III SA/Gl 997/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. (F.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Dnia 6 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżący M. F. przesłał do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w miesiącu kwietniu 2011 r. w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powołanej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie zaskarżono, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a.). Wprawdzie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dopuszczał możliwość wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem trybu wskazanego w art. 54 § 1 ustawy p.p.s.a., o ile była ona złożona w terminie określonym w art. 53 § 1 tej ustawy, i tylko przez okres dwóch lat od dnia wejścia w życie powołanej wyżej ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 1 stycznia 2006 r. Tym samym powyższa regulacja nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Skarga M. F. została bowiem wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 6 kwietnia 2012 r., a więc po upływie dwuletniego terminu, wynikającego z art. 98 Przepisów wprowadzających (...). W tej sytuacji jako termin wniesienia skargi uznać należało datę nadania przez Sąd przesyłki, zawierającej skargę, do organu, którego działanie zaskarżono (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351 oraz z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1427/11, LEX nr 1068408). Ponieważ okoliczność ta w rozpoznawanej sprawie nastąpiła pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r., a zaskarżona decyzja jak wynika z akt administracyjnych sprawy została prawidłowo doręczona w dniu 6 marca 2012 r. pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddać ją adresatowi, to tym samym termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Upłynął on bowiem bezskutecznie 5 kwietnia 2012 r. (tj. w czwartek dzień roboczy). Tymczasem strona nadała skargę za pośrednictwem urzędu poczty w dniu 6 kwietnia 2012 r., a więc również po upływie wskazanego wyżej terminu. Wobec powyższego przyjąć należało, iż skarga M. F. jako spóźniona nie mogła otrzymać dalszego biegu. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (vide: art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.). Dlatego też działając na podstawie cytowanych wyżej przepisów, postanowiono orzec jak w sentencji.