III SAB/Gl 105/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. W skardze na bezczynność Rektora Politechniki [...] w G. (dalej jako organ, Rektor) z 27 stycznia 2022 r., M. S. (dalej jako strona, skarżący) domagał się zobowiązania organu do udostępnienia w formie elektronicznej: 1. dokumentu, na podstawie którego w postepowaniu awansowym na stanowisko profesora uczelni w 2021 r. był brany pod uwagę dorobek naukowy kandydatów wyłącznie z ostatnich pięciu lat; 2. danych źródłowych wykorzystanych do wyznaczenia kandydata referencyjnego dla dyscypliny informatyka techniczna i telekomunikacja w procedurze awansowej na stanowisko profesora uczelni w 2021 r., tj. wykazu osiągnięć naukowych (wraz z punktacją dla każdego osiągnięcia) czternastu osób zatrudnionych w latach 2019-2020, na których podstawie zostały określone "osiągnięcia porównawcze kandydata referencyjnego" dla ww. dyscypliny, podane w zarządzeniu nr [...] Rektora Politechniki [...] z 29 czerwca 2021 r. w sprawie osiągnięć porównawczych kandydata referencyjnego w 2021 r.; 3. zestawienia osiągnięć naukowych skarżącego wziętych pod uwagę w postępowaniu awansowym na stanowisko profesora uczelni w 2021 r., wraz z punktacją przypisaną do każdego z tych osiągnięć. Domagał się nadto zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg wymiany korespondencji między stronami. Z akt administracyjnych przesłanych przez organ wyłania się następujący przebieg zdarzeń: Skarżący 6 grudnia 2021 r. wystąpił mailem do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji wydanej w sprawie złożonego przez niego wniosku o awans na stanowisko profesora uczelni wraz z uzasadnieniem zawierającym odniesienia do odpowiednich zapisów regulaminowych w oficjalnych dokumentach uczelni. Dnia 20 grudnia 2021 r. do skarżącego zostało mailem wysłane pismo informujące na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej jako udip), że ze względu na zawartość merytoryczną i z uwagi na brak możliwości udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni termin na udostepnienie wnioskowanych informacji zostaje przedłużony do 31 grudnia 2021 r. W odpowiedzi na tą wiadomość skarżący tego samego dnia wystosował wiadomość e-mail, w której podważał zasadność przesunięcia terminu udostępnienia żądanej przez niego informacji. Następnego dnia, 21 grudnia 2021 r., organ wysłał do skarżącego pismo stanowiące odpowiedź na jego wniosek z 6 grudnia 2021 r. W piśmie tym, datowanym na 20 grudnia 2021 r., Rektor wskazuje, że zgodnie z § 9 ust. 4 Zarządzenia nr [...] w sprawie polityki zatrudniania pracowników na Politechnice [...], awans lub ponowne zatrudnienie, a także przeniesienie na stanowisko w innej grupie pracowników w przypadku pracownika deklarującego udział w dyscyplinie naukowej następuje po przeprowadzeniu oceny dorobku oraz perspektywy dalszego rozwoju nauczyciela akademickiego, na podstawie złożonego przez pracownika arkusza oceny okresowej oraz indywidualnego planu rozwoju sporządzonego na arkuszu oceny okresowej, ze wskazaniem kryteriów, w których planuje uzyskać osiągnięcia. Kandydat na stanowisko profesora uczelni składa dodatkowo wykaz osiągnięć zgodnie z formularzem stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszego zarządzenia. Organ wskazał nadto, że wyniki osiągnięć skarżącego nie potwierdziły wskazanej przez niego liczby punktów za poszczególne osiągnięcia. Suma punktów, które potwierdzono w wyniku weryfikacji jest niższa od wyniku kandydata referencyjnego. Z tych względów wniosek skarżącego o awans nie uzyskał akceptacji. Tego samego dnia skarżący wysłał maila, w którym domagał się udostępnienia procedury wyznaczania kandydata referencyjnego wraz z danymi źródłowymi, na podstawie których uznano, że podał zawyżoną ilość punktów za jego osiągnięcia naukowe. Mailem z 28 grudnia 2021 r. do skarżącego zostało wysłane pismo organu datowane na 23 grudnia 2021 r. informujące na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 udip o tym, że ze względu na zawartość merytoryczną oraz możliwości organizacyjno-techniczne i z uwagi na brak możliwości udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni, termin na udostępnienie wnioskowanych informacji zostaje przedłużony do 14 stycznia 2022 r. Dnia 14 stycznia 2022 r. organ wysłał do skarżącego maila zawierającego skan pisma organu z tej samej daty stanowiący odpowiedź na wniosek strony. W piśmie tym organ podaje na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 udip, że procedura wyznaczania osiągnięć kandydata referencyjnego została unormowana w § 3 zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z 11 czerwca 2021 r. w sprawie polityki zatrudniania pracowników na Politechnice [...] (monitor Prawny [...] z 2021 r. ,poz. [...]). Osiągnięcia porównawcze kandydata referencyjnego, które w 2021 r. stanowił odniesienie do osiągnięć osób ubiegających się z o zatrudnienie w postepowaniu konkursowym i pozostałych postepowaniach na stanowisku profesora bądź profesora uczelni w grupie pracowników badawczych lub badawczo-dydaktycznych, płatnym ze środków, o których mowa w art. 365 pkt 1 i 2 ustawy, wprowadzono zarządzeniem nr [...] Rektora Politechniki [...] z 29 czerwca 2021 r. w sprawie osiągnięć porównawczych kandydata referencyjnego w 2021 r. (Monitor Prawny [...] z 2021 r., poz. [...]). Dla dyscypliny informatyka techniczna i telekomunikacja ustalono wartość punktową 800. Dane źródłowe, na podstawie których ustalono profil kandydata referencyjnego przedstawiono w załączeniu. Do pisma dołączony został załącznik zawierający zestawienie 14 kandydatów wraz ze wskazaną liczbą przy każdym z nich. W odpowiedzi na tą wiadomość skarżący tego samego dnia wystosował do organu wiadomość e-mail, w której podał, że we wrześniu 2021 r. został poproszony przez Dział Zasobów Osobowych o doprecyzowanie osiągnięć naukowych umieszczonych w wykazie będącym załącznikiem do wniosku z 22 czerwca 2021 r. o awans na stanowisko profesora uczelni. Przedstawił wykaz osiągnięć potwierdzający zgromadzenie 800 punktów. W związku z tym, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi w tamtym czasie, 6 grudnia 2021 r. zwrócił się o wyjaśnienie sprawy do Biura Rektora. Został zaproszony na spotkanie z Prorektorem do sprawy Ogólnych Uczelni, które odbyło się 13 grudnia 2021 r. Podczas tego spotkania dowiedział się, że w procedurze konkursowej brane są pod uwagę osiągnięcia jedynie z ostatnich pięciu lat. Wskazał nadto, że odpowiedź organu z 14 stycznia 2022 r. uznaje za niesatysfakcjonującą. Podniósł, że powołane w tym piśmie zarządzenia rektora nie zawierają przepisu, z którego wynikałoby, że postępowaniu konkursowym mają być brane pod uwagę osiągnięcia jedynie z ostatnich pięciu lat. W związku z tym wniósł o weryfikację do 21 stycznia 2022 r. decyzji o odmowie przyznania awansu, którą uważa za krzywdzącą i sprzeczną z art. 94 pkt 9 Kodeksu pracy. Następnie organ 21 stycznia 2022 r. wystosował do strony maila z dołączonym skanem pisma Rektora opatrzonego tą samą datą. W piśmie tym Rektor wyjaśnił, że na podstawie zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z 29 czerwca 2021 r. w sprawie osiągnięć porównawczych kandydata referencyjnego w 2021 r. osiągnięcia porównawcze kandydata referencyjnego dla dyscypliny informatyka techniczna i telekomunikacja zostały ustalone z uwzględnieniem początkowej daty zatrudnienia na stanowisku profesora uczelni na Politechnice [...]. Dla wszystkich kandydatów zostały przyjęte następujące daty zatrudnienia: 1). od 1 października 2019 r. – 11 osób, 2). od 1 listopada 2019 r. – 1 osoba, 3). od 1 marca 2020 r. - osoba, od 1 października 2020 r. 1 osoba. Jednocześnie organ wskazał na § 13 tego zarządzenia, z którego wynika, że ostateczną decyzję o zatrudnieniu podejmuje rektor. Mailem z 23 stycznia 2022 r. skarżący wniósł o udostepnienie informacji publicznej w postawie skanu dokumentu, z którego wynika, że w postępowaniu awansowym na stanowisko profesora uczelni przeprowadzonym w 2021 r. wzięto pod uwagę osiągnięcia naukowe kandydatów z ostatnich pięciu lat. Wyznaczył termin na udzielenie mu odpowiedzi do 25 stycznia 2022 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność 25 stycznia 2022 r. Mailem z 4 lutego 2022 r. organ przesłał skan pisma Rektora stanowiącego odpowiedź na wniosek z 23 stycznia 2022 r., w którym organ wskazał, że rektor prowadzi politykę kadrową uczelni. W interesie uczelni jest zatrudnianie kadry o najwyższych kwalifikacjach zawodowych. Z tej przyczyny do oceny osiągnięć kandydata na stanowisko profesora uczelni wykazywanych w formularzu stanowiącym załącznik nr 2 do zarządzenia nr [...], ze względu na rangę tego stanowiska przyjęty został okres 60 miesięcy bezpośrednio poprzedzających zgłoszenie kandydatury. Termin ten jest jednakowy dla oceny osiągnięć wszystkich kandydatów we wszystkich dyscyplinach naukowych. Decyzja Rektora w tym zakresie została podjęta w ramach jego ustawowych kompetencji do kształtowania polityki kadrowej uczelni. Decyzja ta nie przybrała formy pisemnej. Nadto 10 lutego 2022 r. organ przesłał skarżącemu maila, w którym udzielił odpowiedzi na punkt 2 i 3 skargi na bezczynność. Organ przesłał skarżącemu zestawienie w formie tabelarycznej, z rozbiciem na poszczególne osiągnięcia, danych źródłowych, które posłużyły w 2021 r. do wyznaczenia kandydata referencyjnego dla dyscypliny informatyka techniczna i telekomunikacja w procedurze awansowej na stanowisko profesora uczelni, tj. wykazu osiągnięć naukowych (wraz z punktacją dla każdego osiągnięcia) czternastu osób zatrudnionych w latach 2019 – 2020, na których podstawie zostały określone "osiągnięcia porównawcze kandydata referencyjnego" dla ww. dyscypliny, podane w zarządzeniu nr [...]. W odniesieniu do punktu 3 skargi organ stanął na stanowisku, że żądane dane dotyczą osoby skarżącego i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie udip. W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do pierwszej kwestii podniesionej w skardze organ wskazał, że na dzień wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi skarżącemu. Skarżący bowiem dopiero 23 stycznia 2022 r. domagał się udostepnienia dokumentu, na podstawie którego w postępowaniu konkursowym brany był dorobek kandydata z ostatnich pięciu lat. Termin na udzielenie odpowiedzi upływał dopiero 7 lutego 2022 r., zaś skarżący złożył skargę 27 stycznia 2022 r. Organ nadto udzielił skarżącemu wyjaśnień w tym zakresie z zachowaniem ustawowego terminu. W zakresie pytania drugiego wskazanego w skardze organ podał, że wniosek w tym zakresie został złożony 23 grudnia 2021 r. Mailem z 28 grudnia 2021 r. organ poinformował stronę o niemożności udzielenia odpowiedzi w czternastodniowym terminie. Następnie pismem z 14 stycznia 2022 r. organ udzielił stronie wyczerpujących informacji. W wiadomości mailowej z tej samej daty skarżący uznał informację za niewystarczającą, jednak nie wskazał w jakim zakresie informacja winna zostać uzupełniona. To zaś uczynił dopiero w skardze jednoznacznie precyzując wniosek w tym zakresie. Dopiero w skardze doprecyzował żądanie, a organ uczynił mu zadość z zachowaniem ustawowego terminu. Odnosząc się do trzeciej kwestii podniesionej w skardze organ podał, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, ponieważ dotyczą bezpośrednio osoby wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 ppsa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998 r. sygn. akt IV SAB 124/98 Lex nr 43729). W przypadku skargi na bezczynność organu administracyjnego kontrola sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na niedochowaniu terminów załatwienia sprawy. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Dla oceny prawidłowości działania organu niezbędne jest ustalenie, czy żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na gruncie przepisów udip, a nadto, czy organ był zobligowany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 udip. Zgodnie z art. 4 udip obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że Rektor uczelni wyższej jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W wyroku z 10 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1377/13, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż rektor uczelni wyższej jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 7 Konstytucji RP. Jest bowiem jednoosobowym organem uczelni, a w przypadkach wskazanych w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce załatwia sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnej. Zresztą w sprawie organ nie kwestionował swoich obowiązków w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się zaś do pytania, czy żądane informacje stanowią informację publiczną wskazać należy przede wszystkim na art. 1 ust. 1 udip, który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Strony były zgodne co do tego, że informacje wskazane w punkcie 1 skargi na bezczynność stanowią informację publiczną. Stanowisko stron w tym zakresie Sąd podziela. Okres, z którego brane są pod uwagę osiągnięcia naukowe kandydata w postępowaniu awansowym stanowi informację o zasadach prowadzenia tego postępowania i ma decydujący wpływ na jego wynik. Zasady awansowania w publicznej uczelni wyższej muszą być jawne. Osoby wyłonione w prowadzonym postępowaniu nie tylko kształcą i wychowują pokolenia obywateli, oceniają ich postępy w nauce, ale również niejednokrotnie stwierdzają brak wiedzy niezbędnej do uzyskania wyższego wykształcenia. Podejmują zatem istotne działania kształtujące przyszłość nie tylko naukową obywateli. Oceniając w tym zakresie skargę na bezczynność zwrócić należy uwagę, że wniosek o udostępnienie tych danych skarżący złożył 23 stycznia 2022 r. Co prawda w mailu z 14 stycznia 2022 r. skarżący zwraca uwagę na niezasadność przyjęcia okresu pięciu lat, z którego brano po uwagę osiągnięcia naukowe kandydata, jednak wnosi w tym mailu o weryfikację decyzji o odmowie przyznania awansu, a nie o udostępnienie informacji publicznej. Mail z 14 stycznia 2022 r. nie był zatem wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z tego względu do dnia złożenia skargi na bezczynność (27 stycznia 2022 r.) nie upłynął organowi termin na udzielenie odpowiedzi. Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Słusznie zatem wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że termin do załatwienia wniosku w tym zakresie upłynął dopiero 7 lutego 2022 r. (6 lutego 2022 r. był dniem wolnym od pracy). Skarga na bezczynność jest w tym zakresie niezasadna. Wskazać dla porządku należy, że 4 lutego 2022 r. organ udzielił informacji, że decyzją rektora, ze względu na rangę stanowiska przyjęty został okres 60 miesięcy bezpośrednio poprzedzających zgłoszenie kandydatury. Termin ten jest jednakowy dla oceny osiągnięć wszystkich kandydatów na stanowisko profesora uczelni we wszystkich dyscyplinach naukowych. Decyzja rektora w tym zakresie została podjęta w ramach jego ustawowych kompetencji do kształtowania polityki kadrowej uczelni. Decyzja ta nie przybrała formy pisemnej. W piśmie tym organ poinformował skarżącego, że nie istnieje żądany dokument, zatem nie ma możliwości jego udostępnienia. Odnosząc się do drugiej kwestii dotyczącej danych źródłowych wykorzystanych do wyznaczania kandydata referencyjnego wskazać należy, że strony pozostawały zgodne co do tego, że jest to informacja publiczna. Sąd to stanowisko uznaje za prawidłowe, z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadniających jawność zasad procedury awansowej. Analizując postępowanie organu w tym zakresie w kontekście bezczynności należy zwrócić uwagę, że 21 grudnia 2021 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie procedury wyznaczania kandydata referencyjnego wraz z danymi źródłowymi, na podstawie których uznano, że podał zawyżoną liczbę punktów za swoje osiągnięcia naukowe. Wniosek ten w taki sposób sformułowany był złożony po raz pierwszy. Zastrzeżenie to ma istotne znaczenie, albowiem skarżący w skardze wskazał, że w tym mailu z 21 grudnia 2021 r. "podtrzymał wniosek w trybie udip o udostępnienie procedury wyznaczania kandydata (...)". W rzeczywistości jednak brak jest w aktach wcześniejszego wniosku w tym zakresie, który to skarżący miałby podtrzymać. Do skargi również ów wcześniejszy wniosek nie został dołączony. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczyły innego zakresu informacji. Skarżący wskazał również w skardze, że w mailu z 10 grudnia 2021 r., w którym potwierdził termin spotkania z Prorektorem, ponowił wniosek o przesłanie w formie elektronicznej opisu procedury wyznaczania kandydata referencyjnego w postępowaniu awansowym. Jednak w treści maila z 10 grudnia 2021 r. skarżący zawarł następującą prośbę: "proszę o przygotowanie opisu procedury wyznaczania profilu kandydata referencyjnego, a w szczególności wartości użytej w postępowaniu dotyczącym mojego awansu". Mail ten w ocenie Sądu nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domagał się przygotowania materiałów do rozmowy, która miała się odbyć 13 grudnia 2021 r. z Prorektorem. Sąd przyjął zatem, że datą złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w tym zakresie jest 21 grudnia 2021 r. Organ pismem z 23 grudnia 2021 r. dołączonym do maila wysłanego do strony poinformował, że z uwagi na brak możliwości udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni, termin na udostępnienie wnioskowanych informacji zostaje przedłużony do 14 stycznia 2022 r. Działanie organu w tym zakresie jest prawidłowe i znajduje oparcie w art. 13 ust. 2 udip. Przepis ten bowiem stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Organ tym obowiązkom uczynił zadość. Wskazał na przyczyny opóźnienia (zawartość merytoryczną informacji, możliwości organizacyjno-techniczne) i podał termin nie dłuższy niż dwa miesiące, w jakim udostępni informację. Mailem z 14 stycznia 2022 r., wysłanym z zachowaniem wyznaczonego terminu, organ przesłał skarżącemu pismo informujące, że procedura wyznaczania osiągnięć kandydata referencyjnego została unormowana stosownymi zarządzeniami rektora szczegółowo opisanym w części wstępnej uzasadnienia. Organ wskazał również przyjętą wartość punktową oraz dołączył dane źródłowe, na podstawie których ustalono profil kandydata referencyjnego. Skarżący w mailu z tej samej daty podjął polemikę ze stanowiskiem organu, jednak nie zawnioskował ponownie o przesłanie dodatkowych danych podlegających udostępnieniu w trybie udip. Dopiero w skardze skarżący złożył wniosek o przesłanie danych źródłowych (zob. pkt 2 skargi), lecz jego zakres przedmiotowy jest inny niż wniosku złożonego 21 grudnia 2021 r. Czym innym jest "procedura wyznaczania kandydata referencyjnego wraz z danymi źródłowymi, na podstawie których uznano, że podał zawyżoną liczbę punktów za swoje osiągnięcia naukowe" (wniosek z 21 grudnia 2021 r.), a czym innym "dane źródłowe wykorzystane do wyznaczenia kandydata referencyjnego dla dyscypliny informatyka techniczna i telekomunikacja w procedurze awansowej na stanowisko profesora uczelni w 2021 r., tj. wykazu osiągnięć naukowych (wraz z punktacją dla każdego osiągnięcia) czternastu osób zatrudnionych w latach 2019-2020, na których podstawie zostały określone osiągnięcia porównawcze kandydata referencyjnego dla ww. dyscypliny, podane w zarządzeniu nr [...] Rektora Politechniki [...] z 29 czerwca 2021 r. w sprawie osiągnięć porównawczych kandydata referencyjnego w 2021 r. (skarga z 27 stycznia 2022 r.). Z akt administracyjnych wynika zresztą, że organ skargę kierowaną do sądu potraktował jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w dalszym ciągu prowadzi aktywną wymianę korespondencji ze skarżącym. Z tych względów w tym zakresie organ nie pozostawał w bezczynności. Odnosząc się do trzeciej kwestii podniesionej w skardze na bezczynność, tj. zobowiązania Rektora do udostępnienia w formie elektronicznej zestawienia osiągnięć naukowych skarżącego wziętych pod uwagę w postępowaniu awansowym na stanowisko profesora uczelni w 2021 r. wraz z punktacją przepisaną do każdego z tych osiągnięć, w ocenie Sądu skarga również i w tym zakresie jest niezasadna. Jak wskazano wyżej w postępowaniu ze skargi na bezczynność Sąd bada, czy organ zobowiązany do podjęcia działań wynikających z ustawy podjął te działania we właściwym terminie, czy też nie. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy organ nie podejmuje w terminie czynności, do której był zobowiązany. Słusznie w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący dopiero w skardze na bezczynność zwrócił się o udostępnienie danych opisanych w punkcie 3. Nie można zatem zarzucić organowi bezczynności w zakresie załatwienia wniosku, który wcześniej nie został złożony do organu. Aby Sąd rozpoznający skargę na bezczynność mógł zobowiązać organ do załatwienia wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, to wniosek taki musi być najpierw złożony. Skarga do sądu administracyjnego nie może zastępować takiego wniosku. Jakkolwiek jest ona składana w organie, jednak jej adresatem jest sąd administracyjny. Końcowo wskazać należy skarżącemu, że skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie służy uzyskaniu informacji o podstawach rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, lecz ma prowadzić do uzyskania danych o zasadach naboru kandydatów do zatrudnienia. Już sama nazwa skargi na bezczynność wskazuje, że jest ona zasadna tylko wtedy, gdy organ nie podjął działań, do których był zobowiązany. Zakres obowiązku organu jest wyznaczony wnioskiem strony o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli informacja publiczna nie podlega udostępnieniu w BIP, to podlega udostępnieniu na wniosek. Dopiero wniosek strony zmusza organ do aktywności i załatwienia wniosku: udostępnienia informacji publicznej, odmowy jej udostępnienia, poinformowania strony, że organ nie posiada żądanej informacji, poinformowania, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Jednakże to wnioskodawca poprzez treść złożonego wniosku wyznacza zakres żądanych informacji. Jeżeli zatem w sprawie skarżący domagał się pewnych informacji, to nie może w skardze na bezczynność domagać się zobowiązania organu do udostępnienia danych, o które wcześniej nie wnosił. Nie może zarzucać bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku, którego wcześniej nie złożył. Jeżeli zatem organ podjął w terminie ustawowym działania odpowiadające treści złożonego wówczas wniosku, to nie można mu zarzucić bezczynności. Wskazać również skarżącemu należy, że Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest władny ocenić, czy postępowanie awansowe wobec skarżącego zostało przeprowadzone prawidłowo, czy sformułowano poprawnie kryteria oceny i wyboru kandydatów, ani czy poprawnie oceniono jego dorobek naukowy. Sąd bada wyłącznie to, czy organ podjął w ustawowym terminie właściwą czynność wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skoro w niniejszej sprawie Sąd ustalił, że organ podjął właściwe czynności wobec złożonych przez skarżącego wniosków, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.