III SAB/Gl 1/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2020 r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Skarżący A.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza M. (dalej: organ) w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 1 października 2019r. W skardze zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r., Nr 78, poz. 483), art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że doszło do bezczynności, 2. zobowiązanie organu do wykonania wniosku, 3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania w sprawie niniejszej skarżący wskazał, że 1 października 2019 r. wystąpił do organu z wnioskiem o informację publiczną w następującym zakresie: 1. Korespondencji z przedstawicielami Straży Miejskiej w K., w tym z z-cą komendanta p. M.S. prowadzonej we wrześniu 2019 roku; 2. Informacji listów i opracowań otrzymanych przez Straż Miejską w M. po 1 września 2019 roku, a dotyczących wykorzystywania bezzałogowych statków powietrznych do działań na rzecz poprawy jakości powietrza; 3. Informacji o wysokości (w PLN) premii i nagród przyznanych w 2019 roku poszczególnym osobom w straży miejskiej w M. oraz tytułów/uzasadnień przyznania premii i nagród; 4. Informacji o tym kto (imię i nazwisko, stanowisko) jest administratorem strony [...] oraz kto posiada uprawnienia do zamieszczania informacji na tej stronie. U W dniu 15 października 2019 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego udostępniając informacje mające walor informacji publicznej, tj. co do pkt 3) i 4) wniosku, natomiast odnośnie punktu 1) i 2) poinformował, że żądanie nie mieści się w zakresie stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie stanowi informacji publicznych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i w konsekwencji w dniu 13 grudnia 2019 r. złożył skargę na bezczynność organu. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, jest nie do utrzymania w świetle doktryny, orzecznictwa oraz treści ustawy. Tym samym organ winien udostępnić informację publiczną, zgodnie z treścią wniosku. W ocenie skarżacego, stanowisko organu, jakoby w zakresie informacji publicznej mieściły się wyłącznie informacje dotyczące spraw związanych z wydatkowaniem środków publicznych, co a contrario wyklucza inne informacje, jest błędne. To stanowisko stoi wprost w sprzeczności z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który wskazuje, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pytania dotyczyły szeroko rozumianych działań straży gminnej, w tym dotyczących działań na rzecz czystości powietrza. Bez wątpienia zarówno ochrona środowiska (w tym powietrza) jako obowiązek władz publicznych, jak i działanie straży gminnej są sprawami publicznymi, i tym samym informacje będące przedmiotem wniosku winny być udostępnione. Nie ma powodu domniemywać, że intencją ustawodawcy jest zawężenie dostępu do informacji wyłącznie do informacji dotyczących wydatkowania środków publicznych, szczególnie zważywszy na konstytucyjną rangę prawa do informacji. Powołał przy tym wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 5/17. Dalej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ udostępnia informację bez zbędnej zwłoki, w terminie nie późniejszym niż 14 dni od złożenia wniosku. Z uwagi na to, że wniosek został złożony 20 września 2019 r. (winno być 1 października 2019r.), termin ustawowy już minął a organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał swoje stanowisko, iż żadane w punkcie 1) i 2) wniosku dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Korespondencja w sprawie dotyczyła wprawdzie wykorzystania bezzałogowych statków powietrznych do działań na rzecz poprawy jakości powietrza, jednakże była prowadzona jedynie jako korespondencja o charakterze wewnętrznym, rozpoznawczym, w celu rozeznania sytuacji i skutków stosowania takich urządzeń (dronów), jednakże odnosiła się ona do działań innych podmiotów, aniżeli organ i w tym celu była prowadzona. Zarówno skutki, działania jak i wnioski z prowadzonej działalności z wykorzystaniem dronów, nie dotyczą działań organu do którego wpłynął wniosek, jak również nie powodują u organu jakichkolwiek działań władczych, finansowych ani innych związanych z wykonywaniem władzy publicznej. Organ w prowadzonej korespondencji chciał uzyskać informację, jak w innych miejscach (u innych podmiotów) sprawdzają się drony, do czego są wykorzystywane, jaki podmioty te poniosły koszt w związku z ich wykorzystaniem i zakupem, itp. Kontroli obywatelskiej, podlegającej reżimowi związanemu z dostępem do informacji publicznej podlegają takie działania władzy/organów, które mają bezpośredni związek z decyzjami władzy, jej wykonywaniem czy też wydatkowaniem środków publicznych. Jeżeli jednak, tak jak to miało miejsce w tym przypadku, prowadzona korespondencja dotyczyła jedynie uzyskania informacji o wykorzystywaniu dronów przez inne podmioty, to nie miała ona żadnego związku z wykonywaniem władztwa publicznego i realizacją zadań publicznych przez organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność. Organ powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadmnistracyjne, w którym wskazuje się, że: "materią informacji publicznej będą ostateczne uzgodnienia dotyczące m.in. dysponowania środkami publicznymi, a nie dokumenty wewnętrzne, czy też wytworzone w czasie negocjacji lub w czasie uzgadniania stanowisk. Takie bowiem dokumenty nie posiadają waloru ostateczności co do skutku składanego oświadczenia woli, a stanowiska w nich przedstawiane mogą ulegać zmianom. Wymiana poglądów może jedynie prowadzić w efekcie do wyartykułowania kończącego i wiążącego stanowiska przez podmiot publiczny i to ostateczne stanowisko będzie dopiero korzystać z przymiotu informacji publicznej." (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt: II SAB/Wa 5/16). W piśmie z 25 lutego 2020 r. skarżący podkreślił, że jego pytania dotyczyły funkcjonowania Straży Miejskiej. Jednym z zadań samorządu gminnego, wskazanym w art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest zapewnienie porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli; zaś innym, wskazanym w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest ochrona środowiska. Pytania odnosiły się do obu tych kwestii, więc żadnego uzasadnienia nie ma pogląd wyrażony przez organ, jakoby pytania nie były związane z realizacją zadań publicznych przez organ. Straż Miejska stanowi bowiem straż gminną, czy samorządową umundurowaną formację, jak wskazano w art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych. Ponadto wskazał, że ograniczenia dostępu do informacji związane z wewnętrznym charakterem informacji, nie mają charakteru absolutnego. Ich celem jest ochrona procesu decyzyjnego przed zakłóceniami mogącymi powstać wskutek ujawnienia jego przebiegu ( WSA w Szczecinie w wyr. z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 1/18). Tym samym wraz z końcem procesu decyzyjnego ustaje przyczyna ochrony, i nie ma żadnych przeszkód co do udostępnienia informacji. Tym samym informacje objęte zakresem wniosku dotyczą spraw publicznych i powinny być udostępnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 1 października 2019 r. w zakresie objętym pytaniami pkt 1) i pkt 2) co do których organ stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej. W szczególności, organ w ustawowym terminie, pismem z 15 października 2019 r. poinformował skarżącego, że odnośnie pkt 1) i 2) - żądanie nie mieści się w zakresie stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż informacje te nie dotyczą sprawy związanej z wydatkowaniem środków publicznych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte przez organ. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej i reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jednak żądane informacje w zakresie udostępnienia we wniosku jak słusznie stwierdził to organ nie mają charakteru informacji publicznej. Żądane przez skarżącego informacje w pkt 1) i 2) wniosku obejmowały udostępnienie korespondencji, listów, opracowań przesyłanych, po 1 września 2019 r. pomiędzy organem a przedstawicielami Straży Miejskiej w K., w tym z z-cą komendanta prowadzonej, a dotyczących wykorzystywania bezzałogowych statków powietrznych do działań na rzecz poprawy jakości powietrza. Korespondencja nie miała charakteru ostateczności, a jedynie walor informacyjny i rozpoznawczy. U Dokonując wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy wskazać, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W kwestii podmiotowej przypomnieć trzeba, że organy władzy publicznej (jakimi niewątpliwie są organy samorządu terytorialnego), zostały wprost wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Sądu wymienione w pkt 1) i pkt 2) wniosku informacje zawarte w prowadzonej przez organ i Straż Miejską wewnętrznej korespondencji - służącej celom informacyjnym, nie stanowią informacji publicznej. Samo gromadzenie przez organ różnych informacji nie jest informacją publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 3255/15, stwierdził, że "Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac." W cytowanym wyroku NSA stwierdził także, że "prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów." Pogląd ten Sąd orzekający w całości podziela i przyjmuje za własny na gruncie rozpoznawanej sprawy. Prawo do informacji dotyczy bowiem spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, jaka ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych, co nie może być utożsamiane z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. W piśmiennictwie podnosi się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne)" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4). Z powyższego wynika, że informacje o charakterze wewnętrznym bądź technicznym nie stanowią informacji publicznej. Nie ma takiego waloru m.in. wewnętrzna korespondencja urzędowa o charakterze roboczym, odnosząca się jedynie do spraw organizacyjnych i porządkowych i nie umieszczona w aktach sprawy (wyrok NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje bowiem dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (tak zasadnie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 19/16). Z uwagi na powyższe, organ zasadnie przyjął, że żądane w pkt 1) i 2) wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu zgodnie z wnioskiem. Konsekwencją stwierdzenia, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem 14 – dniowego terminu ustawowego, określonego w art. u.d.i.p. Z uwagi na powyższe, podniesione w skardze zarzuty pozostawania organu w bezczynności oraz naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. okazały się niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.