IV SA/Gl 1064/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę; W dniu [...] r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe M.D., w którym zawarł on skargę na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.: z dnia [...] r., nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...]. Skarga na drugie z wyżej wymienionych postanowień podlega rozpoznaniu w zakresie odrębnej sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA./Gl 1063/11, natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest pierwszy z wyżej wymienionych aktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie. Podkreśliło bowiem, że kwestionowane przez stronę postanowienie z dnia [...] r. wydane zostało na podstawie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym skoro nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie przysługuje na nie zażalenie, skarga na taki akt jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został doprecyzowany przepisami art. 3 §2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Wynika on nadto z przepisów szczególnych zawartych w innych aktach prawnych. Przywołany wyżej art. 3 §2 p.p.s.a. stanowi przy tym, że sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem skargi złożonej przez M.D. jest postanowienie z dnia [...] r., mocą którego Kolegium odmówiło uzupełnia swojego wcześniejszego postanowienia z dnia [...] r., nr [...] (uznającego za nieuzasadnione zażalenia wyżej wymienionego: na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ), w zakresie prawa do wniesienia w na ten akt skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] r. wydane zostało w następstwie wniosku złożonego przez skarżącego w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (z mocy art. 126 K.p.a. dotyczy to również postanowień), zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej odpowiedzi. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, orzeczenie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, dzieląc w szczególności losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Skoro przy tym orzeczenie takie stanowi dodatkowy składnik decyzji (postanowienia), której dotyczy, nie podlega ono odrębnemu zaskarżeniu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, publ. ONSA 2002/1/23 oraz postanowienia tego Sądu: z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, publ. LEX nr 505244 i z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, publ.: LEX nr 741551). Ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia), ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Postanowienie o uzupełnieniu decyzji postanowienia) nie jest zatem jednym z aktów wymienionych w przywołanym art. 3 §2 pkt 2 p.p.s.a. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną z mocy art. 3 §3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 p.p.s.a.