III SA/Gl 751/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Miasta Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego, wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na podstawie art. 13 § 2a i art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 dalej powoływana jako O.p.) w dniu [...] r., nr [...], w następstwie złożenia wniosku przez Miasto Z. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług w zakresie oceny sposobu dokonywania korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. Zaskarżona interpretacja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek Miasta Z. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a to art. 91 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011, Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: ustawa o VAT). Miasto Z. (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) we wniosku wskazało, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W latach 2003-2008 poniosło wydatki związane z modernizacją budynku Ratusza Miasta. Budynek ten stanowi środek trwały w rozumieniu ustawy CIT podlegający amortyzacji. Zarówno wartość początkowa budynku, jak i wartość netto dokonywanych modernizacji przekracza kwotę 15 tys. zł. Gmina wykorzystuje budynek Urzędu do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, zwolnionej z tego podatku oraz niepodlegającej VAT, przy czym nie ma możliwości wyodrębnienia, jaka część wydatków modernizacyjnych dotyczyła działalności opodatkowanej, zwolnionej i niepodlegającej opodatkowaniu VAT. W związku z powyższym Gmina zastosuje proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT. W okresie, w którym dokonano modernizacji budynku Ratusza, Gmina dokonywała kalkulacji wstępnej proporcji na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy VAT z uwzględnieniem dominującego wówczas stanowiska organów podatkowych i sądów, dotyczącego konieczności włączania do obliczeń proporcji również czynności nie podlegających opodatkowaniu. Tak wyliczona proporcja nie przekroczyła 2%. Zgodnie z art. 90 ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT Gmina była zobowiązana do przyjęcia, że proporcja ta wynosiła 0%. Obecnie Gmina zamierza wypełniać obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego od nakładów na nieruchomości, których wartość początkowa przekracza netto 15 tys. zł, który to obowiązek nakłada na nią art. 91 ust. 1-2 ustawy o VAT. Korektę wieloletnią dokonuje się w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały one oddane do użytkowania, a zgodnie z przywołanym przepisem jest zobowiązana/będzie zobowiązana do dokonania korekty w styczniu kolejnych lat podlegających odpowiednio korekcie wieloletniej, z zastosowaniem proporcji rzeczywistej za dany rok obliczanej zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy VAT, przy jednoczesnym uwzględnieniu stanowiska NSA zaprezentowanego w uchwale 7 sędziów NSA z 24 października 2011 r., sygn.. I FPS 9/10, w której uznano, że wszelkie czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT nie powinny wpływać na wyliczenie współczynnika sprzedaży. Poniesione przez Gminę wydatki modernizacyjne przekraczają netto15 tys. zł i stanowią dla Gminy wydatki majątkowe na ulepszenie środka trwałego, tj. wydatki zwiększające wartość początkową budynku Urzędu, w myśl przepisów ustawy CIT. Ponadto wydatki modernizacyjne stanowią "ulepszenie" w rozumieniu art. 2 ust. 14a ustawy VAT. Ukończenie modernizacji wiązało się z przyjęciem jej do użytkowania i wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych Gminy na podstawie potwierdzenia w postaci dokumentu OT. W celu obliczenia wartości korekty VAT dla każdego roku, jaki na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy VAT podlega korekcie wieloletniej w okresie 10-letnim, licząc od roku, w którym modernizacje zostały przyjęte do użytkowania, Gmina stosuje/będzie stosować następujący wzór: X x P/10 – Y/10 = kwota korekty wieloletniej dla kolejnego roku. Poszczególne symbole w licznikach wzoru oznaczają: X - kwota podatku naliczonego wykazana na fakturach dokumentujących wydatki modernizacyjne, Y - VAT odliczony z faktur dokumentujących wydatki modernizacyjne, z uwzględnieniem przepisów prawa i sposobu ich interpretacji obowiązujących w okresie ich poniesienia (tj. w latach 2003-2008), P - proporcja właściwa odpowiednio dla kolejnych lat podlegających korekcie wieloletniej w oparciu o ujednolicone stanowisko sądów administracyjnych wskazujące, że czynności niepodlegające VAT nie powinny być ujęte w kalkulacji proporcji. Z uwzględnieniem skalkulowanych w powyższy sposób kwot podatku dla każdego roku (zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy VAT) Gmina koryguje/będzie korygować rokrocznie przez 10 lat w deklaracji podatkowej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty (z uwzględnieniem prawa do dokonania korekty wynikającego z odrębnych przepisów oraz przepisów ustawy VAT), a mianowicie: - w sytuacji modernizacji przyjętej do użytkowania w 2006 r., począwszy od deklaracji podatkowej za styczeń 2007 r. przez okres 10 lat do deklaracji podatkowej za styczeń 2016 r. włącznie, - w sytuacji modernizacji przyjętej do użytkowania w 2008 r., począwszy od deklaracji podatkowej za styczeń 2009 r. przez okres 10 lat do deklaracji podatkowej za styczeń 2018 r. włącznie. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy prezentowany przez Gminę w zaistniałym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym sposób dokonywania korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy VAT, jest prawidłowy ? Wyrażając własny pogląd Gmina stwierdziła, że, sposób dokonywania korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy VAT, prezentowany przez nią w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, jest prawidłowy. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w sprawie oceny sposobu dokonywania korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, wskazując że organ uprawniony jest wyłącznie do interpretowania przepisów prawa podatkowego, a nie oceny czynności technicznej tj. sposobu kalkulacji kwoty podatku podlegającej każdego roku korekcie wieloletniej. Na powyższe postanowienie Wnioskodawca złożył zażalenie, po rozpoznaniu którego [...] r. organ wydał postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na skutek skargi, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/G1 708/15, uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r., wskazując na brak podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na powyższy wyrok organ złożył skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 2046/15. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zawarcie wzoru we wniosku o dzielenie interpretacji indywidualnej nie mogło by przeszkodą w udzieleniu takiej interpretacji. W związku z uchyleniem postanowienia z [...] r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonując ponownego rozpatrzenia zażalenia z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Sąd w ww. wyrokach wydał postanowienie z [...] r., uchylające postanowienie z [...] r. W konsekwencji powyższego, organ interpretacyjny w związku w ww. wyrokami wydał w dniu [...] r. opisaną na wstępie interpretację indywidualną, stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku jest nieprawidłowe. Organ zaznaczył, że interpretację oparł na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu postanowienia z [...] r., wskazując, że stanowi ona ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Dokonując oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego organ na wstępie przeprowadził dokonał analizy przepisów art. 86 i art. 90 ust. 1-10 ustawy o VAT. Dalej stwierdził, że skoro przepisy art. 90 ust. 1-3 ustawy VAT, stanowią implementację art. 17 ust 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 173 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm., dalej: dyrektywa 112) to faktycznie nie może mieć on zastosowania do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT. Organ podkreślił, że obowiązkiem Wnioskodawcy jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Strona ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku do czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niepodlegających opodatkowaniu. W odniesieniu do stosowanej metody wyodrębnienia podatku organ podkreślił, że sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, winien mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami sprawy. Wybór metody wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy wyłącznie do obowiązków Wnioskodawcy. Ważne jest jedynie by przyjęta metoda stanowiła właściwe odzwierciedlenie odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi. Organ podkreślił, że wyłącznie Wnioskodawca znający specyfikę, organizację i podział pracy w swojej jednostce jest w stanie wyodrębnić część podatku naliczonego, związaną z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, a nie organ podatkowy w trybie interpretacji indywidualnej. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok TSUE w sprawie C -511/10 – pkt 23 i 24 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 lipca 2014r. sygn. I SA/Wr 754/14, w którym Sąd stwierdził, że racje ma organ podatkowy, powołując się na treść art. 86 ust. 1 ustawy VAT i wskazując, że prawo do odliczenia VAT z tytułu zakupu usług prawnych przysługuje skarżącemu w części związanej z jego działalnością gospodarczą, zaś w części nie związanej z działalnością gospodarczą podatnika - prawo takie nie przysługuje. Organ podkreślił, że nieuwzględnianie w kalkulacji proporcji czynności pozostających poza zakresem VAT, nie stanowi przesłanki do przyznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z wykonywaniem czynności niepodlegających opodatkowaniu. Oznacza to jedynie, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT znajdują się poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług oraz ich wykonywanie, nie może stanowić podstawy do realizowania przewidzianych w niej praw. W odniesieniu bowiem do zakupów towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, zwolnionymi z podatku i niepodlegającymi opodatkowaniu, proporcję tę należy stosować wyłącznie do tej części podatku naliczonego, która będzie związana z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, tj. z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz zwolnionymi od podatku. Należy bowiem mieć na uwadze, że prawo do odliczenia podatku naliczonego występuje wyłącznie - zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy VAT- w części związanej z czynnościami opodatkowanymi. W konkluzji, w ocenie organu, Wnioskodawcy w odniesieniu do zakupów wykorzystywanych przez gminę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim zakupy te można przyporządkować działalności podlegającej VAT w rozumieniu ustawy VAT oraz dyrektywy 2006/112/WE i związanej z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Podsumowując organ stwierdził, że Wnioskodawca ma prawo do odliczenia w części podatku naliczonego z faktur dokumentujących wskazane we wniosku zakupy inwestycyjne związane z modernizacją budynku Ratusza.. Dalej organ wskazał na zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu zobowiązanego do ich dokonania określone w art. 91 ustawy o VAT. Począwszy od 2013 r. Gmina weryfikuje wcześniejszą kalkulację wstępnej proporcji sprzedaży w kontekście uchwały 7 sędziów NSA, sygn. I FPS 9/10 z dnia 24 października 2011 r. dokonując równocześnie sukcesywnych korekt lat podatkowych, co do których przysługuje jej prawo korekty podatku naliczonego. Gmina bowiem zamierza wypełniać obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego od nakładów na nieruchomości, których wartość początkowa przekracza netto 15 tys. zł, który to obowiązek nakłada na nią art. 91 ust. 1-2 ustawy o VAT. W odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę sposobu dokonywania korekty, o której mowa w art. art. 91 ust. 2 ustawy o VAT ujętego we wzór matematyczny przy uwzględnieniu przywołanych wyżej regulacji prawnych oraz orzecznictwa TSUE, organ stwierdził, że jest on nieprawidłowy. Analiza wyjaśnień Wnioskodawcy zawartych w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w przedmiocie prawa do odliczenia podatku naliczonego stosownie do art. 90 i art. 91 ustawy - po ujednoliceniu stanowiska sądów administracyjnych w wyniku podjęcia uchwały w składzie siedmiu sędziów NSA w sprawie I FSPS 9/10 – w ocenie organu wskazuje, że Wnioskodawca proporcję wyliczoną w trybie przepisów art. 90 ustawy (oznaczoną we wzorze symbolem "P") odnosi do "kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki modernizacyjne" (oznaczone we wzorze symbolem "X"). Działanie takie jest nieprawidłowe. W opinii organu stanowisko, że czynności pozostające poza zakresem regulacji ustawy o VAT nie podlegają uwzględnieniu w kalkulacji proporcji, nie oznacza, że w przypadku podatku związanego tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi, podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji, lecz odliczenie pełne. Wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą interpretację indywidualną, w której wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania zarzucił: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1-3 ustawy VAT poprzez błędne stwierdzenie organu, że w zaistniałym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy VAT należy stosować wyłącznie do tej części podatku naliczonego, która będzie związana z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy (tj. z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz zwolnionymi od podatku). Ponadto, zdaniem skarżącego nieuzasadnione jest również kwestionowanie przez organ prawa do pełnego odliczenia VAT w przypadku wydatków związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu. 2) Naruszenie przepisów proceduralnych mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie wymienionych poniżej przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa: - art. 14b § 2 i 3 O.p. poprzez brak jednoznacznej dla skarżącego odpowiedzi na wskazane we wniosku o interpretację indywidualną pytanie; - art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez niepełną ocenę stanowiska skarżącego oraz niepełne uzasadnienie stanowiska Organu, w tym wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem; - art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez konstrukcję interpretacji indywidualnej niewskazującą na odniesienie organu do zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazanego przez skarżacego we wniosku o interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Podstawą poddania kontroli sądowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Ministra Finansów jest art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: p.p.s.a). sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a p.p.s.a. ( w tym pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W niniejszej sprawie zaskarżeniu podlega interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wydana na podstawie art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej, a spór odnosi się do zaistniałego oraz przyszłego stanu faktycznego i dotyczy ustalenia czy zaprezentowany we wniosku sposób dokonywania korekt, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT jest prawidłowy. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona interpretacja podlega ocenie Sądu wedle stanu prawnego obowiązującego do czasu nowelizacji p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 a p.p.s.a., który wszedł w życie 15 sierpnia 2015 r. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednak zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015, poz. 658) do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a, w brzmieniu dotychczasowym. A zatem w niniejszej sprawie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie będące przedmiotem oceny Sądu podjęte zostało w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. W postępowaniu takim stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Zgodnie bowiem z art. 14 b § 3 O.p. we wniosku o udzielenie interpretacji wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, który wyznacza granice interpretacji. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Zgodnie z art. 14 b ust. 4 O.p. wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Ponadto art. 14 b ust. 5 O.p. stanowi, że nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W rozpatrywanej sprawie, Sąd stwierdził z urzędu, że strona skarżąca składając w dniu [...] r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pominęła istotny fakt, że zasadnicze elementy stanu faktycznego objęte tym wnioskiem są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. W szczególności, Wnioskodawca zataił, że postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r. na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej w kwietniu i maju 2014 r., która nie potwierdziła zasadności złożonej w grudniu 2013 r. przez Miasto Z. korekty deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r., w której wykazano kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł oraz wniesiono o stwierdzenie nadpłaty za ten miesiąc w kwocie [...],-zł . Postępowanie podatkowe obejmowało korektę wydatków związanych z remontem i modernizacją Ratusza i zakończyło się decyzjami organów podatkowych. Decyzja organu odwoławczego została poddana kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której WSA w Gliwicach wyrokiem z 2 listopada 2015 r., w sprawie sygn. IIISA/Gl 888/15 uchylił zaskarżoną decyzję, a następnie wyrok tego Sądu stał się przedmiotem kontroli NSA w sprawie o sygn. I FSK 536/16. Postępowanie kasacyjne w tej sprawie zostało zawieszone do czasu zakończenia przed TSUE postępowań zainicjowanych pytaniami prejudycjalnymi. Niezależnie od tego Sąd z urzędu stwierdził, że te same elementy stanu faktycznego były przedmiotem odrębnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, który organ rozpoznał przez wydanie interpretacji z dnia [...] r., zaskarżonej następnie do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 15 października 2015 r, w sprawie sygn. III SA/Gl 766/15 uchylił zaskarżoną interpretację. Wyrok Sądu stał się przedmiotem skargi kasacyjnej do NSA, który w sprawie o sygn. I FSK 294/16 zawiesił postępowanie z tych samych przyczyn co w sprawie w ww. sprawie sygn. I FSK 536/16. A zatem kwestia określenia zarówno proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, a przede wszystkim kwestia sposobu dokonywania korekty, w sytuacji dokonanej już przez Miasto Z. korekty deklaracji VAT – 7 za styczeń 2009 r., będącej przedmiotem postępowania podatkowego wszczętego przed złożeniem wniosku o wydanie interpretacji w tej sprawie przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o VAT jest już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej wydanych w ww. postępowaniach rozstrzygnięć organów podatkowych. Należy wskazać na bezpośredni związek sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. jako organ odwoławczy decyzją z [...] r., na skutek korekty deklaracji VAT-T za styczeń 2007r. złożonej przez skarżącą. Sąd nie neguje prawa strony do zadawania pytań o wykładnię przepisów. Jednak prawo to nie powinno prowadzić do nadużycia polegającego na inicjowaniu szeregu postępowań prowadzonych przez organy co do tych samych zagadnień przy jednoczesnym wprowadzaniu organu interpretacyjnego w błąd przez złożenie oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem nie są przedmiotem toczącego się postepowania podatkowego. . W przypadku zaistniałego stanu faktycznego, nie może on być przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej, ani też nie może stanowić elementu sprawy podatkowej rozstrzygniętej , co do jej istoty, w decyzji lub postanowieniu organ podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W przypadku fałszywego oświadczenia, w zakresie tych elementów nie wydaje się interpretacji indywidualnej. Jednak przed ewentualną odmową wydania indywidualnej interpretacji, organ powinien precyzyjnie ustalić, jakie elementy stanu faktycznego zawarte we wniosku o wydanie interpretacji są przedmiotem prowadzonego postępowania przed organami skarbowymi albo zostały już rozstrzygnięte w decyzji lub postanowieniu. Konkludując, zaskarżona interpretacja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego, wywołanym przez stronę skarżącą, a polegającym na tym, że wydano interpretację przepisów prawa podatkowego odnoszącą się do elementów stanu faktycznego będącego w czasie składania wniosku przedmiotem postępowania podatkowego i następnie rozstrzygnięć organów podatkowych. Doszło zatem do zmiany istotnych okoliczności faktycznych, w których organ związany wyrokami wydanymi w tej sprawie wydał zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania Sądu orzekającego i przedstawioną ocenę prawną. Z tych względów zaskarżoną interpretację należało uchylić na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.