IV SA/Gl 1068/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Raportem z dnia [...] Z.M. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w R. o zwrot kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby, czyli z R. do K., w cenie biletu miesięcznego PKS za okres od [...]. W odpowiedzi na raport Komendant Powiatowy Policji w R. wydał pismo z dnia [...] Nr [...], w którym poinformował stronę o przyznaniu zwrotu powyższych kosztów w wysokości ceny biletu miesięcznego za przejazd koleją oraz wyjaśnił, iż zdaniem organu dojazd komunikacją kolejową jest dla strony równie dogodny jak autobusową a zarazem wskazał, że bilet miesięczny Kolei [...] jest tańszy niż PKS-u. Pismo to zostało doręczone w dniu [...]. W związku z wyżej wymienionym pismem Z.M. w dniu [...] wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa a następnie [...] nadał do tut. Sądu skargę na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi podnosząc, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz terminowi do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę z uwagi na fakt, iż Z.M. nie dopełnił, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tzn. w terminie 14 dni od otrzymania pisma z dnia [...] nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia [...] skarżący odniósł się do zarzutów organu zawartych w odpowiedzi na skargę i jednocześnie oświadczył, że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie odebrał w dniu [...]. Na dowód tego przedłożył kserokopię koperty, w której otrzymał pismo z dnia [...] oraz wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej umożliwiający śledzenie przesyłek. Poza tym w piśmie z dnia [...], wniesionym za pośrednictwem organu, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w dniu [...] otrzymał odpowiedź na skargę, z której dowiedział się, że według organu uchybił terminowi zarówno do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jak i do wniesienia skargi. Ponownie nie zgodził się z powyższą opinią i stwierdził, iż zaskarżone pismo odebrał w dniu [...] i tym samym wnosząc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa [...] dochował 14-dniowego terminu. Ponadto nie otrzymał odpowiedzi na wezwanie i dlatego skargę wniósł w dniu [...], czyli w terminie 60-dniowym. Jednocześnie Z.M. zastrzegł, że jeśli "z jakichś przyczyn dopuścił się uchybienia terminu, to stało się to wskutek rażącego naruszenia prawa przez organ, który w swym rozstrzygnięciu nie zawarł pouczeń co do terminu i sposobu jego zaskarżenia". Dodał również, że "działając z ostrożności procesowej postanowił wystąpić o przywrócenie terminu, o ile rzeczywiście do niego doszło". Pismem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w R. ustosunkował się do powyższego wniosku i zarazem wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa od rozstrzygnięcia z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Poza tym zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 1 i § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 88 P.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jednakże zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 P.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 P.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 P.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480). Natomiast aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu doszło. Jeśli zatem strona kwestionuje uchybienie terminu to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu, a wniosek taki jako niedopuszczalny z mocy ustawy będzie podlegał odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10, LEX nr 743823). W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym). Organ na te wezwanie nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Tym samym skargę należało wnieść w terminie 60 dni od dnia nadania wezwania o usunięcie naruszenia prawa, czyli do dnia [...]. Jednakże, na podstawie art. 83 § 2 P.p.s.a., należy zauważyć, że gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. A zatem skoro termin do wniesienia skargi skończył się w sobotę [...] to skargę należało wnieść najpóźniej w poniedziałek [...]. W związku z powyższym skarżący nadając skargę w dniu [...], wbrew twierdzeniu organu, nie uchybił terminu do jej wniesienia i tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny. Na marginesie należy podnieść, iż powodem odrzucenia skargi w niniejszym postępowaniu był fakt wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa bez zachowania 14-dniowego terminu, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., znajdujący potwierdzenie w aktach administracyjnych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma organu z dnia [...], na którym widnieje data osobistego odbioru rozstrzygnięcia przez skarżącego w dniu [...]. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 88 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.