tego rozstrzygnięcia nawet w sytuacji, gdy taki szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi. Trzecim wnioskiem jest taki, że – w braku wyraźnego zastrzeżenia w treści przepisu - ustawa nie ogranicza możliwości odwołania do sytuacji zawinionych przez nauczyciela, co oznacza, że również okoliczności, w których nie można mu przypisać winy mogą stanowić podstawę odwołania. Zatem przypadki szczególnie uzasadnione, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe, to są nie tylko sytuacje, w których doszło do naruszenia prawa albo rażących uchybień w sprawowaniu funkcji dyrektora (czego skarżącej organ nie zarzuca), ale także takie, które są obiektywnie niepożądane, a jedyną możliwością zapobieżenia takiej sytuacji jest odwołanie dyrektora placówki w trakcie roku szkolnego, np. takie, które z jakichkolwiek przyczyn powodują destabilizację przedszkola szkoły pod względem dydaktycznym, wychowawczym czy oświatowym: konflikt personalny, mobbing, niezdolność dyrektora do pełnienia funkcji czy jego długotrwała nieobecność w pracy z różnych powodów. Przyjęcie założenia przeciwnego prowadziłoby do wniosku, że organ nie może np. usunąć mobbera w osobie dyrektora w czasie roku szkolnego dopóki nie zapadnie prawomocny wyrok w tej sprawie mimo, że jest do tego zobowiązany na podstawie art. 943 § 1 Kp stanowiącego, że pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Przy czym w orzecznictwie sądów powszechnych dotyczących omawianej kwestii podkreśla się, że obowiązek pracodawcy przeciwdziałania mobbingowi nie może ograniczać się jedynie do przypadków stwierdzonych zachowań mobbingowych i polega także na działaniach zmierzających do tego, by mobbing nie wystąpił. Chodzi więc o podejmowanie środków zapobiegawczych. Przeciwdziałanie mobbingowi powinno być zarówno realne, jak i efektywne. (Tak Sąd Najwyższy w wyroku z 6 października 2020 r., sygn. akt I PK 55/19, Lex nr 3276561). Oczywiście poza sporem jest, że skarżąca mobbingu się nie dopuszczała, a powyższy wywód ten miał jedynie na celu wykazanie, że przyczyna uzasadniająca odwołanie dyrektora placówki oświatowej ze stanowiska powinna być rzeczywista, ale z drugiej strony pojęcie uzasadnionego przypadku nie może być wykładane zawężająco i ograniczone jedynie do sytuacji szczególnie rażących czy drastycznych, takich jak stwierdzone we właściwym trybie naruszenie przez dyrektora prawa. Jest tak choćby z tego powodu, że gdyby było to zamiarem ustawodawcy, to nadałby on taką treść art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, czego jednak nie uczynił ograniczając się do sformułowania ogólnego i elastycznego szczególnie uzasadnionego przypadku, co oznacza tylko tyle, że nie może to być przyczyna zupełnie dowolna albo błaha. W ocenie Sądu zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego na gruncie konkretnej sprawy winno następować z uwzględnieniem i wyważeniem dwóch wartości: z jednej strony konieczności ochrony trwałości funkcji kierowniczej dyrektora, a z drugiej wpływu, jaki ma zajmowanie przez niego tego stanowiska na działalność kierowanej placówki oświatowej. Wyważając te dobra, należy przedłożyć prymat interesu ogólnego nad jednostkowym, a więc przyznać pierwszeństwo zapewnieniu sprawnego działania placówki. Placówka oświatowa nie istnieje przecież po to, aby dyrektor mógł nią kierować, ale po to zostaje powołany dyrektor, aby zapewnić jak najlepszą realizację zadań oświatowych i opiekuńczych, do jakich przedszkole zostało powołane. Skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim od 28 października 2024r. i miała być nieobecna w pracy przez kolejny rok: do 18 maja 2026r. z powodu korzystania ze świadczenia rehabilitacyjnego. Dla Sądu oczywistym jest, że tak długa absencja osoby kierującej jakąkolwiek jednostką ma dla niej działanie destabilizujące, zwłaszcza, gdy osoba zastępująca złożyła rezygnację z dalszego zastępstwa, do czego ma przecież prawo. Oprócz zastępstwa na stanowisku dyrektora przedszkola osoba ta realizowała zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze, co – biorąc pod uwagę długotrwałość zastępstwa – mogło skutkować tym, że nie w pełni radziła sobie z różnorodnymi ciążącymi na niej obowiązkami. Zatem Prezydent Miasta jako organ wykonawczy organu prowadzącego, jakim jest jednostka samorządu terytorialnego, zmuszony był do podjęcia natychmiastowych działań mających na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania przedszkola i zapewnienia bezpieczeństwa dzieci. Uczynił to poprzez odwołanie skarżącej ze stanowiska, do czego jest uprawniony w świetle art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Również Kurator Oświaty, do którego organ wystąpił o opinię co do planowanego odwołania wyraził w tej sprawie opinię pozytywną (karta 37 akt sądowych). Co prawda w piśmie procesowym z 27 sierpnia 2025r. skarżąca zarzucała, że we wniosku o jej wyrażenie organ przedstawił Kuratorowi "niepełne i wprowadzające w błąd informacje co do faktycznego zastępstwa w placówce," jednak Sąd stwierdza, że nie jest to zarzut prawdziwy. W piśmie z 27 maja 2025r. (karta 35 akt sądowych) Prezydent Miasta stwierdził, że skarżąca przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, został wyznaczony zastępca, ale brak dostatecznego doświadczenia w kierowaniu przedszkolem, znacznie utrudnia mu skuteczne zarządzanie organizacją pracy. Zastępujący nauczyciel odmówił dalszego zastępowania dyrektora. "W przedszkolu brakuje więc obecnie zarówno osoby pełniącej nadzór pedagogiczny, jak i zarządzającej jednostką w wymiarze administracyjnym i prawnym, a także reprezentującej jej na zewnątrz." W ocenie Sądu tak opisane okoliczności rzetelnie przedstawiają stan faktyczny sprawy i Sąd nie dostrzega tu żadnej manipulacji ani zamiaru wprowadzenia w błąd adresata pisma. Taki właśnie stan faktyczny przyjął w swej opinii Kurator Oświaty. Wynika z niej bowiem, że strona "z przyczyn obiektywnych nie może sprawować funkcji dyrektora, gdyż od 28 października 2024r. do nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim i złożyła wniosek do ZUS o wyznaczenie jej terminu badania lekarza orzecznika w celu przyznania jej świadczenia rehabilitacyjnego. Ponadto nauczyciel wyznaczony do zastępowania dyrektora ze wskazanych względów pismem z dnia 13 maja 2025 r. odmówił dalszego zastępowania dyrektora. Brak kierownictwa nad przedszkolem stanowi istotne zagrożenie dla jego funkcjonowania." Trudno zatem dopatrzyć się nierzetelności w przedstawieniu Kuratorowi Oświaty stanu faktycznego, a tym bardziej jej wpływu na opinię Kuratora. W tym samym piśmie skarżąca podniosła także – jako przykład niewypełnienia przez organ zadań wynikających z organizacji przedszkola – że 30 maja 2025r. protokół po kontroli PIP podpisała osoba, która wcześniej ją zastępowała, ale 13 maja 2025r. złożyła już rezygnację, zatem w dniu zapoznania z protokołem nie pełniła już żadnej funkcji w placówce. W ocenie Sądu fakt ten nie tyle świadczy o nieprawidłowej organizacji, ile przede wszystkim potwierdza stanowisko organu co do konieczności niezwłocznego zapewnienia obsady na stanowisku dyrektora przedszkola, aby uniknąć w przyszłości sytuacji, gdy nie ma osoby upoważnionej do dokonania czynności niezbędnych dla jego działalności, gdyż skarżąca jest niezdolna do pracy z powodu choroby, a zastępczyni zrezygnowała z pełnienia zastępstwa. Skarżąca zarzuciła także kilkukrotnie naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez zaniechanie wysłuchania jej przed wydaniem zarządzenia. Stosownie do powołanego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odnośnie tego zauważyć należy, że znajduje on zastosowanie w toku postępowania administracyjnego, które w przedmiotowej sprawie się nie toczyło. Stosownie bowiem do art. 1 Kpa, Kodeks postępowania administracyjnego normuje: 1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco; 2) postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1; 3) postępowanie w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2; 4) postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń; 5) nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w ich wykonaniu; 6) tryb europejskiej współpracy administracyjnej. Art. 2 Kpa stanowi ponadto, że Kpa normuje ponadto postępowanie w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych. Sprawa będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie należy do żadnej z tych kategorii. Nie jest też prawdą, że organ prowadzący nie powołał nikogo na stanowisko osoby czasowo zastępującej dyrektora w razie jego nieobecności. W aktach sprawy (karta 50 akt sądowych) znajduje się pismo Prezydenta Miasta z 4 października 2022r. dotyczące wyznaczenia nauczyciela zastępującego dyrektora w czasie jego nieobecności z powołaniem na art. 68 ust. 9 Prawa oświatowego, który stanowi, że w przypadku nieobecności dyrektora szkoły lub placówki zastępuje go wicedyrektor, a w szkołach i placówkach, w których nie utworzono stanowiska wicedyrektora - inny nauczyciel tej szkoły lub placówki, wyznaczony przez organ prowadzący. W piśmie procesowym z 24 września 2025r. organ oświadczył, że skarżąca nie przekazała osobie ją zastępującej kodów dostępu do dokumentacji elektronicznej i przebywając na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, nadal nieformalnie zarządzała placówką. Znajduje to potwierdzenie w pkt. 3 pisma procesowego skarżącej 15 września 2025r., gdzie pisze ona, iż nie jest prawdą, że ograniczała dostęp do platform, bo posiada SMS od osoby ją zastępującej, z których wynika, że gdy zwracała się do niej z prośbą o dostęp niezwłocznie go nadała. Z powyższego wynika zatem, że osoba zastępująca musiała prosić o umożliwienie dostępu zamiast dysponować nim stale, przynajmniej w okresie zastępstwa. W ocenie Sądu stan taki świadczy nie tyle o lojalności skarżącej wobec pracodawcy i zaangażowaniu w pracę, ponieważ wykonywała czynności zarządcze podczas zwolnienia lekarskiego, ile o zamiarze niedopuszczenia zastępczyni do wykonywania funkcji zarządczych i woli dalszego decydowania o sprawach przedszkola mimo nieobecności w pracy i nieponoszenia odpowiedzialności za jego funkcjonowanie. W pkt. 6 pisma z 15 września 2025r. skarżąca zarzuca organowi spóźnioną reakcję na jej nieobecność, co nie spełnia kryterium niezwłoczności. Zauważyć jednak należy, że art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego nie posługuje się pojęciem niezwłoczności tylko szczególnie uzasadnionego przypadku. Nie można też wywieść z niego jakiegoś nieprzewidzianego przepisami rodzaju "przedawnienia" do odwołania dyrektora, jeśli nie nastąpiło to niezwłocznie. W tym samym punkcie strona powołuje się na to, że organ prowadzący "nie kontaktował się ani razu w sprawie przekazania dostępów do platform dla osoby zastępującej". Zdaniem Sądu to zdanie także potwierdza tezę organu o destabilizacji w działaniu placówki, bo to nie organ winien kontaktować się ze skarżącą, tylko skarżąca kierując jednostką i planując swą tak długą nieobecność powinna podjąć takie działania, jakie są konieczne, aby zapewnić zastępcy możliwość skutecznego pełnienia funkcji. Zarzut skarżącej zawarty w pkt. VII pisma z 4 sierpnia 2025r. jakoby pozostawienie jej w zatrudnieniu na stanowisku nauczyciela w tej samej placówce podważało argument o konieczności natychmiastowego działania ze strony organu jest niezrozumiały. Wszak organ upatrywał konieczności odwołania w tym, że w przedszkolu nie są prawidłowo realizowane zadania z zakresu zarządzania, a nie pracy dydaktycznej, co jest spowodowane nieobecnością dyrektora, a nie nauczyciela, choćby w obu przypadkach była to ta sama osoba. Skarżąca w pkt. V tego samego pisma zarzuciła, że po jej odwołaniu nie wprowadzono żadnych zmian w organizacji, gdyż ta sama osoba, która ją zastępowała, została powołana na stanowisko dyrektora. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że jest to częściowo prawda - gdyż istotnie ta sama osoba została powołana na stanowisko p.o. dyrektora - ale jednocześnie nieprawda, gdyż w związku z powołaniem został tej osobie zmniejszony wymiar godzin pracy w charakterze nauczyciela, zatem doszło do zmian w organizacji placówki, bo dopiero w tym dniu osoba ta uzyskała więcej czasu na wykonywanie swych obowiązków dyrektora. Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że organ wykazał, iż spełniona została przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku wynikająca z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, konieczna dla skutecznego odwołania dyrektora z pełnionej funkcji w czasie roku szkolnego. Organ dopełnił też koniecznej procedury w postaci uzyskania opinii Kuratora Oświaty, która zresztą była pozytywna, choć powołany przepis nie przewiduje wymogu pozytywnej opinii jako koniecznej przesłanki odwołania, a jedynie konieczność wystąpienia o jej wyrażenie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.