III SAB/Gl 426/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w dniu 9 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N.B. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 12 kwietnia 2024 r. N.B. reprezentowana przez pełnomocnika J.G. wniosła skargę bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy. W treści skargi strona skarżąca wniosła ponaglenie w trybie art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej jako "k.p.a.". Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 maja 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego złożonej skargi przez podanie numeru PESEL skarżącej oraz nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z nieudzieleniem informacji przez J.G. uznano, że skarżąca działa osobiście. Pismem z 5 lipca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 12 kwietnia 2024 r. pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) przez jej podpisanie, bądź nadesłanie podpisanej skargi oraz przez wskazanie numeru PESEL skarżącej - w terminie 7 dni. Przesyłkę z 5 lipca 2024 r. uznano za skutecznie doręczoną z dniem 25 lipca 2024 r. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Celem złożenia ponaglenia jest wyczerpanie środków zaskarżenia i umożliwienie załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie poprzedziła wniesionej do sądu skargi wymaganym ponagleniem. W dniu 12 kwietnia 2024 r. skarżąca wniosła w jednym piśmie skargę do tutejszego Sądu, jak i ponaglenie do Wojewody Śląskiego. Bezspornym zatem jest, że skarga i ponaglenie zostały złożone w tym samym dniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto pogląd, że wniesienie ponaglenia i skargi w tym samym dniu lub po wniesieniu skargi, należy zakwalifikować jako niezgodne z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis wyraźnie stanowi, że skargę można wnieść "po wyczerpaniu środków zaskarżenia". Dopuszczenie możliwości jednoczesnego wnoszenia skargi na bezczynność i ponaglenia, podważałoby bowiem racjonalność ustawodawcy, który wprowadzając do k.p.a. instytucję ponaglenia wyposażył stronę w dodatkowy instrument mający na celu dyscyplinowanie organów administracji w zakresie sprawności i szybkości załatwienia sprawy. Nie może to być postrzegane wyłącznie jako środek warunkujący dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy uwzględnić, że ratio legis wprowadzenia wymogu uprzedniego wyczerpania środka w postaci ponaglenia było zapewnienie kontroli terminowości w postępowaniu administracyjnym z jednoczesnym ograniczeniem obciążania sądu sprawami, które mogą być załatwione przez organy administracji. Oczywiście sposób załatwienia ponaglenia przez właściwy organ nie ma żadnego znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1579/15, z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3044/15, z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2772/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając zaprezentowany podgląd Sąd uznał, że skoro w niniejszej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia, to jej skarga podległa odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd skargę odrzucił.