III SAB/Gl 312/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy O. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy O. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy O. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 4 lipca 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. B. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. (dalej: Burmistrz, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 11 marca 2025r. o udostępnienie informacji publicznej zażądał udzielenia odpowiedzi na poniższe pytania o następującej treści: "1. Proszę o uzasadnienie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru zlokalizowanego w rejonie ulic: [...], [...] i [...], w miejscowości B. mimo udokumentowanego braku zapotrzebowania wg poniższych punktów zawartych w uchwale [...] Rady Gminy O. z dnia 16 października 2018 r.: a. w § 1 punkt 2 jednoznacznie stwierdza się "uznaje się aktualność niżej wymienionych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;" w lit. d) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy O., dotyczący miejscowości B., przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia 22 listopada 2005 r. b. w ocenie aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminie O., który jest nieodłączną częścią ww. uchwały ([...]) jednoznacznie stwierdza się: Pkt.6. W okresie od 2012 r. do 2018 r. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podlegała zmianom kilkudziesięciokrotnie. Większości z ww. zmian nie ma zakresu i charakteru wymagającego rozważania pod kątem konieczności zmiany dokumentu planistycznego celem dostosowania do nowych wymogów prawnych. Do najistotniejszych różnic pomiędzy stanem prawnym obowiązującym w roku 2012, tj. w czasie uchwalenia przez Radę Gminy aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O., a stanem obowiązującym obecnie, jest powiązanie kierunków przeznaczenia terenów z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy uwzględniającymi analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne; prognozy demograficzne; możliwości finansowania przez gminę infrastruktury komunikacyjnej, technicznej i społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy: bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę. Żadna z ww. determinant potrzeb i możliwości rozwoju gminy w okresie 2014-2018 nie uległa zmianom w stopniu, który uzasadniałby konieczność zmiany studium, w szczególności poprzez zwiększenie powierzchni terenów, których kierunkiem przeznaczenia jest zabudowa mieszkaniowa. c. Pkt.8. lit. d) rezerw terenów przeznaczonych do zabudowy w obowiązujących planach miejscowych nie można uznać za wyczerpanych. d. Pkt.8. lit. f) z powyższego wynika, że obecnie istnieją znaczące rezerwy terenowe pod budownictwo (przede wszystkim - mieszkaniowe jednorodzinne) zarówno na poziomie obowiązujących planów miejscowych, jak i jeszcze większe - stworzone przez studium. e. Pkt. 14. Z analizy wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że względem poprzedniego okresu poddanego badaniom w ramach oceny aktualności dokumentów planistycznych, ilość wydanych pozwoleń na budowę nieznacznie wzrosła, przy czym zmieniły się proporcje poszczególnych rodzajów inwestycji. Zmniejszyła się ilość decyzji dotyczących zabudowy mieszkaniowej, natomiast zwiększyły się: ilość decyzji dotyczących zabudowy służącej działalnościom gospodarczym oraz - o prawie 50% - ilość decyzji dotyczących infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. 2. Proszę również o uzasadnienie przyjętej propozycji planu zagospodarowania mając na uwadze uchwałę NR [...] Rady Miejskiej W O. z dnia 19 marca 2024 r. w której: a. § 1. Pkt.1. Uznaje się za aktualne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O., którego zmianę przyjęto Uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O. z póź. zm. b. § 1. Pkt.2. Uznaje się za aktualne w całości miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na obszarze Miasta i Gminy O. c. Załącznik Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 19 marca 2024 r "Ocena aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie Miasta i Gminy O. W OKRESIE OD 24 PAŹDZIERNIKA 2018 ROKU DO 31 GRUDNIA 2023 ROKU" I. Rozdział I punkt 3. Ruch budowlany tabela nr 6 POZWOLENIA NA BUDOWĘ ORAZ ZGŁOSZENIA WYDANE DLA MIEJSCOWOŚCI B. wykazuje 80% spadek wydanych pozwoleń/zgłoszeń na zabudowę mieszkaniową. W roku 2022 było to 25 zgłoszeń/pozwoleń w roku 2023 już tylko 5 zgłoszeń/pozwoleń. Pokazuje to ewidentny brak zapotrzebowania na nowe tereny pod budownictwo mieszkaniowe na tym terenie. II. Rozdział I punkt 5. Podsumowanie i wnioski 1.1) Obecnie obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O. przyjęte Uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia 28 czerwca 2012 r,, zachowuje swoją aktualność. Jednocześnie traci ważność z końcem 2025 roku. 2. 2) Analiza obowiązujących planów miejscowych wykazała, że na terenie Miasta i Gminy O. nie ma planów nieaktualnych oraz wymagających natychmiastowej zmiany wynikającej z obowiązujących przepisów prawa. Wszystkie plany miejscowe obowiązujące na terenie Miasta i Gminy należy uznać za aktualne. Zmiany mogą wymagać plany miejscowe w części w której nie będą zgodne z aktualizowaną Gminną Ewidencją Zabytków. Z powyższej analizy uchwał ewidentnie wynika brak zapotrzebowania na przekształcanie nowych terenów pod budownictwo mieszkaniowe (co obrazują uchwalone dokumenty) i ewidentny spadek zainteresowania rozpatrywanym obszarem - drastyczny spadek zgłoszeń i pozwoleń na budowę. Mając na uwadze powyższe wnioskuję o udzielenie odpowiedzi na zadane pytania". Strona wniosła również o udzielenie informacji o kosztach jakie poniosła do dnia dzisiejszego gmina w związku z procedowanym dokumentem "projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego w rejonie ulic: [...], [...] i [...], w miejscowości B." oraz planowanymi kosztami jakie poniesie gmina w związku ze zmianami, które wprowadzi zmiana miejscowego planu zagospodarowania dla ww. obszaru. Pismem z dnia 12 maja 2025 r. organ odpowiedział wnioskodawcy na ww. wniosek wskazując, że podstawę faktyczną podjętych działań stanowiły wnioski właścicieli działek o zmianę obecnego przeznaczenia/kierunków, informując jednocześnie, że w obszarze objętym procedurą planistyczną znajdują się nie tylko nieruchomości osób prywatnych, ale także nieruchomości Miasta i Gminy O., a zmiana ich przeznaczenia pozwoli na ich sprzedaż, co wpłynie na zwiększanie możliwości finansowych Miasta i Gminy. Organ wskazał ponadto, że planowana zmiana planu miejscowego jest zgodna z dokumentem kierunkowym, tj. uchwałą nr [...] Rady Gminy O. z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O.. Zdaniem organu taki stan prawny umożliwił Radzie Miejskiej podjęcie uchwały nr [...] z dnia 12 września 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego w rejonie ulic: [...], [...] i [...], w miejscowości B., która to stanowi odpowiedź na wnioski i oczekiwania właścicieli nieruchomości położonych w granicach procedowanego planu dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo organ udzielił odpowiedzi na pytanie dotyczące kosztów poniesionych przez gminę w związku z procedowanym dokumentem. Następnie pismem z dnia 22 maja 2025 r. skarżący wniósł ponowny wniosek o "udzielenie rzetelnej, kompletnej i udokumentowanej odpowiedzi na informacje publiczną". Podstawą ponownego wniosku był brak "satysfakcjonującej" odpowiedzi na przedstawione pytania, a także brak poparcia odpowiedzi odpowiednimi dokumentami oraz dowodami urzędowymi. Skarżący zażądał udostępnienia dokumentów, które stanowiły podstawę podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także rzetelnej, kompletnej i udokumentowanej informacji publicznej w odpowiedzi na jego wniosek z dnia 11 marca 2025 r. Nadto dodatkowo zażądał udostępnienia wszelkich analiz lub uzasadnień przygotowanych przed zmianą planu (np. notatki służbowe, ekspertyzy urbanistyczne) wskazujących na potrzebę zwiększenia terenów budowlanych. Zdaniem strony odpowiedź ma charakter opinii zamiast informacji publicznej; Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") j, informacją publiczną są m.in. dane o faktach i dokumentach urzędowych, nie zaś prywatne opinie organu. W ocenie skarżącego pismo Burmistrza z 12 maja 2025 r. ma w wielu miejscach charakter oceny i ogólnikowy. Przykładowo, stwierdzenia o "licznych zapytaniach i telefonach od zainteresowanych zabudową mieszkaniową" nie zostały poparte żadnym udokumentowanym zestawieniem. Wnioskodawca nadmienił, że w sytuacji prowadzenia przez Urząd rejestru takich zapytań lub notatki ze spotkań z mieszkańcami w tej sprawie – wnosi o ich udostępnienie (choćby w formie zbiorczej informacji: liczba zapytań, główne poruszane kwestie, wraz ze wskazaniem osoby która przeprowadzała spotkanie). Jeśli zaś organ nie ma takich danych, to prosi o nie posługiwanie się w odpowiedzi argumentami, których nie można zweryfikować, ponieważ prowadzi to do zniekształcania obrazu sytuacji prawnej przedmiotowej sprawy. Ponadto strona na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosła o udzielenie pełnej i zgodnej z prawdą informacji w zakresie wskazanym powyżej w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania. Końcowo strona wniosła o udzielenie odpowiedzi popartej stosowną dokumentacją, zgodnie z obowiązkiem informacyjnym spoczywającym na organie administracji publicznej. W odpowiedzi na ww. ponowny wniosek strony z 22 maja 2025r. organ pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. przekazał kopie trzech wniosków o zmianę planu miejscowego dotyczących procedowanego terenu. Organ wskazał, że nie dysponuje dokumentacją, analizami stanowiącymi urzeczywistnienia podjęcia działań planistycznych. Nadto każdorazowo przed podjęciem działań planistycznych organ bierze pod uwagę interes społeczny, tj. wnioski mieszkańców/właścicieli, ocenę uwarunkowań prawnych i faktycznych, tj. dostęp do komunikacji czy infrastruktury, ocenę możliwości finansowych oraz zgodność ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W przedmiotowej sprawie organ postąpił tak samo. W wyniku analizy organ ustalił, że obszar objęty projektem planu: - był przedmiotem zainteresowania interesariuszy, - posiada dostęp pośredni i bezpośredni do dróg publicznych - drogi gminne, ul. [...], [...] i [...], - przez ww. ulice przejeżdża darmowa komunikacja gminna, - w ciągu ww. ulic znajdują się sieci infrastruktury technicznej, - stanowi działki będące m.in. własnością Miasta i Gminy O., - nie wymaga nakładów finansowych w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, - znajduje się również w rejonie wskazanym w studium uizp, jako obszar dla którego gmina zamierza sporządzić plan miejscowy. - zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O.; kierunkiem obszaru jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ponadto organ wyjaśnił, iż Burmistrz Miasta i Gminy O. jest organem wykonawczym, natomiast to Rada Miejska w O. podjęła uchwałę nr [...] z dnia 12 września 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego w rejonie ulic: [...], [...] i [...], w miejscowości B., uznając za wyczerpujące wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu uchwały. Jednocześnie na komisji poprzedzającej podjęcie uchwały ws. przystąpienia do ww. miejscowego planu Burmistrz Miasta i Gminy O. omówił i uzasadnił podjęcie ww. procedury planistycznej. W dniu 4 lipca 2025 r. do organu wpłynęła opisana na wstępie skarga wnioskodawcy, wskazująca na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 marca 2025 r. i 22 maja 2025 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżący zarzucił: -niepełną lub pozorną odpowiedź poprzez pozostawienie wniosku bez merytorycznego rozpoznania co narusza art. 13 ust. 1 u.d.i.p. -brak transparentności działań organów gminy co jest wartością chronioną konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP), a pełna informacja publiczna umożliwia kontrolę społeczną nad procesem planistycznym. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1.stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy O. w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 11 marca 2025 r. oraz wniosku z 22 maja 2025 r. 2.zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia pełnej, wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku. 3.zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił zwięźle stan faktyczny przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Dalej, organ podniósł, że udzielił odpowiedzi na pytania wnioskodawcy, a zatem nie znalazł się w stanie bezczynności. Nadto organ wyjaśnił, że z uwagi na obszerny zakres wniosku, jego problematykę oraz nieobecność pracownika merytorycznego, w którego zakresie znajdują się zagadnienia dotyczące planowania przestrzennego, w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużono odpowiedź na ww. informację publiczną o dwa miesiące od dnia złożenia wniosku, tj. do 10 maja 2025 r. Ponadto wyjaśnił, iż przedmiot sprawy wymaga nie tylko wiedzy w zakresie planowania przestrzennego, ale również znajomości toku procedowanej sprawy, do której nawiązuje skarżący, a organ nie mógł przekazać wniosku innemu pracownikowi czy podmiotowi zewnętrznemu z uwagi na charakter sprawy, tj. protest mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie jednak z przepisem art. 5 ust. 1 u.d.i.p., tak określone powszechne prawo do informacji publicznej, podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Powyższe ograniczenia wynikają wprost z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Art. 47 Konstytucji RP przewiduje zaś dla każdego prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych". Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia w formie decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 2/24). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy O. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną lecz nie w pełnym zakresie złożonych wniosków strony. W konsekwencji więc został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Złożone przez stronę wnioski z dnia 11 marca 2025r. i 22 maja 2025r. o udostępnienie dokumentów, które stanowiły podstawę podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także rzetelnej, kompletnej i udokumentowanej informacji publicznej oraz udostępnienia przygotowanych przed zmianą planu (np. ekspertyzy urbanistyczne, które stają się własnością Urzędu) wskazujące na potrzebę zwiększenia terenów budowlanych służą uzyskaniu wiedzy na temat spraw publicznych, związanej z procedurą podejmowanych prac planistycznych w zakresie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są sprawami publicznymi bowiem dotyczą działań własnych samorządu gminnego. Z punktu widzenia przepisów u.d.i.p. kwalifikacja informacji jako publicznej nie jest uzależniona od celu, dla którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, a zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter, a więc kryterium przedmiotowe. Dany fakt, wiedza, dokument albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. Jest to kwestia obiektywna, niezależna od intencji wnioskodawcy. Stąd też motywy, jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania, nie mają żadnego znaczenia. Ustawodawca nie wymaga ich podawania, co wynika wprost z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., a nawet zabrania podmiotowi, do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia. Artykuł 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Tym bardziej zatem ujawnienie, niejako z własnej inicjatywy wnioskodawcy, swojego interesu w uzyskaniu żądanej informacji, nie może pozbawiać jej przymiotu informacji publicznej. Dlatego też, rozpatrując wniosek, właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania celu uzyskania wnioskowanej informacji czy sposobu jej wykorzystania (wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r., I OSK 2160/17). Odmowa zastosowania przepisów u.d.i.p. wyłącznie w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłoby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2115/13). W przedmiotowej sprawie wniosek o udostępnienie niektórych dokumentów, które stanowiły podstawę podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także żądanie udostępnienia przygotowanych przed zmianą planu (np. w zakresie ekspertyz urbanistycznych stanowiących własność Urzędu) wskazujących na potrzebę zwiększenia terenów budowlanych spełnia przesłanki żądania informacji publicznej. Ponadto nie występują przy tym okoliczności wyłączające udostępnienie takiej informacji z art. 5 ustawy, czy też wyłączenie z innych ustaw. W tych okolicznościach Sąd uznał, że odpowiedź organu zawarta w jego pismach z dnia 12 maja 2025r. i 5 czerwca 2025r. do strony w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosków strony z dnia 11 marca 2025r. i 22 maja 2025r. nie była pełna i wyczerpująca. W związku z powyższym warto zauważyć, iż utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. l OSK 2779/20, III SAB/Po 14/22) uznaje niepełną lub pozorną odpowiedź za bezczynność. Zdaniem Sądu właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji wymijającej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, "Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75). Jak wskazano w orzecznictwie," właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania w zakresie informacji publicznej Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku (...) świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej" (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2010r. sygn. akt I OSK 1737/10 i z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17). Przy czym zdaniem Sądu na gruncie tej sprawy nie chodzi o uwzględnienie pełnego zakresu żądanej informacji lecz tylko o zakres spełniający przesłanki informacji publicznej. W związku z powyższym obowiązkiem Burmistrza było udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jednakże nie jest skutecznym załatwieniem sprawy udzielenie informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku. Skoro na dzień wniesienia skargi organ tego nie uczynił, to dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego. W ocenie Sądu bezczynność Burmistrza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Rozpatrując sprawę ponownie i nie przesądzając przy tym skutku działania organu chociażby z uwagi na treść art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p, organ będzie związany oceną prawną Sądu i rozpatrzy wniosek skarżącego. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu są przepisy art 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. W związku z tym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd uznał, z uwagi na krótkie okresy czasu, oraz skierowanie pisma do skarżącego z informacją o zajętym stanowisku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. W ich skład wchodzi zwrot wpisu sądowego w kwocie 200zł. (pkt 3 sentencji wyroku).