IV SA/Gl 1066/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi; Pismem procesowym datowanym na [...] października 2012 r. K. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...]. Ponieważ - jak wynika z pieczęci umieszczonej na kopercie nadawczej - skarga ta została nadana w dniu 29 października 2012 r., czyli po upływie trzydziestodniowego ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności (liczonego od daty doręczenia zaskarżonej decyzji przypadającej zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru na 24 września 2012 r.), Sąd postanowieniem wydanym w dniu 10 grudnia 2012 r. orzekł o jej odrzuceniu uznając ją za spóźnioną. Następnie, to jest w dniu 14 grudnia 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej datowane na [...] grudnia 2012 r., w którym wniosła ona o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając swoje żądanie podniosła, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez jej matkę – E. K., która została przez doręczyciela uznana za dorosłego domownika. Tymczasem, jakkolwiek matka zamieszkuje w nieruchomości zlokalizowanej pod tym samym adresem co ona, to jednak wspomniana nieruchomość składa się z dwóch odrębnych części, z których każda stanowi oddzielne mieszkanie i posiada odrębne wejście. Jedną z tych części, a mianowicie piętro zajmuje skarżąca wraz z dziećmi, zaś drugą (parter) jej rodzice. Zważywszy powyższe wnioskująca podkreśliła, że ona i matka nie są wobec siebie domownikami prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe. Ponieważ przy tym obie kondygnacje rzeczonego domu nie posiadają wspólnej klatki schodowej, nie widują się z matką codziennie i dlatego otrzymała od niej przesyłkę dopiero 30 września 2012 r., będąc przekonaną, iż matka odebrała ją 28 września 2012 r. W rezultacie, strona podkreśliła, że złożyła skargę w dniu 29 października 2012 r. (27 i 28 października 2012 r. przypadały na sobotę i niedzielę) czyniąc to w przeświadczeniu, iż mieści się w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Trzeba zaakcentować, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem wyrażonym zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie, brak winy jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności w prowadzeniu swoich spraw. (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, publ.: Palestra 2004, nr 1, s. 225 oraz B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i nast.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zatem mówić tylko w przypadku, gdy stało się to niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli takiej, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). Zdaniem Sądu przesłanka ta została w niniejszej sprawie zachowana. Argumentacja zawarta we wniosku K. K. i stanowi wystarczające uprawdopodobnienie braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. E.K., której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji jest wprawdzie matką skarżącej i mieszka w tym samym domu, pod tym samym adresem. Należało jednak uwzględnić wywody wnioskującej (znajdujące potwierdzenie w dołączonej do wniosku umowie darowizny - vide: akt notarialny z dnia [...] r. - karty nr 24-25 akt sprawy), z których wynika, że ½ udziału w tej nieruchomości należy do niej, a pozostała ½ do jej rodziców, przy czym rodzice korzystają z parteru, zaś ona z piętra. Jak przy tym podnosiła strona, obie części wspomnianego budynku nie posiadają wspólnego wejścia ani klatki schodowej zaś ona sama nie gospodaruje wspólnie z matką i ojcem. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w sprawie istnieją poważne wątpliwości co do tego, czy skarżąca i jej matka są wobec siebie dorosłymi domownikami w rozumieniu 72 p.p.s.a., a tym samym nie jest jednoznaczne, czy doręczenie zaskarżonej decyzji należy uznać za dokonane w sposób prawidłowy. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że doręczenie to było skuteczne, przywołana wyżej okoliczność polegająca na zajmowaniu przez stronę i jej matkę odrębnych części domu powodowała, iż kontakt między nimi niewątpliwie nie był tak ścisły i częsty, jaki byłby w przypadku gdyby zajmowały wspólnie cały dom. W takiej sytuacji nie sposób przypisać skarżącej winy za problemy, jakie powstały przy przekazaniu jej przesyłki przez matkę, a których konsekwencją było opóźnienie w złożeniu skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo trzeba wyjaśnić, że w skutkiem prawnym przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest to, że upada postanowienie tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2012 r., mocą którego skarga ta została odrzucona (utrwalone stanowisko judykatury wyrażone między innymi w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, publ.: Lex nr 494229, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1056, publ.: Lex nr 743577 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 393/11, publ. Lex nr 795490). W tym stanie rzeczy, przedmiotowa skarga podlegać będzie merytorycznemu rozpoznaniu.