III SA/Gl 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...];[...];[...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej zwaną O.p.) oraz art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 578) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., znak [...], w sprawie zaliczenia z wpłaty dokonanej przez H. S. w dniu [...] r. w wysokości [...] zł kwoty [...] zł i kwoty [...] zł. tytułem odsetek na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. oraz kwoty [...] zł oraz kwoty [...] zł tytułem odsetek od zaległości podatkowej za sierpień 2004 r. W uzasadnieniu orzeczenia ustalił, że postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając w oparciu o art. 62 § 4 O.p, wpłatę H. S. z dnia [...] r. w kwocie [...] zł zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za2015 r. oraz sierpień 2004 r. W zażaleniu na to rozstrzygnięcie podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie poniższych zarzutów: 1. nie powołania w zaskarżonym postanowieniu właściwego numeru decyzji podatkowej, z której miałby wypływać realizowany "tytuł roszczeniowy" w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł. i chociaż skarżący zna istotę sprawy, to jednak domaga się, aby dla celów dowodowych wydany dokument posiadał niezbędne i konieczne dane, wymagane dane dla tego typu dokumentu urzędowego, 2. nieujęcie przez Urząd Skarbowy w przedmiotowym postanowieniu rozliczonej wpłaty jako "depozytu" w rozumieniu Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że uiszczając dobrowolnie pewne płatności na poczet "przestępczo wykreowanego przez organa długu" podatnik od początku kwestionował przedmiotowy wymiar zobowiązań w podatku od towarów i usług za lata 2004/2005 i podnosił bezprawność działania organów polskich w tym względzie (UKS, IS oraz sądów). Po wyczerpaniu krajowych środków odwoławczych wniósł skargę do ETPCz w Strasburgu na władze polskie, która to skarga obejmuje również wniosek o ugodowe załatwienie sprawy przez Wysoko Układające się Strony, w części odnoszącej się do ww. kwestionowanych przez Niego płatności za okres IV2004 do VIII/2005. Zapłata zobowiązania przez stronę - na tle zawisłości skargi przez ETPCz w Strasburgu - nie wyklucza wciąż trwającego stanu sporności sprawy. Zdaniem Skarżącego wszystkie dobrowolne płatności poniesione przez Niego na rzecz urzędu skarbowego w tej sprawie winny być traktowane "księgowo" jako depozyt. Nadto Urząd Skarbowy nie jest tutaj organem egzekucyjnym, gdyż funkcję tę przejął (w ramach egzekucji łącznej) komornik sądowy w K., działający na podstawie postanowienia sygn. akt [...] z dnia [...] r. Sądu Rejonowego K. w K., sygn. akt [...], 3. postanowienie nie zostało skierowane do wiadomości do egzekutora działającego w tej sprawie (z wniosku Urzędu Skarbowego) w ramach egzekucji łącznej, tj. na adres Komornika Sądowego P. S. w K., sygn. akt [...], Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, odwołując się do treści art. 62 § 1 O.p., że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Zgodnie z § 4 tego artykułu do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 O.p.. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Z kolei, w myśl art. 55 § 2 - jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Ponadto wyjaśnił, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 O.p. ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa, co do zasady - na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności chyba, że podatnik inaczej wpłatą zadysponuje. Nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, tylko nakazuje go zastosować przy indywidualnej sprawie. Zaliczanie nadpłaty (jak i wpłaty) na poczet zaległości jest więc czynnością materialno-techniczną a postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 ww. ustawy, jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 513/07). Po drugie wyjaśnił, odwołując się do normy art. 70 § 1 O.p., że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bieg tego terminu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Stwierdził, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 6 ust. 1 O.p. w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Okręgową w G. V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w R., postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe wiążące się z niewykonaniem zobowiązania, o którym to postępowaniu podatnik został powiadomiony. Prokuratura postanowieniem z dnia [...] r. przedstawiła, a następnie [...] r. ogłosiła skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 56 § 1, art. 76 § 1 i art. 62 § 2 w zw. z art. 7 § 1, art. 6 § 2, art. 37 § 1 pkt 5 Kks obejmujący okres od maja 2004 r. do sierpnia 2005 r. i poświadczanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych w podatku od towarów i usług - co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że H. S. posiadał na dzień dokonania wpłaty nieuregulowaną, wymagalną zaległość z tytułu podatku od towarów i usług sierpień 2004r. w kwocie [...] zł. oraz należność za styczeń 2015 r. wynikającą z faktu nieuregulowania w należności wynikającej z deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy. Z kolei należność za sierpień 2004r. wynikła z określenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...] r., nr [...], zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokość innej, niż zadeklarował w deklaracji VAT – 7 podatnik. Podatnik nie dokonał wpłaty podatku wykazanego w złożonej w dniu [...] r. deklaracji VAT-7. W konsekwencji do uregulowania pozostała zaległość w wysokości [...] zł, przy czym zaległość ta uległa zmniejszeniu z uwagi na zaliczenie - postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. znak: [...]- części wpłaty z dnia [...] r. w kwocie [...] zł i na dzień zaskarżonego postanowienia wynosiła [...] zł. Z kolei decyzja Dyrektora UKS w K. w związku ze złożeniem przez H.. S. odwołania została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...]. W następstwie czego w dniu [...] r. został wystawiony i skierowany do egzekucji tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący całą zaległość za sierpień 2004 r. Zaś złożona przez stronę skarga do sadu administracyjnego na decyzje w przedmiocie wymiaru ww. podatku została prawomocnie oddalona. Z tego też powodu nie zgodził się z twierdzeniem podatnika, że "obciążenia wobec jego osoby są nadal sporne". Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., zaskarżonym postanowieniem zaliczył zgodnie z art. 62 § 1 O.p. kwotę wpłaconą w dniu [...] r. na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. oraz sierpień 2004 r., tj. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Z uwagi na to, iż kwota tej wpłaty nie pokrywała w całości zaległości wraz z naliczonymi od nich odsetkami za zwłokę, organ pierwszej instancji zastosował tryb określony w art. 55 § 2 ww. ustawy. Ponadto zauważył że wbrew twierdzeniu strony przerwy w naliczeniu odsetek zostały uwzględnione przez organ podatkowy, co wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast strona nie wskazała jakich okresów miałoby dotyczyć nieuwzględnienie przez organ podatkowy przerwy - 614 dni w naliczaniu odsetek. Odnosząc się do zarzutu nie powołania w postanowieniu właściwego numeru decyzji podatkowej, z której miałby wypływać realizowany tytuł roszczeniowy w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł organ stwierdził, ze jest on niezasadny. Zaskarżone postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji zostało wygenerowane przez system POLTAX 2B obsługiwany przez rachunkowość podatkową organu, w którym podawany jest tylko rodzaj zaległości, okres i kwoty. W systemie tym nie ma możliwości powołania numeru decyzji. Przy omawianiu podstaw prawnych zaskarżonego postanowienia, tut. organ wskazał, iż postanowienie wydane na podstawie art. 62 O.p., ma charakter deklaratoryjny, nie przesądza o istnieniu zaległości podatkowej, odzwierciedla jedynie i potwierdza wykonanie na karcie kontowej podatnika czynności rachunkowo - technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w Ordynacji podatkowej, Postanowienie to natomiast nie konstytuuje opisanego stanu prawnego. Zaliczenie następuje z mocy prawa, co do zasady - na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności chyba, że podatnik inaczej wpłatą zadysponuje. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano przepisy prawne, na podstawie których dokonano zaliczenia wpłaty, wskazano również rodzaj zaległości, na poczet których dokonano zaliczenia, ich wysokości oraz okresy, za które naliczono odsetki za zwłokę. Weryfikując zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie dostrzegł nieprawidłowości w podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. działaniach i uznał je za poprawne, zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ ten zaliczył część przedmiotowej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2004r. - najstarszą zaległość, stosownie do art. 55 § 2 O.p., wskazując przy tym prawidłowe podstawy prawne i wysokości stawek określonych w Obwieszczeniach Ministra Finansów w sprawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Dokonane przez organ ustalenia nie wymagają sprostowania ani zmiany. Uzasadnienie postanowienia, dotyczącego kwestii dokonania czynności księgowych na koncie podatnika jest wystarczające, a co za tym idzie powyższy zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Obligowanie organu podatkowego do zawarcia w postanowieniu tzw. "systemowym", którego kształt określają kryteria zawarte w systemie POLTAX 2B, dodatkowych danych jest bezzasadne. Jak wykazano wszystkie konieczne dane (data wpłaty, kwota wpłaty, wysokość zaległości, tytuł podatkowy, stawki odsetek) dla dokonania zaliczenia wpłaty na poczet zaległości figurują w tym dokumencie urzędowym. Odnośnie kolejnego zarzutu, iż Urząd Skarbowy nie ujął nadpłat jako "depozyt" w rozumieniu Ordynacji podatkowej, organ wyjaśnił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują instytucji "depozytu" dla wpłat dokonywanych na poczet zaległości podatkowych wynikających z prawomocnych decyzji. Wpłata taka nie jest depozytem, lecz stanowi zapłatę tego podatku. Odnosząc się do zarzutu nie wyprowadzenia salda końcowego zaległości po dokonanych przez podatnika płatnościach oraz wykonanych rozksięgowaniach kwoty wpłat, a tym samym uniemożliwienie stronie kontroli rzetelności rozliczeń podniesionych obciążeń finansowych, organ ponownie wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie zostało wygenerowane przez system POLTAX 2B obsługiwany przez rachunkowość, w którym podawany jest tylko rodzaj zaległości, okres i kwoty. Urzędowe potwierdzenie stanu zaległości stanowi natomiast zaświadczenie wydawane na podstawie art. 306 a O.p.. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że zarzut w ww. zakresie jest bezpodstawny. Co do kolejnego zarzutu H. S. nie skierowania zaskarżonego postanowienia do wiadomości do egzekutora działającego w tej sprawie (z wniosku Urzędu Skarbowego) w ramach egzekucji łącznej, tj. Komornika Sądowego P. S. w K., sygn. akt [...], organ wyjaśnił, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym K. P. S., pismem z dnia [...] r. nr [...], został powiadomiony m.in. o wygaśnięciu w całości należności pieniężnej objętej tytułem wykonawczym [...] dotyczącym zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług m.in. za sierpień 2004r. Organ odwoławczy stwierdził, że działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiotowej sprawie były prawidłowe i w związku z powyższym brak podstaw do uznania zawartej w zażaleniu argumentacji H. S. za zasadną. Zauważył, że podniesione zarzuty kwestionują generalnie prawidłowość postępowania egzekucyjnego, wskazując wady wystawionych tytułów wykonawczych, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W skardze wniesionej do WSA w Gliwicach podatnik domagając się uchylenia postanowienia organu odwoławczego z [...] r., w całości zarzucił mu: a/ nie wyprowadzenie przez wierzyciela w postanowieniu tzw. salda końcowego zobowiązań po rozksięgowaniu wpłaty dokonanej przez skarżącego, b/ nie uwzględnienie innego uczestnika postępowania jako strony tj. organu egzekutora- Komornika Sądowego P. S. i nie nakazanie temu organowi wypełnienia dyspozycji postanowienia w obrębie zmian kwotowych po rozliczeniu wpłat zainkasowanych przez wierzyciela z pominięciem wpłat wedle tytułu egzekucyjnego co ma istotny wpływ na stan salda zobowiązań w podatku VAT objętych egzekucją przez komornika sądowego za 2004/2005 w sprawie sygn. [...]. W uzupełnieniu uzasadnienia skargi dodał, że: a/ nie akceptuje prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2004/2005, całość obciążona jest przesłankami o znamionach przestępstwa, pomimo, że w miarę możliwości spłaca ów karygodny "wymiar", b/ domaga się ujęcia wpłat dokonanych z pominięciem egzekutora jako depozyt; ponieważ "w sprawie nadal toczy się postępowanie karne (a w aktach sprawy znajdują się dokumenty spreparowane przez prokuratora) - niekoniecznie w sygnalizowanej sprawie musi wiązać pojęcie z Ordynacji podatkowej jak chce Izba", c/ przed Komornikiem Sądowym toczą się postępowania egzekucyjne w podatku od towarów i usług według 15-tu tytułów wykonawczych wierzyciela za lata 2004/2005 i żaden z tych tytułów pod sygn. akt [...] nie jest umorzony przez Komornika. Stąd uwagi Izby zamieszczone na str. 6 wiersz 5 i następne nie przystają do meritum, d/ konstatacja Izby (str. 6 wiersz 21 i następne) - jakoby Strona w zażaleniu nie wykazała jaki przepis został naruszony przy wydaniu postanowienia urąga elementarnym zasadom ochrony praw podmiotowych podatnika. Ów wywód organu nie uzasadnia, aby Strona skarżąca nie miała interesu prawnego w stawianych żądaniach, Strona złożyła skargi do WSA na wszystkie tytuły wykonawcze obejmujące zarzuty związane z brakiem legalności postępowania egzekucyjnego, zaś postanowienie o rozksięgowaniu wpłaty ma ścisły związek z "wymiarem" podatku ujętym w tytułach egzekucyjnych – wobec czego strona skarży wszystkie czynności organu wykonane w "obrębie" tychże aktów, rzutujące na jego prawa. Zważywszy, że wszystkie 15 tytułów wykonawczych obciążone są przesłankami je dyskwalifikującymi, w tych okolicznościach wszelkie rozliczenia należności/zobowiązań wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego nie są miarodajne. Uwagi organu kierowane wobec skarżącego o "bezcelowości", "bezprzedmiotowości", "braku podstaw prawnych" lub podtrzymujące "legalność i zgodność działania organu z prawem" - stoją w jaskrawej sprzeczności z zasadami praworządności i legalizmu postępowania oraz z zasadą prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i powtórzył na jego poparcie dotychczasową argumentacją wyartykułowaną w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie zgodności z prawem zaliczenia wpłaty z dnia [...] r. w kwocie [...] zł na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. i sierpieńc 2004 r. oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości, nie jest nim natomiast całokształt postępowań prowadzonych w organach podatkowych dotyczących osoby podatnika. Wszystkie inne postępowania wskazywane przez skarżącego w toku postępowania wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Zakresem sprawy administracyjnej w tym konkretnym postępowaniu jest tylko rozliczenie konkretnej wpłaty z dnia [...] 2015 r. Organ dokonujący zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji czy decyzji określających wysokość zobowiązania, z których konkretna nadpłata czy zaległość wynikała. Stwierdza jedynie fakt dokonania wpłaty oraz istnienie zaległości podatkowej. Postanowienia wydane w tych sprawach informują tylko podatnika o sposobie rozliczenia konkretnych kwot (nadpłaty, wpłat i zaległości podatkowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sądowa kontrola zaskarżonego aktu przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. daniem Sądu, zaliczenie dokonanej przez skarżącego wpłaty na poczet zaległości w od towarów i usług wraz z odsetkami odpowiada prawu, zaś organy podatkowe nie popełniły błędu przy interpretacji i zastosowaniu art. 62 § 1 O.p. Zgodnie bowiem z jego treścią, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Natomiast, w myśl art. 62 § 4 zdanie pierwsze O.p. do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 O.p., który z kolei stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy zobowiązany dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, ma prawo do wiążącego wskazania, na poczet którego z podatków dokonywana jest wpłata i to niezależnie od tego, czy ciążą na nim zobowiązania z tytułu kilku podatków, czy też w tym samym podatku. Dopiero brak wskazania podatnika powoduje, że organ podatkowy działa z urzędu, zgodnie z regułami określonymi w art. 62 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1625/08; wyrok NSA z 16 września 2008 r., sygn. akt II FSK 841/07, publ. CBOSA). W rozpatrywanej sprawie organ wykazał, że skarżący posiadał na dzień dokonania dobrowolnej wpłaty, tj. [...] r., zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. w kwocie [...] zł i za sierpień 2004 r. w kwocie [...] zł. Należność za styczeń 2015 r. była skutkiem nieuregulowania w całości należności wynikającej z deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy. Z kolei, należność za sierpień wynikała z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], określającej skarżącemu zobowiązanie za ten okres, a utrzymanej w mocy prawomocna decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę podatnika na tę decyzję (wyrok z dnia 31 stycznia 2013r. sygn. akt III SA/Gl 1642/11), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego (wyrok z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 1398/13). Powyższe oznacza, iż w obrocie prawnym pozostawało prawomocne orzeczenie dotyczące określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. , które na mocy art. 170 p.p.s.a. ma moc wiążącą wobec strony i sądu, który je wydał, jak również innych sądów i innych organów państwowych. Ponadto kwestia oceny zgodności z prawem wskazanych wyżej tych decyzji została już rozstrzygnięta, a nadto wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy. Zatem zarzuty skarżącego dotyczące zasadności wydania decyzji określającej zobowiązanie, a w konsekwencji zaległość podatkową za sierpień 2004 r. nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do samego zaliczenia wpłaty na poczet zaległości należy stwierdzić, że organ prawidłowo zaliczył dobrowolną wpłatę w kwocie [...] zł na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. (zgodnie z wpłatą) w kwocie [...] zł, a pozostałą część w kwocie [...] zł na poczet zaległości za sierpień 2004r., tj. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności zgodnie z art. 62 § 1 O.p., dokonując proporcjonalnego zaliczenia kwoty [...] zł na należność główną oraz kwoty [...] zł na odsetki za zwłokę od tej zaległości. Strona dokonując wpłaty nie wskazała na poczet którego zobowiązania zaliczyć kwotę nadwyżki ponad kwotę zaległości podatkowej przypadającej za styczeń 2015 r., co powoduje, że organ prawidłowo zaliczył pozostałą część tej kwoty na najstarszą zaległość. Prawidłowo również zastosowałł art. 55 § 2 O .p. dokonując proporcjonalnego podziału kwoty zaliczonej wpłaty na zaległość oraz odsetki od tej zaległości. Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące braku powiadomienia Komornika Sądowego P. S., przez organy o treści postanowienia o zaliczeniu wpłaty z [...] r. na poczet zaległości za sierpień 2004 r w podatku od towarów i usług. Organ wyjaśnił i wykazał, że powiadomił Komornika Sądowego jako organ egzekucyjny, pismem z dnia [...] r. o zmniejszeniu należności pieniężnych objętych tytułem wykonawczym [...] obejmującym zaległość podatkową za sierpień 2004 r. Zmniejszenie zaległości nastąpiło z datą dokonania wpłaty i w tej mierze data wydania, czy też doręczenia samego postanowienia, nie mają znaczenia. Oznacza to zatem, iż w dacie zapłaty, a nie wejścia do obrotu prawnego postanowienia wydanego w przedmiocie zaliczenia wpłaty, następuje skutek prawny wynikający z faktu wpłaty. Zatem dodatkowe przesyłanie Komornikowi postanowienia o zaliczeniu przedmiotowej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2004r., nie było celowe i konieczne dla uzyskania wiedzy przez ten organ w zakresie niezbędnym dla dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych objętych ww. tytułem wykonawczym. W zakresie zarzutu dotyczącego wadliwie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z powodu nieprawidłowo powołanych tytułów wykonawczych tj. decyzji organu II, a nie – jak chce tego strona –I instancji Sąd stwierdził, że pozostają one poza granicami danej sprawy, którą – jak już wyżej wskazano – jest tylko sposób zaliczenia nadpłaty na poczet istniejącej zaległości. Jeśli zaś skarżący kwestionuje podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, zarzuty w tym przedmiocie winien formułować w postępowaniu egzekucyjnym, a nie dotyczącym zaliczenia nadpłaty. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Okoliczność ta wskazuje, że zarzuty wyrażone w punkcie 2 "uzasadnienia skargi" nie mogą być przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, a zatem nie mogą uzasadniać uwzględnienia skargi. W zaskarżonym postanowieniu organ szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich podniesionych w zażaleniu i powtórzonych w skardze zarzutów, z których większość, jak już wcześniej wskazano, wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Zaprezentowane stanowisko organu i jego wyczerpującą argumentację Sąd w całości podziela. W kwestii uznania nadpłaty za "depozyt" Sąd również podziela stanowisko organów podatkowych co do tego, że przepisy O.p. nie przewidują takiej instytucji, wobec czego zarzut strony w tym przedmiocie także jest bezpodstawny. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.