III SA/Gl 754/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Adam Nita, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G., B. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 754/16 w zakresie punktu 2 postanawia: rozstrzygnąć wątpliwości co do treści punktu 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 754/16 w ten sposób, że: zapłata zasądzonej od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwoty 5.554 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego ma nastąpić solidarnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. G. i B. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, natomiast w pkt 2 zasądził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.554 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. zwrócił się z wnioskiem o wykładnię treści wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości wynikających z pkt 2 powyższego orzeczenia tj. wskazania której osobie oznaczonej jako strona skarżąca należy zwrócić zasądzone koszty sądowe i w jakiej wysokości, skoro jedną stronę stanowią dwie osoby niezwiązane żadnym stosunkiem prawnym i nie odpowiadające solidarnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego 17 stycznia 2016 r. sygn. akt I OZ 2127/16, z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Zgodnie natomiast z poglądem wyrażonym w orzecznictwie niedookreślenie w wyroku sposobu zwrotu kosztów postępowania w stopniu uniemożliwiającym jego jednoznaczną realizację i niewskazanie, czy wypłata ma nastąpić solidarnie, a jeśli nie, to w jakim zakresie na rzecz poszczególnych skarżących, narusza przepis art. 202 § 2 p.p.s.a. Uchybienie takie nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a strona ma możliwość złożenia w tym zakresie wniosku o wykładnię (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 520/10, oraz wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r. I OSK 1034/16). Mając zatem powyższe na uwadze wniosek jest uzasadniony i podlega uwzględnieniu. W pkt 2 wyroku zasądzono na rzecz skarżących kwotę 5.554 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze współuczestnictwem materialnym – uprawnienia związane z przedmiotem zaskarżenia przysługują skarżącym wspólnie, zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących następuje solidarnie zgodnie z regulacją zawartą w art. 202 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie. Uznając wniosek o dokonanie wykładni wyroku za uzasadniony, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 158 p.p.s.a.