IV SA/Gl 1090/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u T. G. choroby zawodowej – [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r." W toku postępowania przeprowadzonego przed organem I instancji dokonano oceny narażenia zawodowego i ustalono, że w okresie od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. r. zainteresowany był zatrudniony w [...] (aktualnie - Fabryka "A" S.A.) w S.. na stanowisku [...],[...],[...] oraz [...] i w okresie tym był narażony na [...]. Następnie strona w okresie od [...] r. [...] r. pracowała w "B" S.A. w K. na stanowisku [...]. Pomiary wykonane w drugim z wymienionych zakładów pracy wykazały [...] (poziom ekspozycji dla ośmiogodzinnej zmiany roboczej) w granicach [...]. Strona była poddana diagnostyce przeprowadzonej przez lekarzy zatrudnionych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie wydano w dniu [...] r.). Przeprowadzili oni diagnostykę [...] obejmującą [...], która wykazała [...]. W konkluzji tego orzeczenia specjaliści stwierdzili, że wobec ustania narażenia zawodowego na [...] stwarzający ryzyko [...] w [...] r. brak jest podstaw uzasadniających rozpoznanie zawodowej etiologii [...]. Na skutek zakwestionowania powyższego orzeczenia przez stronę zainteresowany był także diagnozowany w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. W orzeczeniu z dnia [...] r. lekarze (w tym specjalista [...]) stwierdzili u strony [...]. Wskazali również, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej mimo wcześniejszego ustania narażenia zawodowego wynosi 2 lata, co nie daje podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby u strony, której narażenie na [...] stwarzający ryzyko [...] ustało w [...] r. W toku postępowania T. G. oświadczył, że w okresie od [...] r. do [...] r. pobierał zasiłek przedemerytalny, pod opieką Poradni Chorób Zawodowych pozostaje od [...] r. i nigdy wcześniej nie otrzymał decyzji dotyczącej choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. oraz orzeczenie wydane w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., zgodnie z którymi nie rozpoznano u T. G. choroby zawodowej narządu [...], a także ustalenia dotyczące przebiegu zatrudnienia strony i narażenia jej na [...]. W konkluzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazał, że T. G. w latach [...]–[...] oraz [...] – [...] r. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże wobec jej nierozpoznania niemożliwe jest stwierdzenie jej u zainteresowanego. Odwołanie od powyższej decyzji strona wniosła w dniu [...] r. domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W kontekście opisanych powyżej zasad rozpoznawania chorób zawodowych organ II instancji stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że T. G. był w latach [...] i [...]–[...] eksponowany w miejscu pracy na [...] przekraczający [...] i pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego [...]. Specjaliści placówek diagnostycznych I i II stopnia w konkluzjach swoich orzeczeń uznali, że dane dotyczące narażenia zawodowego potwierdzają ekspozycję na [...] stwarzający ryzyko [...] w latach [...] r. i [...] r. – [...] r., jednakże fakt zakończenia w pracy w narażeniu na [...] w [...] r. nie upoważnia zgodnie z przyjętymi kryteriami orzeczniczymi do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] i zakwalifikowania stwierdzonego [...] do choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Dalej organ II instancji przywołał treść § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie 2 lat i wskazał, że narażenie zainteresowanego na [...] ustało w [...] r., natomiast zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nie nastąpiło w okresie narażenia zawodowego strony ani w okresie 2 lat od jego zakończenia. W konkluzji uzasadnienia rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zakres i tryb rozpoznania choroby zawodowej został w niniejszej sprawie zachowany, a kwestionowanie orzeczeń wydanych przez uprawnione placówki diagnostyczne obu szczebli i zatrudnionych w nich uprawnionych lekarzy, które oparto na specjalistycznych badaniach lekarskich i wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami byłoby bezpodstawne. Nie negując zatem, iż strona była narażona w środowisku pracy na [...] przekraczający [...], organ II instancji podkreślił, że wobec nierozpoznania choroby zawodowej narządu [...] uwzględnienie odwołania byłoby bezpodstawne. Powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. doręczono T. G. w dniu [...] r., a pismem z dnia [...] r. strona zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skargę oparto na zarzucie rażącego naruszenia prawa - § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) poprzez jego błędną wykładnię. Zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych, w oparciu o które przyjęto, że skarżący do [...] r. pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...], a zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nastąpiło po upływie 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Wobec powyższych zarzutów T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy sanitarne nieprawidłowo ustaliły, że narażenie zawodowe na [...] ustało w [...] r., podczas, gdy w uzasadnieniu decyzji organu II instancji zawarto sformułowanie "w latach [...] r. – [...] r. pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...]. Zdaniem strony narażenie na [...] stwarzający ryzyko [...] ustało dopiero w [...] r., wraz z przejściem strony na zasiłek przedemerytalny. Dalej skarżący stwierdził, że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie wymaga, aby w okresie 2 lat nastąpiło zgłoszenie, rozpoznanie i stwierdzenie choroby zawodowej i oświadczył, że objawy schorzenia zaistniały w przewidzianym okresie i były zgłaszane lekarzowi. Strona skarżąca przywołała także treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn. akt III SA/Po 470/04, ONSAiWSA 2005/6/136), wydanego w podobnym stanie faktycznym, w którym stwierdzono, że "w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) to nie orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, ale zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia". W podsumowaniu skargi T. G. wskazał, że dopełniono warunków wskazanych w § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia (do skargi dołączono wynik badania [...] z dnia [...] r.), a zatem odmowa stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu [...] jest bezpodstawna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie uznania choroby zawodowej zostało w niniejszej sprawie wszczęte w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. – skarżący został bowiem wtedy skierowany na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wyjaśniono także, iż w okresie zatrudnienia skarżącego w "B" S.A. w K. ([...]-[...])[...] nie przekraczał poziomu istotnej szkodliwości dla [...] (według karty narażenia zawodowego z dnia [...]r. [...] dla 8 godzinnego dnia pracy zawierał się w przedziale [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym przez choroby zawodowe należy rozumieć jednostki chorobowe ujęte w wykazie chorób zawodowych (stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia), jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zaistnienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający zobowiązany jest ustalić przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wskazane orzeczenia lekarskie są opiniami biegłych w rozumieniu art. 84 kodeksu postępowania administracyjnego, a ich wiarygodność i zupełność podlega ocenie, jak każdy inny dowód w sprawie. Zgodnie z § 5 rozporządzenia właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I stopnia lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych; przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia: od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy; a od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy. Odnosząc opisane powyżej zasady stwierdzania chorób zawodowych do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy na wstępie na bezsporny fakt, iż przez wieloletni okres zatrudnienia skarżący był eksponowany na [...], a zatem pracował w warunkach stwarzających ryzyko doznania zawodowego [...] i zaistnienia choroby zawodowej, wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W niniejszej sprawie wydano dwa orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zainteresowany był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie przeprowadzona szczegółowa diagnostyka [...] wykazała [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, iż stwierdzona przez kompetentne jednostki orzecznicze patologia w funkcjonowaniu narządu [...] skarżącego odpowiada kryteriom wskazanym w poz. [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które określają, że chorobę zawodową narządu [...] stanowi wyłącznie [...]. Organy obu instancji przyjęły, iż narażenie zawodowe T. G. na [...] ustało wraz z zakończeniem zatrudnienia skarżącego w [...] (aktualnie – "A" S.A.) w S..), tj. w [...] r. W skardze do sądu (w odwołaniu nie sformułowano żadnych konkretnych zarzutów) strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, w ramach których przyjęto, iż w czasie zatrudnienia ( w okresie od [...] r. do [...] r.) w "B" S.A. w K. narażenie skarżącego na [...] nie miało miejsca. Wskazać należy, iż kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych, opartych o wyniki pomiarów [...] na stanowisku pracy T. G., które zajmowanym przez niego u ostatniego pracodawcy, jak i rozważania dotyczące kwestii związku pomiędzy stwierdzanym poziomem [...] w miejscu pracy a dopuszczalnością stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej pozostają bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Bezsporne jest bowiem, iż zatrudnienie skarżącego ustało w [...] r. (w tym roku strona rozpoczęła pobieranie zasiłku przedemerytalnego), znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że lekarz wydał skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej w [...] r., a z pisemnego oświadczenia T. G. wynika, że co najmniej do [...] r. nie pozostawał "pod opieką poradni chorób zawodowych". Wymogi formalne zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej określa prawodawca w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. wskazując, że czynności tej dokonuje m.in. pracodawca zatrudniający pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową, lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika, a także pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną (art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Zgłoszenie to należy skierować do właściwego państwowego inspektora sanitarnego (art. 3 ust. 3 rozporządzenia) na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób lub (jeżeli zgłoszenia dokonuje lekarz) poprzez przesłanie kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej (art. 3 ust. 4 rozporządzenia). Norma zawarta w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zawiera natomiast zastrzeżenie, iż wspomniane zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Abstrahując zatem od kwestii narażenia T. G. na [...] podczas zatrudnienia w "B" S.A. w K. stwierdzić należy, iż zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej narządu [...], a co za tym idzie orzekanie uprawnionych jednostek medycznych w przedmiocie choroby zawodowej narządu [...] miało miejsce po upływie ponad 4 lat od ustania zatrudnienia zainteresowanego, podczas, gdy zgodnie z wykazem chorób zawodowych zgłoszenie podejrzenia zawodowej choroby narządu [...] oraz jej stwierdzenie może nastąpić przed upływem dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu [...]. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że prawidłowo zastosowano w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2002 r., które weszło w życie z dniem 3 września 2002 r., w którym wprowadzono ograniczenia czasowe dotyczące stwierdzania poszczególnych chorób zawodowych. Z akt sprawy wynika bezspornie, że postępowanie w sprawie rozpoznania zawodowego [...] zostało rozpoczęte wraz z wydaniem skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w [...] r., a zatem § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2002 r., który stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364) nie mógł być w niniejszej sprawie zastosowany. Odnosząc się do przywołanej w skardze tezy orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn. akt III SA/Po 470/04, ONSAiWSA 2005/6/136) zaakcentować trzeba po pierwsze, iż wyrażono w nim pogląd, że zarówno istnienie udokumentowanych objawów chorobowych, jak i zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej (które w sprawie T. G. nastąpiło po 4 latach od ustania zatrudnienia) musi mieć miejsce przed upływem okresu wskazanego w wykazie chorób zawodowych. Podkreślić również należy, iż zawarty w wykazie chorób zawodowych zapis dotyczący czasokresu, w którym dopuszczalne jest stwierdzenie choroby zawodowej nie może być interpretowany w oderwaniu od treści § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Oczywiste jest bowiem, że choroba zawodowa stanowi skutek oddziaływania warunków zatrudnienia na organizm pracownika, a zgłoszenie jej podejrzenia oraz stwierdzenie wymaga uprzedniego zaistnienia (najczęściej udokumentowanych) objawów chorobowych. W ocenie Sądu przewidziane przez prawodawcę (zróżnicowane w zależności od rodzaju schorzenia) okresy po zakończeniu narażenia, w których możliwe jest stwierdzenie, iż konkretna choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, określone w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) wyznaczają termin, w którym musi nastąpić zgłoszenie i rozpoznanie choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy za bezprzedmiotowe uznać należy rozważania dotyczące znaczenia dla sprawy załączonego do skargi wyniku badania [...], wykonanego w [...] r., (który opatrzony jest podpisem lekarza [...], nie zawiera natomiast danych o placówce medycznej, w której je wykonano). Reasumując stwierdzić należy, iż organy sanitarne obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie dyspozycję § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.), przyjmując, że zasadna jest odmowa stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej narządu [...] w sytuacji, gdy skierowanie na badania w celu stwierdzenia choroby zawodowej (równoznaczne ze zgłoszeniem jej podejrzenia) wydano po upływie ponad dwóch lat od ustania narażenia strony na [...] w środowisku pracy. Nie negując, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zawiera sprzeczności, a także istnieją wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją RP nadmienić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 125/06) skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne: "czy przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wykonawczego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP". Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie będzie mogło ewentualnie stanowić przesłankę zawnioskowania przez T. G. o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...]. Jak więc wykazano powyżej zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.