III SA/Gl 945/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. w T. (dalej: Spółka) jest decyzja nr [...] z [...] r., nr [...] [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: Inspektor) utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: organ) wydana w przedmiocie stwierdzenia u Pani J. Z. (dalej: pracownik) choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy; zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.; dalej K.p.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367; dalej: rozporządzenie). Organ w zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 8 maja 2020 r. organ otrzymał zgłoszenie podejrzenia u pracownika choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. W związku z powyższym przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne, w którym ustalono, że pracownik zatrudniona był: 1) od 1 września 1987 r. – 25 września 1887 r. - w "B" w G. na stanowisku kaletnik, gdzie wykonywała prace związane z zaangażowaniem kończyn górnych, polegające na zszywaniu elementów winylowych na maszynie przemysłowej,. 2) od 1 października 1987 r. do 28 lutego 1998 r. - w "C" w T. na stanowisku robotnik pomocniczy, sprzątaczka salowa. Czynności zawodowe pracownika wymagały zaangażowania kończyn górnych i polegały na prowadzeniu biura utrzymania ruchu, wykonywaniu prac biurowych (pisanie ręczne) i sprzątaniu pomieszczeń przychodni lekarskiej. 3) od 19 października 2000 r. do nadal - w "A" Sp. z o.o. na stanowisku szwaczka, operator linii automatycznej, monter. Podczas pracy zaangażowane były kończyny górne - pracownik wykonywał prace związane z wszywaniem profili mocujących, łączeniu elementów zagłówka, obszywanie otworów pod pręty na maszynie typu overlok, łączeniu elementów skórzanych na maszynie typu skrawka, łączeniu elementów zagłówka na zwykłej maszynie oraz maszynie typu skrawka, naprawie pianek, nakładaniu wzmocnień do form. W sprawie zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w K. (dalej: WOMP) potwierdzające że u w/w rozpoznanie choroby zawodowej, zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Przeprowadzone postępowanie diagnostyczno - orzecznicze obejmowało badanie laboratoryjne, konsultacje specjalistów w dziedzinie neurologii oraz analizę zgromadzonej dokumentacji medycznej z podmiotów leczniczych. Decyzją z dnia [...] r. organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny narażenia zawodowego stwierdził u pracownika chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka . Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. art 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia pracownika wyrażające się zaniechaniem: 1) weryfikacji, czy wobec stwierdzenia przez lekarzy orzeczników braku aktualnie obecności neurograficznych cech zespołu cieśni nadgarstka obustronnie, istniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej, 2) ustalenia przyczyn powstania u pracownika stwierdzonej choroby, a także ustalenia czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą zwłaszcza biorąc pod uwagę zdiagnozowane u niej schorzenia, mające istotny wpływ na rozwój zespołu cieśni nadgarstka; 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się zaniechaniem kontroli orzeczenia lekarskiego WOMP w K. pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: a) wskazuje na brak w wykonanym w dniu 22 września 2020 r. badaniu ENeG neurologicznych cech potwierdzających aktualnie rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka obustronnie, z uwagi na przeprowadzony w dniu 6 luty 2020 r. zabieg neurolizy nerwu pośrodkowego prawego, b) nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, mimo iż wskazuje na występowanie u ww. pozazawodowych czynników etiopatogenezy zespołu cieśni nadgarstka, c) nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w Spółce, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe, d) stwierdzeniu, że praca w Spółce przyczyniła się do powstania choroby zawodowej pracownika wyłącznie na podstawie orzeczenia WOMP, podczas gdy z jego treści nie wynika, aby zespół orzekający zapoznał się z dokumentacją powstałą w okresie pracy u innych pracodawców; 2. § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nie ustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie; 3. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełnym materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, względnie o wydanie decyzji na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego o podane wyżej kwestie, bądź uchylenie decyzji I instancji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 02 czerwca 2021 r. Inspektor utrzymał w mocy decyzję I instancji z [...] r. o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy; zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym Inspektor stwierdził, że zebrany w sprawie pracownia materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Rozpoznana u pracownika choroba (zespół cieśni w obrębie nadgarstka) jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca wykonywana przez pracownika mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Od tej decyzji Spółka wniosła skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła w niej naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik, a w szczególności: 1. art. 138 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji I instancji, 2. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia pracownika wyrażające się zaniechaniem weryfikacji, czy wobec stwierdzenia przez lekarza orzecznika braku aktualnie obecności neurograficznych cech zespołu cieśni nadgarstka obustronnie, istniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika, ustalenia przyczyn powstania stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także ustalenia czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą, zwłaszcza biorąc pod uwagę zdiagnozowanie u tego pracownika schorzenia, mającego istotny wpływ na rozwój zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zarzucił także naruszenie art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w: 1.zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Poradni Chorób Zawodowych WOMP pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: 1) wskazuje na brak, w wykonanym w dniu 22 września 2020 r. badaniu ENeG, neurograficznych cech potwierdzających aktualnie rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka obustronnie, z uwagi na przeprowadzony w dniu 6 lutego 2020 r. zabieg neurolizy nerwu pośrodkowego prawego, 2) nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, mimo iż wskazuje na występowanie u pracownika pozazawodowych czynników etiopatogenezy zespołu cieśni nadgarstka, 3) nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w Spółce, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe. 2. stwierdzeniu, że praca w Spółce przyczyniła się do powstania choroby zawodowej pracownika wyłącznie na podstawie orzeczenia WOMP, podczas gdy z jego treści nie wynika, aby zespół orzekający zapoznał się z dokumentacją powstałą w okresie pracy u innych pracodawców, 3. § 2 ust.1 i 2 rozporządzenia poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nie ustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie, 4. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu tj. bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby. Spółka zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2351 K.p. poprzez wydanie decyzji stwierdzającej u pracownika chorobę zawodową - zespół cieśni nadgarstka pomimo ustalenia, że w dacie wydawania orzeczenia lekarskiego i decyzji, z uwagi na dobry skutek terapeutyczny przeprowadzonej operacji, schorzenie zostało wyleczone. W uzasadnieniu Spółka wskazuje, że organ w żaden sposób nie odniósł się do kwestii formalnej prawidłowości wydanego przez WOMP orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, na którym wszak oparł swoją decyzję. W ocenie Spółki nie odpowiada ono wymogom stawianym dowodowi z opinii lekarskiej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Chodzi o to, że w orzeczeniu lekarze orzecznicy stwierdzają rozpoznanie stan po leczeniu operacyjnym prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka, co jest sprzeczne z konkluzją orzeczenia o istnieniu podstawy do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej. Ponadto podnosi, że w prowadzonym postępowaniu organy nie wzięły pod uwagę pozazawodowej etiopatogenezy zespołu cieśni nadgarstka. Także znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie lekarskie nie zawiera żadnego odniesienia do kwestii pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka. W odpowiedzi na skargę Inspektor podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem skargi uczyniono w niniejszej sprawie decyzję administracyjną o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz art. 2352 K.p. Zgodnie z art. 235¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast według art. 2352 K.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Obowiązujące regulacje obligują organy inspekcji sanitarnej, aby wydając orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej wykazały jednocześnie trzy pozytywne przesłanki. Po pierwsze, rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych. Choroba nie wymieniona w tym wykazie nie jest chorobą zawodową. Po drugie, choroba ta powinna zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową. I po trzecie, wyniki oceny warunków pracy mają pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została narażeniem zawodowym. W konsekwencji, brak jednego z tych elementów będzie oznaczał konieczność wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (wyrok WSA w Rzeszowie z 9 grudnia 2021 r., II SA/Rz 1393/21, dostępne CBOIS). Z treści przedstawionych przepisów prawnych nie wynika, aby rozpoznanie choroby zawodowej było możliwe tylko wówczas, gdy w dacie wydawania decyzji choroba ta nadal istnieje. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 235¹ oraz 2352 K.p. jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia, w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (wyrok NSA z 20 stycznia 2022, II OSK 654/19, dostępne CBOIS). W innym orzeczeniu NSA zauważa, że decyzje wydawane w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej stanowią wyjątek od zasady aktualności, zgodnie z którą organ stosujący prawo administracyjne powinien działać na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w momencie realizowania danego działania, a więc wydawania decyzji. Organ stwierdza, czy choroba zawodowa została rozpoznana w czasie zatrudnienia pracownika w warunkach narażenia zawodowego lub po ustaniu narażenia, w ściśle określonym dla każdej z chorób przez ustawodawcę czasie . Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na częściowe wycofanie się dolegliwości po przeprowadzeniu zabiegów operacyjnych (wyrok NSA z 20 stycznia 2022, II OSK 654/19, dostępne CBOIS). Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia – do których niewątpliwie zalicza się Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - które to jednostki w tej sprawie wypowiadały się co do choroby zawodowej pracownika. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Sąd dodał, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1). Co istotne, jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2). Zdaniem Sądu, z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią opisanych powyżej orzeczeń – w zakresie poczynionych w nim ustaleń, dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15). Dalej idący wniosek stawia WSA w Gdańsku. Wynika z niego, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., III SA/Gd 1212/20, LEX nr 3176309). Jak wynika z akt niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy zawierał: - kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 5 czerwca 2020 r. dotyczącą zatrudnienia pracownika w Spółce oraz - orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej. Z powyższych dokumentów wynika, że pracownik pracował w narażeniu na powstanie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka w roku 1987 w "D" nr [...] w T. (zakład zlikwidowany) na stanowisku kaletnika. Od 2000 r. do nadal pracuje na stanowisku szwaczki, operatora linii automatycznej/montera. Pracownik ma przeczenie orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] wydane przez lekarza zatrudnionego w Poradni Chorób zawodowych MOMP. W wywiadzie chorobowym podał pojawienie się od ok. 7 lat dolegliwości w obu kończynach górnych pod postacią drętwienia palców I-III obu rąk i osłabienie siły mięśniowej w prawej ręce. W badaniu ENeG z dnia 10 lipca 2019 r. opisano "cechy zaawansowanego zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej oraz jego fazę umiarkowaną po stronie lewej". W dniu 6 lutego 2020 r. wykonano zabieg neurolizy nerwu pośrodkowego prawego. Po operacji drętwienia palców ustąpiły, okresowo pojawiają się bóle ręki. Aktualne badania laboratoryjne wykazały podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego - 226 mg/dl oraz hiperglikemię - 115 mg/dl. W wykonanym badaniu ENeG w dniu 22 września 2020 r. stwierdzono prawidłowe przewodnictwo w badanych nerwach. Badanie to nie wykazało neurograficznych cech potwierdzających aktualnie rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka obustronnie. Konsultujący specjalista neurolog po badaniu fizykalnym nie stwierdził istotnych objawów uszkodzenia obwodowego układu nerwowego. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, wyniki badań dodatkowych oraz analizę udostępnionej dokumentacji medycznej rozpoznano stan po leczeniu operacyjnym prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka. Uwzględniając informację o narażeniu zawodowym znaleziono dostateczne podstawy do rozpoznania u ww. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego aktualnie w okresie remisji. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego. Lekarz WOMP wydał orzeczenie o istnieniu podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika powołując się na przeprowadzoną diagnostykę oraz konsultację neurologiczną. Wbrew twierdzeniu Spółki, wskazane orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne i konkretne, zawiera argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się uchybień w dokonanych ustaleniach, z których wynikało, że u pracownika stwierdzono związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonywaną pracą a zdiagnozowaną chorobą: zespół cieśni nadgarstka wymieniony w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określony w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 K.P. Podobnie Sąd nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia, jednostkach orzeczniczych. Nie jest zatem władny ingerować w proces diagnostyczny konkretnego badania. Wybór ten leży w gestii lekarza i jednostki orzeczniczej, która dysponuje specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. Prawidłowe było zatem stanowisko organu odwoławczego, który decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu. Orzeczenie lekarskie, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie jednoznacznie wskazywało, że u pracownika Spółki stwierdzono chorobę zawodową. Jednocześnie lekarz orzecznik otrzymał informację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej pracownika. Wskazał, że dokonano oceny narażenia zawodowego, a ta jednoznacznie wskazywała na monotypową pracę obciążającą kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości, co do ich rzetelności. Nie było zatem podstaw do rozstrzygania wbrew wynikom oceny narażenia zawodowego, które podpisał specjalista ds. BHP. W świetle powyższego przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie było prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w nim naruszenia art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skoro u pracownika rozpoznano: zespół cieśni nadgarstka, Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopuścił się naruszenia art. 2351 K.p. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż wykazał wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez pracownika we wskazanym okresie, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Wobec tego, twierdzenie jakoby naruszył reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. uznać należało za bezzasadne. W ocenie Sądu organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 K.p.a. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., która wymaga ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca organy sanitarne nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., skoro dochodzenie przeprowadzone przez lekarza orzecznika potwierdziło, że genezę zdiagnozowanego schorzenia należy wiązać z pracą, a nie z zespołem bólowym w odcinku szyjnym kręgosłupa. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia związku przyczynowego pomiędzy występującym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy zawodowej w skarżącej Spółce. Podkreślić należy, że ustawodawca w art. 235¹ K.p. wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, LEX nr 1216762). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka powyższego domniemania nie obaliła podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 2351 K.p. oraz art. 77 i 80 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.