III SA/Gl 843/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej także: O.p. lub Ordynacja podatkowa), a także na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 165 ze zm., dalej także u.g.h. (ugh)), po rozpoznaniu odwołania z dnia [...] r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] r. znak [...] wymierzającej L. K. (dalej także strona) karę pieniężną w wysokości 48.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w K., przeprowadzili, na podstawie art. 211 Kodeksu postępowania karnego, czynności procesowe w lokalu "A" położonym w S. przy ul. [...] nr [...], w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, w trakcie których ujawnili w nim cztery automaty do gier: Hot Spot bez oznaczeń ( 2 szt. ), Kajot bez oznaczeń i Hot Spot Platin bez oznaczeń. Podczas czynności kontrolnych funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment procesowy jak i oględziny ww. automatów. W protokole eksperymentu procesowego z [...] r. funkcjonariusze stwierdzili, że gry na wszystkich automatach zawierały element losów ości tzn., że gracz nie ma wpływu na układ symboli w momencie zatrzymania bębnów ani na moment ich zatrzymania w przypadku gier bębnowych video oraz nie ma wpływu na układ kart w karcianych grach video. Na wszystkich automatach można grać za pieniądze, można uzyskać wygrane w postaci punktów, gry zawierają element losowości a automaty samoczynnie wypłacają pieniądze". Ze sporządzonego [...] r. znak [...] protokołu oględzin wynikało, że poddane kontroli urządzenia nie posiadały poświadczeń rejestracji oraz numerów pozwoleń na urządzanie gier na automatach. Przesłuchana w dniu kontroli pracownica lokalu A. K. zeznała, że pracuje w lokalu od ok [...] miesięcy. Lokal jest czynny 24h na dobę. Pracuje od [...] do [...]. Kiedy przychodzi do pracy zmienia kolegę. Kończy pracę i zamyka lokal, automaty zostają włączone. Potem przychodzi następny pracownik, którego nie zna i otwiera lokal swoimi kluczami. Od czasu kiedy pracuje cały czas stoją te cztery automaty. Ostatni gracz którego widziała był dzisiaj. Podczas jej godzin pracy średnio przebywa 1 (jeden) gracz. Automaty same realizują wypłatę, nie posiada żadnej gotówki na punkcie. Gracz który wygrał i wypłacił przebywał w lokalu w dniu dzisiejszym. W czasie jej godzin pracy nie miałam okazji spotkać się z osobą, która obsługuje automaty lub je bankuje. Postanowieniem z [...] r. znak [...], doręczonym [...] r., Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wszczął z urzędu wobec L. K. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Następnie [...] r. włączył do m.in.: wspomniany na wstępie protokół przesłuchania świadka A. K. z [...] r., protokoły świadków K. T. z [...] r. oraz D. B. z [...] i [...] r. przesłuchiwanych w sprawach karnych skarbowych oznaczonych sygn. akt [...] i [...], umowę najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...]r. zawartą na czas określony od [...] r. do [...] r. Postępowanie, jak przypomniał, zakończone zostało wydaniem [...] r. znak [...] decyzji wymierzającej L. K. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 48.000 zł. Od tej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie z dnia [...] r. którym zaskarżyła decyzję organu pierwszej instancji w całości i wniosła o umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że L. K. jest podmiotem o jakim mowa w tym przepisie tj. urządzającym gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 2) brak podstawy prawnej wydanej decyzji i powołanie przez organ nieistniejącej, nieobowiązującej w dacie orzekania regulacji prawnej; 3) nieprawidłowe powołanie się na podstawę prawną rozstrzygnięcia polegające na powołaniu się na nieistniejącą w dniu wydania decyzji podstawę prawną, a mianowicie na art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. i tym samym brak prawidłowości rozstrzygnięcia i wymierzenia kary w wysokości, która jest nieadekwatna w stosunku do obowiązujących przepisów prawa; 4) art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania materiału dowodowego pozwalającego w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, że L. K. można uznać za podmiot który urządził, zorganizował gry na automacie poza kasynem gry; 5) art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia stanu faktycznego i brak przeprowadzenia dowodu z zeznań odwołującego i przedstawiciela podmiotu urządzającego gry; 6) art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wadliwe ( sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej ) przeprowadzenie postępowania dowodowego, oraz przekroczenie zasady uznania administracyjnego przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkujące dokonaniem całkowicie dowolnej oceny dowodów i uznaniu za prawdziwe i wiarygodne i przekonujące oświadczenia D. F. że nie jest urządzającym gry na automacie, podczas gdy w stekach innych spraw dawniejsze Urzędy Celne uznają go za urządzającego gry i wymierzają mu kary administracyjne z tego tytułu; 7) art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ uznał, że skarżący obowiązany jest ponieść karę w wysokości 48.000 zł. Organ odwoławczy uznając odwołanie za nieuzasadnione przypomniał, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest wymierzenie stronie na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust.2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych kary pieniężnej w kwocie 48.000 zł w związku z urządzaniem w lokalu " A" - nie będącym kasynem gry, gry na czterech automatach do gier: Hot Spot bez oznaczeń ( 2 szt. ), Kajot bez oznaczeń i Hot Spot Platin bez oznaczeń. Zdaniem strony w rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił zasadności przesłanek uznania go za stronę postępowania oraz nałożenia na niego kary administracyjnej we wskazanej w decyzji wysokości 48.000zł. Organ drugoinstancyjny wskazał także, że w odwołaniu strona podniosła zarzut, iż w chwili orzekania, tj. w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawne ustawy o grach hazardowych, na które powołał się organ, miały zupełnie inne brzmienie niż to wskazane w decyzji, a także podkreśliła, iż nie sposób ustalić na jakiej podstawie organ doszedł do wniosku, że zobowiązana jest zapłacić karę administracyjną w wysokości 12.000 zł za każdy automat, gdyż żadne z przywołanych przepisów nie odnoszą się do wysokości orzeczonej kary. Ponadto zarzuciła brak podstawy prawnej wydanej decyzji i powołanie nieistniejącej, nieobowiązującej w dacie orzekania regulacji prawnej. Odpowiadając na te zarzuty organ drugoinstancyjny podniósł, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 2 ust. 3, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust.T, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych ( ) w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia, tj. w dniu przeprowadzenia kontroli, która miała miejsce [...] r., podczas której stwierdzono urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponadto wyjaśnił, że w polskim porządku prawnym obowiązuje bowiem zasada działania nowego prawa wprost. Jedną z naczelnych zasad prawa materialnoprawnego jest zasada nie działania prawa wstecz (lex retro non agit). Zasada ta powoduje, że do zdarzeń prawnych stosuje się te przepisy prawa, które obowiązują w chwili ich zaistnienia. Natomiast nowelizacje przepisów prawa, które miały miejsce już po zaistnieniu określonych zdarzeń nie powinny oddziaływać na ich ocenę prawną. Wskazuje się przy tym, że wyjątki od zasady nie działania prawa wstecz są możliwe jedynie w tych przypadkach, gdy nowelizacja wprost przewiduje taki zapis, bądź też gdy powyższe jednoznacznie wynika z jej celu. W orzecznictwie, na co zwrócił uwagę, podkreśla się, iż zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Wymaga tego ochrona bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania podmiotów prawa do państwa, co m.in. nakazuje, aby ustalone już prawa i obowiązki tych podmiotów nie ulegały zmianom, zwłaszcza zmianom niekorzystnym. W kwestii stosowania przepisów prawa wypowiedział się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 674/10, stwierdzając, że w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Przyjęcie stanowiska, że w sprawie mają zastosowanie przepisy nowych przepisów krajowych i wspólnotowych, prowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz. Zasada praworządności, wyrażona w art. 6 Kpa, nie może być zawsze pojmowana jako obowiązek orzekania na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Stosowanie jej wymaga oceny, czy w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest nałożenie kary, na stronie ciążył określony obowiązek i czy jego naruszenie podlegało karze. Zdarzenie, które miało miejsce w czasie gdy obowiązywał określony stan prawny musi być oceniane wedle niego. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego powinien dostosować swe działania do stanu prawnego obowiązującego w chwili przeprowadzania kontroli drogowej. W myśl zasady niedziałania prawa wstecz ocena zachowanie skarżącego przedsiębiorcy musi odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą (por. wyrok NSA z 14 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 49/08 a także z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 266/09, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Wyjaśnił przy tym, że ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach. Zgodnie z art. 2 ust. 3-5 tej ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ilekroć w ustawie jest mowa o ośrodkach gier - rozumie się przez to kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk. Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ustawy). Z kolei rozdział 10 ustawy o grach hazardowych określa kary pieniężne, którym może podlegać urządzający lub uczestnik w grze hazardowej. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 2 karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast ust. 2 pkt 2 ww. przepisu stanowi, iż wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa, przy czym karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 90 ustawy). W związku z tym, w jego ocenie, nieuzasadnione są zarzuty strony wskazane odwołaniu. W motywach podniósł także, że istotnym zagadnieniem przy wymierzaniu kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 - obowiązującej w sprawie na dzień kontroli - ustawy o grach hazardowych jest ustalenie osoby urządzającej grę poza kasynem gry oraz spełnienie przez dane urządzenie wymogów automatu do gry w rozumieniu ustawy. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w K. [...]r. przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu - nie będącym kasynem gry, oznaczonym "A" mieszczącym się w S. przy ul. [...] nr [...]. W ramach czynności kontrolnych funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment polegający na rozegraniu gier na automatach i jego wynik przedstawili w protokole z [...] r., z którego wynika, że gry na wszystkich automatach zawierały element losowy, gracz nie ma wpływu na układ symboli w momencie zatrzymania bębnów ani na moment ich zatrzymania w przypadku gier bębnowych oraz nie ma wpływu na układ kart. Na wszystkich automatach, na co zwrócił uwagę, można grać za pieniądze, można uzyskać wygrane w postaci punktów, gry zawierają element losowości a automaty samoczynnie wypłacają pieniądze. Jednocześnie wskazał, że w sprawie losowości oraz automatów do gier wypowiedział się m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 maja 2012 r. o sygn. akt V KK 420/11 i stwierdził w nim, że "zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. , nr 201, poz. 1540 ze zm.) gra na automacie "ma charakter losowy", jeśli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalność tę należy oceniać należy przez pryzmat warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych)". Wyjaśnił przy tym że w wyniku przeprowadzonego i opisanego, przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K., eksperymentu udowodnione zostało - czego nie kwestionuje strona - że automaty do gier jak i sam przebieg gier przeprowadzonych na nich, wypełniają definicję gier, o której mowa w art. 2 ust. 3-4 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którą grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. W związku z powyższym stwierdził, że słuszne jest stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, że gry urządzane na wyżej opisanych automatach spełniają definicję gier na automatach, o której mowa w art. 2 ust.3 i 4 ustawy o grach hazardowych. Drugim istotnym elementem, niezbędnym dla wymierzenia kary pieniężnej, jest - jak zaznaczył - określenie podmiotu urządzającego grę na automatach poza kasynem gry. W odwołaniu strona reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w tym art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez - jak stwierdza - niepodjęcie w sprawie działań w celu ustalenia stanu faktycznego, niezebranie materiału dowodowego pozwalającego w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, że L. K. można uznać za podmiot, który urządził, zorganizował gry na automacie poza kasynem gry, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań odwołującego i przedstawiciela urządzającego gry, dowolną ocenę dowodów i uznanie za prawdziwe i wiarygodne i przekonujące oświadczenia D. F. że nie jest urządzającym gry na automacie, podczas gdy w stekach innych spraw dawniejsze Urzędy Celne - jak podnosi - uznają go za urządzającego gry i wymierzają mu kary administracyjne z tego tytułu. Uzasadniając postawione zarzuty strona stwierdza, że organ uznał L. K. jako podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry na podstawie tylko i wyłącznie zeznań świadków: właścicielki lokalu D. B., barmana K. T. oraz błędnych wniosków. Strona podkreśla, że nie zgadza się z ustaleniami organu, bowiem organ dokonał dowolnych ustaleń, wyciągając wnioski, które mają potwierdzić z góry przyjętą przez organ tezę i wykazać, że jest ona urządzającym gry na automatach. Odpowiadając na tak postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa proceduralnego i błędnego przyjęcia, że L. K. jest podmiotem urządzającym gry na automatach w kontrolowanym lokalu wyjaśnił, że właśnie powyższe dowody pozwoliły na takie uznanie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego może zatem nastąpić wyłącznie legalnymi środkami dowodowym. Zasada zupełności materiału dowodowego o której mowa w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 Op. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 865/16). Zauważył nadto, że w judykaturze akcentuje się, iż organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1313/08). Kontynuując ten wywód podkreślił, że podczas prowadzonego przed organem pierwszej instancji postępowania strona nie składała żadnych wniosków dowodowych, nie żądała przeprowadzenia dodatkowych dowodów z zeznań świadków celem ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zaznaczył, że strona została poinformowana o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry pismem organu z [...] r. znak [...] doręczonym w dniu [...] r., z prawa tego nie skorzystała. Strona nie przedstawiła zatem żadnych dowodów, które mogłyby wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Na etapie postępowania odwoławczego również nie skorzystano z przysługującego prawa wypowiedzenia i nie przedstawiono żadnych dowodów ponad te, które zgromadził organ prowadzący postępowanie. Postawione w odwołaniu pod adresem wydanej decyzji zarzuty sprowadzają się do tego, że strona tylko kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia organu, nie przedstawiając niczego przeciwnego w stosunku do tych ustaleń. Odwołując się do stanowiska judykatury wyrażonego w tym przedmiocie wyjaśnił, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy. Jednocześnie w sytuacji, gdy wnioskodawca uważa określoną okoliczność za istotną, powinien współdziałać z organem w celu wyjaśnienia tej okoliczności. Jeśli zaś organ ustala dana okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, na podstawie dowodu, na który się powołuje, podważenie tego ustalenia wymaga inicjatywy strony. Samo zaprzeczenie przez stronę prawdziwości tak dokonanych ustaleń i powołanie się na obowiązek działania organu z urzędu w trakcie postępowania wyjaśniającego, nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustalenia organu - zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1220/17 a także wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 796/17. Następnie wskazał, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż postanowieniem z [...] r. znak [...] organ pierwszej instancji włączył do prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy pochodzący ze sprawy karnej skarbowej w postaci zeznań D. B. (protokoły przesłuchania świadka z [...] i [...] r. znak [...], [...]), z których wynika, że w dniu [...] r. lokal wynajęła L. K., którego wylegitymowała i on podpisał umowę. Jednakże, co ważne, zeznała także, że w czasie podpisywania umowy był obecny również i młodszy "Pan" - "K.", który później przywoził jej pieniądze za wynajem i po odebraniu (zwrocie) kaucji w wysokości 1000 zł, podpisał się na pokwitowaniu jako "K.". Zaznaczyła, że L. K. widziała tylko raz podczas podpisywania umowy. Natomiast młodszy przywoził jej pieniądze i on odebrał kaucje. Zeznała, że nie interesowało ją to jakiego rodzaju działalność będzie prowadzona w tym lokalu. Byłam tam, w czasie tego najmu, raz. Było tam wówczas bardzo ciemno i pod jedną ścianą stały jakieś urządzenia. W lokalu była jedynie Pani, która pilnowała wszystkiego. Nikogo więcej nie widziała. Zaczęło jej przeszkadzać, że oni prowadzą w jej gry na automatach. Dlatego zaczęła dzwonić na numer, który miała zapisany na umowie, aby Panowie poszukali sobie innego lokalu. Po jej przyjeździe z wakacji, tj. po [...] r. ten - jak zeznała - "młodszy Pan", który był obecny przy podpisywaniu umowy najmu lokalu dzwonił i powiedział, że rezygnują z najmu lokalu ponieważ Urząd Celny zabiera im cały czas wstawiane tam automaty. Organ odwoławczy wskazał także, że zeznała ona, iż raz gdy wracała z dzieckiem do domu zobaczyła, że lokal jest otwarty, stoi przed nim dostawczy samochód i są wynoszone z wewnątrz wysokie stołki barowe. Wówczas zatrzymała się i spotkała się wtedy z tym młodszym Panem. Zrywał on folie z okien i poprosił ją abym jeszcze dała mu jakiś czas na uporządkowanie lokalu. Po zacytowaniu zeznań tegoż świadka organ wyjaśnił także, że świadkowi okazano zdjęcie z tablicy nr 1, na którym rozpoznała stronę. Podobnej treści, co do osoby, zeznania złożył [...] r. K. T., który zeznał, że właściciel automatów, które działają w lokalu przy ul. [...] w S. ma na imię L. i jest z O. i to on poprosił go o pilnowanie tych czterech automatów do gier. K. T. zeznał także, że to strona obiecała mu pracę, zapewniała, że automaty działają legalnie, oraz że w lokalu przy ul. [...] prócz organizowania gier na automatach hazardowych nie jest prowadzona żadna inna działalność i że on nie wypłaca żadnych wygranych z tych automatów. Automaty - jak zeznał - same wypłacają wygraną pieniężną. Równocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że ustalił także, iż przed Sądem Rejonowym w S. toczy się postępowanie przeciwko L. i L. K. (za sygn. akt [...]). Akt oskarżenia zarzuca im popełnienie wspólnie i w porozumieniu czynu określonego w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Ponadto ustalił, że do automatów zatrzymanych w dniu [...] r. w lokalu "A" przy ul. [...] nie została zgłoszona interwencja, zatrzymane do sprawy automaty aktem oskarżenia z dnia [...] r. zostały oddane do dyspozycji Sądu Rejonowego w S.. W tych realiach w jego ocenie zasadnym jest odwołanie się do art. 89 ust 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli - który stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Z kolei stosownie do postanowienia art. 89 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Tak więc każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Ponadto zwrócił uwagę, iż w judykaturze wykształcił się pogląd, że urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu powyższego przepisu będzie podmiot, podejmujący aktywne działania i czynności dotyczące zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. Działania te w szczególności polegają na: pozyskaniu odpowiedniego sprzętu, zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na urządzanie gier, zarządzania urządzeniami, dokonaniu czynności zainstalowania urządzenia, umożliwieniu dostępu do urządzeń, zapewnieniu obsługi i sprawności technicznej urządzeń, itp. Podkreślił tym samym, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. II GSK 5635/16 stwierdził: "(...)Jak zatem przyjęto w orzecznictwie, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Samo urządzanie gier hazardowych to z kolei ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej". Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań K. T. oraz D. B. stanowi niewątpliwie dowód na to, że to nie kto inny ale właśnie L. K. dysponując automatami i dokonując przy ich użyciu faktycznych czynności związanych z zorganizowaniem i urządzaniem gier na automatach w skontrolowanym lokalu, stworzył warunki do udziału w grach hazardowych, tym samym stając się podmiotem na którego winna zostać nałożona kara pieniężna we wskazanej w zaskarżonej decyzji wysokości 48.000 zł. Podobnież jego zdaniem w toku postępowania zebrano dowody i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie, na podstawie materiału dowodowego, miał pełną możliwość ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady dysponowania zakresem postępowania dowodowego przez organ prowadzący postępowanie wynika, iż to do jego uprawnień należy decydowanie o tym, jakie środki dowodowe zostaną przeprowadzone. Dotyczy to także dowodów, których przeprowadzenia żąda strona. Organ zatem rozstrzyga czy żądanie zostanie uwzględnione. Mając to na uwadze stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostało wykazane poza wszelką wątpliwość, że podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry tj. w lokalu "A" w S. przy ul. [...] nr [...] - w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych - był L. K.. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Organom I i II instancji zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że urządzającym gry na automatach można uznać skarżącego L. K. w sytuacji gdy powyższe ustalenie nie zostało oparte na żadnym dowodzie i pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zignorowanie przez organ faktu, że stroną umowy najmu był L. K., a nie L. K., któremu wymierzono karę grzywny; 2) rażące naruszenie przez organ przepisów art. 122 i 187 § 1 O.p. polegające na zignorowaniu faktu, że organ nie wykazał żadnym dowodem, że L. K. w jakikolwiek sposób urządzał gry na przedmiotowych automatach, a tym aby miał z nimi jakąkolwiek styczność, w tym: po pierwsze - celowe i tendencyjne zafałszowanie przez organ treści zeznań świadka D. B. zignorowanie faktu, że świadek ten w swoich zeznaniach powołuje się na umowę zawartą z L. K., a nie L. K.. po drugie - zignorowanie przez organ faktu, że z zeznań tego świadka wynika, że osoba ukarana w przedmiotowym postępowaniu to jest L. K. był jedynie osobą towarzyszącą L. K. przy podpisywaniu umowy. Natomiast w. świadek w swoich zeznaniach nie wskazuje na jakikolwiek udział L. K. w urządzaniu gier na automatach, a także po trzecie - zafałszowanie rzeczywistości procesowej twierdząc, że świadek wskazuje na stronę, jako podmiot urządzający gry, co nie polega na prawdzie. 3) rażące naruszenie przez organ przepisów art. 122 i 187 § 1 O.p. polegające na zignorowaniu faktu, że organ nie wykazał żadnym dowodem, że L. K. w jakikolwiek sposób urządzał gry na przedmiotowych automatach, a tym samym aby miał z nimi jakąkolwiek styczność, w tym celowe i tendencyjne zafałszowanie przez organ treści zeznań świadka K. T. poprzez celowe zignorowanie faktu, że świadek ten w swoich zeznaniach powołuje się wyłącznie na osobę o imieniu L., nie wymieniając nazwiska, co organowi nie przeszkadza w przyjęciu a priori, że osobą o imieniu L. może być wyłącznie L. K., a nie każda inna osoba o imieniu L. Na podkreślenie, jego zdaniem, zasługuje fakt, że przesłuchany przed Sądem Rejonowym w S. w charakterze świadka K. T. w dniu [...] r. kategorycznie oświadczył, że nie rozpoznaje osoby oskarżonego L. K. i nie była to osoba, o której mówił w swoich zeznaniach; 4) oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie o treść zeznań w osobach K. T. i D. B. przesłuchanych w związku z zatrzymaniem dokonanym w dniu [...] r., a więc co do zdarzenia które miało miejsce dwa miesiące przed datą kontroli dotyczącej przedmiotowej decyzji z jednoczesnym zignorowaniem faktu, że L. K. wypowiedział umowę najmu z dnia [...] r. zawartą z firmą "B" sp. z o.o. bezzwłocznie po uzyskaniu informacji o urządzaniu nielegalnych gier w przedmiotowym lokalu; 5) przyjęcie przez organ I instancji, że z treści zeznań świadków K. T. i D. B. wynikało, że osobą urządzającą gry na kwestionowanych urządzeniach był skarżący L. K., w sytuacji, gdy po pierwsze przedmiotowe zeznania dotyczyły postępowania prowadzonego w związku z zatrzymaniem innych urządzeń dokonanym w dniu [...] r., a ponadto organ celowo pominął treść zeznań ww. świadków z etapu postępowania sądowego, z których wynika, że osobą urządzającą gry na kwestionowanych urządzeniach z całą pewnością nie był L. K.; 6) naruszenie art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poprzez całkowite zignorowanie przez organ konieczności bezpośredniego przesłuchania w charakterze świadków D. B. i K. T. i ograniczenie się w powyższym zakresie do załączenia do akt niniejszego postępowania cząstkowych zeznań ww. świadków dotyczących innego czasookresu, innej kontroli i innych automatów, w sytuacji gdy stan faktyczny w niniejszym postępowaniu w związku z odmiennych czasookresem w sposób istotny różni się od stanu faktycznego, którego dotyczą przedmiotowe zeznania; 7) naruszenie art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poprzez ograniczenie się przez organ do załączenia do akt przedmiotowej sprawy jedynie umowy najmu przedmiotowego lokalu zawartej w dniu [...] ro., w sytuacji gdy w aktach sprawy na którą powołuje się organ, prowadzonej w chwili obecnej przed Sądem Rejonowym w S. oznaczonej sygnaturą akt [...] znajdują się trzy kolejne umowy najmu z których wynika, że lokal był następnie trzykrotnie dalej podnajmowany na rzecz kolejnych podmiotów, a faktycznym dysponentem przedmiotowego lokalu w okresie wskazanym treścią przedmiotowej decyzji była spółka "C" sp. z o.o. z siedzibą w K.; 8) naruszenie art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków Prezesów Zarządu firmy "B" sp. z o.o., "D" sp. z o.o. i "C" sp. z o.o., w sytuacji gdy organ posiadał informacje o dalszym podnajmie lokalu na rzecz ww. podmiotów, w sytuacji gdy powyższe pozwoliłoby na ustalenie osób, które faktycznie prowadziły działalność w przedmiotowym lokalu w dacie wskazanej treścią decyzji, w szczególności urządzały w nim gry; 9) rażące naruszenie przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego przejawiające się w twierdzeniu, że to na stronie spoczywał obowiązek udowodnienia, że nie urządzała gier na automatach, a tymczasem strona nie składała wniosków dowodowych w ramach postępowania I i II instancyjnego, w sytuacji gdy to na organach administracji spoczywa obowiązek wykazania materiałem dowodowym okoliczności istotnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy; 10) brak wykazania przez organ świadomości w działaniu skarżącego L. K. w sytuacji gdy powyższe ustalenie jest niezbędne dla uznania skarżącej za urządzającego gry na kwestionowanych automatach; 11) naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, w sytuacji gdy żaden przepis prawa nie zezwalał w dacie wydania decyzji przez organ na orzekanie w przedmiocie wymierzenia decyzją kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł od każdego automatu. Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: treści zeznań świadków D. B. i K. T. zawartych w protokołach rozpraw z dnia [...] r. i [...] r. przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt [...], na okoliczność braku podstaw do ustalenia, że L. K. urządzał gry na automatach do gier; treści wyjaśnień L. K. zawartych protokole rozprawy z dnia [...] r. przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt [...] na okoliczność nieurządzania przez ww. gier na automatach do gier oraz dokumentu w postaci wypowiedzenia umowy najmu z dnia [...] r., umowy najmu z dnia z dnia [...] r., [...]r. i [...] r. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: 1) uchylenie w całości decyzji organów obu instancji - z uwagi na naruszenie przepisów postępowania i błędy w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, jej autor, zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w petitum skargi, zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu podnosząc, że kluczową w przedmiotowej sprawie kwestią było ustalenie, czy L. K. urządzał gry na przedmiotowych automatach. Wbrew twierdzeniom organu, to nie strona miała obowiązek udowadniania, że nie urządzała gier, lecz organy winny wykazać materiałem dowodowym, że strona gry urządzała. Podkreślił, że organ wskazał treść artykułu 180 § 1 O.p., z którego wynika, że ma obowiązek dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a równocześnie zignorował fakt, że w przeprowadzonym postępowaniu "doprowadza do ośmieszenia zasad procedury administracyjnej" nie przeprowadzając żadnego dowodu na poparcie tezy, że L. K. urządzał gry. Jego zdaniem organy celno-skarbowe przez wiele lat lansowały tezę, że wynajmujący lokal jest uznawany za urządzającego gry. Podniósł, że orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób jednoznaczny wskazało, że teza ta jest chybiona, w sytuacji gdy właściciel lub posiadacz lokalu jedynie wynajmuje w nim powierzchnię, w jakikolwiek sposób nie uczestnicząc w procederze wstawiania lub obsługi urządzeń. W przedmiotowym postępowaniu zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy "prezentują nowatorską tezę, zgodnie z którą odpowiedzialność z tytułu kar administracyjnych ma ponieść L. K., który nie podpisał umowy najmu pod wstawienie automatów, nie był nawet jej stroną, ale za to towarzyszył ojcu przy podpisywaniu tej umowy, był obecny przy jej zawieraniu. Na podkreślenie zasługuje fakt, że organ nie przestawił żadnego, ale to absolutnie żadnego dowodu z którego wynikałoby, że L. K. miał cokolwiek wspólnego ź wstawieniem lub eksploatacją dowodowych urządzeń. Powyższe nie przeszkadza organowi w twierdzeniu, że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia". W dalszych (obszernych motywach) zanegował sposób prowadzenia postępowania dowodowego i oceny materiału dowodowego, akcentując, iż zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy celowo zakłamują rzeczywistość procesową, przeinaczając treść zeznań świadka K. T.. Na podkreślenie, jego zdaniem, zasługuje fakt, że świadek w postępowaniu przygotowawczym mówił o młodym człowieku o imieniu L., jako osobie zajmującej się automatami do gier. Świadek nie wymienił nazwiska K.. Świadkowi nie okazano żadnego zdjęcia, wizerunku lub osoby. Okazanie które miało miejsce przed Sądem Rejonowym w S. doprowadziło do sytuacji, w której ww. świadek jednoznacznie wykluczył, aby miał na myśli L. K.. Świadek twierdzi, że nie była to ta osoba. Zdaniem skarżącego, wyłącznie złą wolą organu i brakiem elementarnego obiektywizmu można tłumaczyć fakt, że organ nie włączył do akt postępowania treści zeznań złożonych przez świadka w postępowaniu sądowym. Organ nie zechciał przesłuchać świadka w postępowaniu administracyjnym i okazać mu strony w celu identyfikacji. Organ, jak uznał, nawet nie zechciał okazać świadkowi do rozpoznania wizerunków. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy z rażącym naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnego dokonał interpretacji rozszerzającej zeznań świadka, uznając według własnego widzi mi się, że skoro świadek mówi o L., to musi mieć na myśli L. K.. Organ, jak stwierdził, "ignoruje" przy tym fakt, że imię L. jest dość popularnym imieniem, a cecha charakterystyczna w postaci "młodego mężczyzny" pozwala ograniczyć krąg potencjalnych osób zapewne co najmniej do kilkuset tysięcy. W jego opinii nie sposób także zgodzić się również ze stanowiskiem organu, że przedmiotowe decyzje mogą funkcjonować w obrocie prawnym. Podkreślił także, że żaden przepis prawa nie zezwalał w dacie wydania przedmiotowych decyzji przez organy na orzekanie w przedmiocie wymierzenia decyzją kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł od każdego automatu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, co przypomniał, na skarżącego została zasądzona kara pieniężna w kwocie 48.000 zł. Podstawą wydania przedmiotowych decyzji określających wysokość kary była treść art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu przed 01 kwietnia 2017 r., który to przepis (jak uznał) w dacie wydawania decyzji nie obowiązywał. Ustawodawca nie przewidział możliwości dalszego stosowania ww. przepisu co do postępowań wszczętych przed jego nowelizacją. Przepisy art. 6 i 7 ustawy nowelizującej nie dotyczą bowiem spraw z zakresu art. 89 ustawy o grach hazardowych. Oznacza to, w jego ocenie, że w ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. brak jest przepisów przejściowych, które odnosiłyby się do spraw, o których mowa w art. 89 ustawy o grach hazardowych, wszczętych przed dniem 1 kwietnia 2017 r.. Organ ignoruje fakt, że w dacie wydawania orzeczeń stosuje przepis, który nie obowiązuje, gdyż ustawodawca nie zawarł przepisów intertemporalnych, które pozwoliłyby organowi na stosowanie przepisu po dacie jego wygaśnięcia. Zaakcentował, że wymierzenie skarżącemu przedmiotowej kary pieniężnej godziłoby w podstawowe prawa jednostki wynikające z zasady demokratycznego państwa prawa jakimi są zasada zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasada lex retro non agit, czy też zasada ochrony praw nabytych. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ppsa wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Zeznania osób wskazywanych w skardze stanowią dowód w sprawie, a kolejnych podnoszonych w niej pełnomocnik nie przedstawił, zatem brak podstaw do ich dalszego przywoływania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie składu orzekającego rację mają orzekające w sprawie organy stwierdzając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, że podmiotem urządzającym gry na automatach znajdujących się w kontrolowanym lokalu był skarżący. Nie można pomijać ani fragmentarycznie odczytywać zeznań świadków czy toku podejmowanych przez stronę czynności w związku z najmem lokalu od D. B.. Dowody te wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczny ciąg i jednoznacznie potwierdzający, że to strona skarżąca była podmiotem urządzającym nielegalne gry na automatach, w rozumieniu ugh. Prawnie obojętna dla niniejszego postępowania jest przy tym jego świadomość o bezprawności urządzania gier na automatach. Wskazany powyżej tak mechanizm jak i czynności wykonawcze podejmowane przez stronę szczegółowo zrelacjonowane przez świadków, o czym szerzej powyżej, nie wymaga w tej części powtórzenia, li tylko zauważenia. Otóż z zeznań D. B. złożonych [...] i [...] r. złożonych w sprawach karnych skarbowych oznaczonych sygnaturami [...] i [...] (karty 35-40 akt) jednoznacznie wynika, że w dniu [...] r. wynajęła ona lokal przy ul. [...] nr [...] w S. L. K., a także, iż podczas podpisywania umowy w lokalu był obecny L. K., z którym miały stały kontakt podczas płacenia czynszu, ale także wobec, iż to on dzwonił do niej i powiedział, że rezygnuje z najmu lokalu, ponieważ: "Urząd Celny zabiera im cały czas wstawiane tam automaty i ponadto był przekonany że to konkurencja "E" chce się ich pozbyć z tego miejsca". To strona, a nie każda inna osoba o tym imieniu, zrywała folie z okien oraz porządkowała lokal, aby móc go opuścić i przekazać wynajmującej. Przesłuchiwany K. T. także zeznał, że właściciel automatów, które działają w lokalu ma na imię L. i jest z O. i to on poprosił go o ich pilnowanie. Świadek ten, co zasadnie podniósł organ odwoławczy, zeznał, że "Pan L." obiecał mu pracę i zapewniał, że automaty działają legalnie, oraz że w lokalu oprócz organizowania gier na automatach hazardowych nie jest prowadzona żadna inna działalność, i że on nie wypłaca żadnych wygranych z tych automatów, albowiem te same wypłacają wygrana pieniężną. Brak jakiegokolwiek dowodu ażeby prawem do lokalu w tymże czasie dysponował, jak próbuje wykreować strona "inna osoba o imieniu L.". Wbrew temu co twierdzi pełnomocnik skarżącego przedstawione przez organy dowody są obiektywne i niezaprzeczalne. Jednoznacznie w całokształcie wzajemnego odczytania dowodzą, że to strona dysponując automatami dokonała faktycznych czynności związanych z zorganizowaniem i urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry, stając się tym samym podmiotem, na którego winna zostać nałożona kara pieniężna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Za organem odwoławczym należy wskazać, że w judykaturze wykształcił się pogląd, iż urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu powyższego przepisu będzie podmiot, podejmujący aktywne działania i czynności dotyczące zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. Działania te w szczególności polegają na: pozyskaniu odpowiedniego sprzętu, zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na urządzanie gier, zarządzania urządzeniami, dokonaniu czynności zainstalowania urządzenia, umożliwieniu dostępu do urządzeń, zapewnieniu obsługi i sprawności technicznej urządzeń, itp. Zasadnie organ ten wskazał także na orzecznictwo sądów administracyjnych z tego przedmiotu, z którym w pełni utożsamia się skład orzekający. I tak powtórzenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. II GSK 5635/16 stwierdził, że "przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Samo urządzanie gier hazardowych to z kolei ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej". Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Okoliczność braku akceptacji strony uznania ich wartości dowodowej i wiarygodności przy lansowanej postawie negowania bez odmiennego wykazywania stanowi w ocenie Sądu linię jej obrony przed konsekwencjami prawnymi stanowiącymi przedmiot nałożenia na nią sankcji administracyjnej w niniejszej sprawie. Rację ma organ odwoławczy podnosząc, że zasada zupełności materiału dowodowego o której mowa w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 O.p. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 865/16). W judykaturze akcentuje się, że organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1313/08). W rozpatrywanej sprawie - na podstawie materiału dowodowego pozyskanego zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej - organ miał pełną możliwość ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady dysponowania zakresem postępowania dowodowego przez organ prowadzący postępowanie wynika, iż to do jego uprawnień należy decydowanie o tym, jakie środki dowodowe zostaną przeprowadzone. Dotyczy to także dowodów, których przeprowadzenia żąda strona. Organ zatem rozstrzyga, czy żądanie zostanie uwzględnione. Zarówno w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowiedzione zostało w sposób wystarczający kto był podmiotem urządzającym gry na automatach hazardowych poza kasynem gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W niniejszej sprawie organy obu instancji dysponowały zatem wystarczającym materiałem dowodowym, aby móc wydać decyzję w sprawie. Uzyskane dowody nie budziły zastrzeżeń co do ich rzetelności i prawidłowości. W rozpatrywanej sprawie na zasadzie swobodnej oceny dowodów organ dał wiarę określonym dowodom i dał temu wyraz w swojej decyzji. Ocena materiału dowodowego dokonana została zgodnie z normami prawa procesowego, z zachowaniem reguł tej oceny, prawami nauki oraz wymogami doświadczenia i logiki. Zasadnie przy tym zauważając, że umowy na które powołuje się pełnomocnik skarżącego w skardze z dni [...], [...] oraz [...] r. ) dotyczące dalszego podnajmu przedmiotowego lokalu zostały zawarte w czasie, w którym obowiązywała umowa podpisana z D. B. z [...] r., a jej przedmiotem był najem lokalu przy ul. [...] nr [...] w S.. Wynajmująca, co istotne, zeznała, że rozwiązanie umowy miało nastąpić dopiero po [...] r., kiedy to telefonicznie poinformowana została przez stronę o rezygnacji z wynajmowania lokalu z powodu tego, że "Urząd Celny zabiera im cały czas wstawiane tam automaty (...) jak również, że lokal, który wynajęła nie może stanowić przedmiotu dalszego podnajmu". Za chybione Sąd uznał zatem zarzuty skargi zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W ocenie Sądu zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu, w toku którego zebrano materiał dowodowy potwierdzający zasadność nałożenia na nią kary. Administracyjna kara pieniężna, czego jakby nie dostrzega skarżący a co zasadnie podkreśla organ drugoinstancyjny, to określona w ustawie sankcja o charakterze pieniężnym nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji administracyjnej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku albo niepowstrzymaniu się od zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce nieposiadającej osobowości prawnej. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu albo zakazu. Kary administracyjne mają zatem funkcję ściśle sankcyjną, represyjną, a nie kompensacyjną. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry jest decyzją związaną, co oznacza, że na organie administracji ciąży obowiązek jej wymierzenia niezależnie od tego czy podmiot, który dopuścił się naruszenia obowiązującego zakazu miał tego świadomość. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że z dniem 1 kwietnia 2017 r. została znowelizowana m.in. treść przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych. Ustawa nowelizująca nie reguluje problematyki intertemporalnej w zakresie wszczętych i niezakończonych postępowań w sprawie wymierzania kar pieniężnych w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów ustawy o grach hazardowych. Godzi się jednakże w tym miejscu zauważyć, że krajowy prawodawca, wprowadzając kolejne zmiany w aktach normatywnych regulujących zarówno kwestie urządzania gier hazardowych, jak i konsekwencje wynikające z naruszenia przez adresatów norm prawnych postanowień w nich zawartych, zasadniczo nie reguluje problematyki intertemporalnej. Pod tym względem sytuacja w "prawie hazardowym" jest podobną do tej, jaka "istnieje" w wielu innych dziedzinach prawa. Brak przepisów przejściowych nakazuje zatem by powstałą w tym zakresie lukę prawną rozwiązać wykorzystując wytworzone przez doktrynę i judykaturę "dyrektywy" rozstrzygania problemów intertemporalnych ("zasady" prawa intertemporalnego). Najbardziej podstawową, niejako "domyślną" i z tego względu najrzadziej dostrzeganą i rozpoznawaną techniką działania prawa w czasie jest zasada tempus regit actum, co także zasadnie podniósł organ odwoławczy. Zgodnie z nią każdy przepis znajduje zastosowanie do opisanych w nim faktów prawnych zachodzących od momentu wprowadzenia jego wejścia w życie do chwili jego derogacji. Najistotniejsze praktyczne konsekwencje tej zasady odnoszą się rzecz jasna do sytuacji, w której fakt prawny zachodzi i wywołuje skutki prawne pod rządami jednej ustawy, a ocena i określenie tych skutków (poprzez decyzję) następuje już po zmianie dotyczącej go ustawy. Zgodnie z zasadą tempus regit actum, w tego rodzaju sytuacji do oceny skutków takiego faktu zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w czasie, gdy fakt ten zaszedł, a więc przepisy już "nieobowiązujące" w czasie, gdy znaleźć mają zastosowanie (zob. T. Pietrzykowski, Tempus regit tributum. Problemy intertemporalne w prawie podatkowym, [w] J.Glumińska-Pawlic (red.), Doradca podatkowy obrońcą podatnika, Katowice 2009, s. 56). W takim ujęciu temporalny zakres przynależności przepisu prawa do systemu prawa nie pokrywa się z okresem, w którym odpowiednie organy mają obowiązek jego stosowania, (w którym nakazane jest jego stosowanie), a derogacja danego aktu prawnego (w braku ewentualnych szczególnych regulacji intertemporalnych) nie ma wpływu na skutki prawne zdarzeń (faktów prawnych) zaistniałych między wejściem w życie takiego aktu a jego uchyleniem. Przy takim założeniu derogacja nie oznacza bowiem "utraty mocy obowiązującej" przez dany akt czy przepis prawny, a jedynie zmianę jego "zakresu stosowania" czy "obowiązywania" (zob. T. Pietrzykowski, Wsteczne stosowanie prawa i jego zakaz, Kraków 2004, s.26, 31 i 32. ). Zasadę tę, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, należało zastosować w przedmiotowej sprawie dlatego, że zawiera w sobie zasadę lex retro non agit, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, jest jedną z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, iż zakaz działania prawa wstecz stanowi jeden ze składników zasady demokratycznego państwa prawnego, ustanowionej uprzednio w art. 1 przepisów konstytucyjnych z 1992 r., a obecnie w art. 2 i 7 Konstytucji RP z 1997 r. Naruszenie tego zakazu powoduje uznanie takich działań za sprzeczne z Konstytucją. Podstawową zasadą państwa prawnego jest bowiem to, że nowe uregulowania nie mają zastosowania do powstałych wcześniej stosunków prawnych. Zasada lex retro non agit działa przy tym w szczególnie silny sposób w tych dziedzinach, gdzie jednostka podporządkowana jest bezpośredniemu władztwu państwa. Do takich dziedzin, obok prawa karnego, zalicza się prawo daninowe, w tym przede wszystkim prawo podatkowe, (zob. orzeczenie TK z 18.10.1994 r. K. 2/94, OTK 1994/11, s. 47-48; także z 12.1.1995r. K. 12/94, OTK 1995/1, poz. 2). Nadto należy zauważyć, że złamanie zasady niedziałania prawa wstecz skutkuje naruszeniem dwóch dalszych zasad wywiedzionych przez Trybunał Konstytucyjny z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, tj. - zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego obywateli (zob. wyrok TK z 15.9.1998 r. K. 10/98, Prawo i Życie 1998/36 s. 30, Glosa 1999/2, s. 30, Orzecznictwo Sądów Gospodarczych 1998/11-12 poz. 120). Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie TK zakaz retroakcji prawa traktuje się niezwykle rygorystycznie, wskazując że brak respektu dla tej reguły rażąco narusza zasadę państwa prawnego (zob. J. Oniszczuk: Prawo daninowe w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Glosa 1996, nr 10, J. Oniszczuk: Podatki i inne daniny publiczne w orzecznictwie TK, Warszawa 2001, s. 107-114 i inne wskazywane także przez organ odwoławczy. Na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza to, że brak przepisów przejściowych nie dozwala na sformułowanie tezy o retroaktywnym skutku przepisów, które weszły w życie po dniu, w którym funkcjonariusze celni dokonali kontroli. Przyjęcie tezy o retrospektywności działania "ustawy nowej" nie jest również możliwe z innych powodów. W polskim porządku prawnym dopuszcza się retroakcję przepisów działających "na korzyść" podmiotów prawa. Występuje ona szczególnie wyraźnie na gruncie prawa karnego. W tym jednak przypadku wsteczne działanie korzystnego dla oskarżonego prawa karnego, znane też jako lex mitior retro agit, wynika wyraźnie z art. 4 K.k. W analizowanym przypadku brak jednak jest odpowiednika art. 4 K.k., zaś na uznanie, że kary pieniężne określone w ustawie o grach hazardowych mają charakter sankcji karnej nie pozwala utrwalony pogląd Trybunału Konstytucyjnego, który nie przyznał im przymiotu sankcji o charakterze karnym, lecz typowej sankcji administracyjnej. Ponadto gdyby przyjąć stosowanie zasady prawa nowego, to doprowadziłoby to do "zwielokrotnienia wymiaru kary" (z 12000 zł do 100000 zł za każdy automat), lecz takiego stanowiska w żadnej mierze nie dałoby się pogodzić z wyżej przywołanymi i omówionymi zasadami stosowania prawa międzyczasowego. Wreszcie, wypracowane przez doktrynę i judykaturę zasady prawa międzyczasowego nie przewidują "niewypełnienia powstałej luki prawnej", czyli nieobciążania osób, które - przed 1 kwietnia 2017 r., tj. zmianą przepisów ustawy o grach hazardowych - "dopuściły się" naruszenia przepisów art. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z powyższym podlegają sankcji określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia tj. w dniu przeprowadzenia kontroli, podczas której stwierdzono urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W kwestii stosowania przepisów prawa międzyczasowego, na gruncie przepisów dotyczących kar pieniężnych, określonych w art. 89 ustawy o grach hazardowych wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SA/Gl 916/17 stwierdzając, że: "organy zasadnie w niniejszej sprawie działały na podstawie przepisów z daty zdarzenia. Ustawa nowelizująca u.g.h. nie przewidziała przepisów o charakterze intertemporalnym. W takim zaś przypadku -zdaniem Sądu orzekającego - ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę". Sąd w pełni aprobuje ten pogląd a także ten wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1354/11, że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji art. 89 u.g.h. W ocenie Sądu miarodajny dla oceny skutków prawnych stanu stwierdzonego przez funkcjonariuszy celnych w dacie kontroli jest stan prawny obowiązujący w tym dniu. Nadto powtórzenia wymaga, że w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1102/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że: "Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nakazuje każdą osobę naruszającą w ten sam sposób, w tym samym czasie prawo traktować tak samo. Zatem, jeżeli decyzja organu administracji publicznej jest wydawana po wejściu w życie zmiany odpowiedniego przepisu, trzeba wziąć pod uwagę wskazaną już regułę tempus regit actum (wyrok TK z 2 marca 1993 r., sygn. akt K 9/92, OTK 1993). Odstępstwo od niej jest w wyjątkowych sytuacjach dopuszczalne, gdy jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej, ocenianej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji (vide: wyrok TK z 3 października 2001 roku, K 27/01). Zagadnienia intertemporalne należy bowiem badać na gruncie zasad konstytucyjnych, a zwłaszcza zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasady ochrony praw nabytych, równości obywateli wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości, a w szczególności zakazu retroakcji (por. uchwała NSA z 20 października 1997 r. sygn. akt FPK 11/97, ONSA 1998, nr 1, poz. 10; uchwała NSA z 21 lutego 2000 r. sygn. akt OPS 6/99, ONSA 2000, nr 3, poz. 89; uchwała NSA z 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00, ONSA 2001, nr 3, poz. 101; uchwała NSA z 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 1/06 -CBOiS; wyrok SN z 26.07.1991 r. sygn. akt 1 PRN 34/31, LEX 10905)". W świetle przedstawionej argumentacji zasadnym było zastosowanie w niniejszej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia, tj. w dniu przeprowadzenia kontroli podczas której stwierdzono urządzenie gier na automatach poza kasynem gry. Reasumując stwierdzić należy, że w ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było – wbrew zarzutom skargi – prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych, wynikających z art. 121, 122, 124, art. 180 i 187 § 1 O.p., a organy obu instancji dostatecznie wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniach decyzji, po myśli art. 210 § 4 O.p., jakie zebrane dowody (i poczynione na ich podstawie ustalenia) przesądziły o zakwalifikowaniu stanu faktycznego sprawy według art. 2 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 89 ust. 1 pkt. 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.