IV SA/Gl 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w B. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Reprezentowany przez adwokata P.N. A sp. z o.o. w B. 3 grudnia 2015 r. wniósł skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skargę tę nadano powtórnie w dniu 20 grudnia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia, doręczonym 26 stycznia 2016 r. do rąk pełnomocnika, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w szczególności odpisu KRS. W dniu 2 lutego 2016 r. pełnomocnik uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł (w terminie), natomiast w dniu 5 lutego 2016 r. przedstawił odpis KRS oraz pełnomocnictwo (po terminie). W piśmie z 5 lutego 2016 r. zawarł także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jako podstawę wniosku pełnomocnik wskazał swoją niedyspozycję, gdyż w grudniu 2015 r. uległ wypadkowi. Podniósł, że ze względu na schorzenie – [...] – jest ograniczony w możliwości przemieszczania się, jego kontakty z mocodawcami oraz wizyty w kancelarii są utrudnione. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych pisma z 5 lutego 2016 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania przez nadesłanie odpisu pisma celem doręczenia organowi. Odpowiadając na powyższe wezwanie pismem z 24 lutego pełnomocnik uzupełnił brak formalny oraz załączył kserokopie dokumentacji medycznej potwierdzające okoliczności podniesione w piśmie. Pismem z dnia 23 maja 2016 r., doręczonym dnia 3 czerwca 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik podał, że datą ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień 1 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi – jako niedopuszczalny – podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, a na postanowienie w tej kwestii służy zażalenie. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Odniesienie powyższego wywodu do uwarunkowań stanu faktycznego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że złożony przez pełnomocnika strony skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest przedwczesny wobec ustania przyczyny uchybienia terminu w dniu 1 marca 2016 r. Jak wynika bowiem z przytoczonych przepisów, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro przyczyna ta ustała dnia 1 marca 2016 r., to wniosek należało złożyć w ciągu siedmiu dni od tej daty. Tymczasem wniosek pełnomocnik złożył dnia 5 lutego 2016 r., a więc około miesiąc wcześniej. Wniosek o przywrócenie terminu z dnia 5 lutego 2016 r. należy uznać za przedwczesny, skoro siedmiodniowy termin na jego wniesienie nie rozpoczął swojego biegu w tej dacie, ani tym bardziej nie był wówczas w toku. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, chwilą rozpoczęcia biegu owego terminu jest czas ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 1 marca 2016 r. – jak wskazał pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie datowanej na 7 czerwca 2016 r. (k. 45) – to wówczas rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stwierdzenie powyższe uniemożliwia merytoryczną kontrolę wniosku. Ocena Sądu w tym względzie jest zbieżna ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 28 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 1/05, z którego wynika, że niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku wobec stwierdzenia jego wniesienia po przewidzianym terminie (jako spóźniony), to tak samo należy potraktować sytuację, w której wniosek został złożony przed tym terminem (a więc przedwczesny). W konsekwencji przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy, co skutkowało jego odrzuceniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., sygn. akt CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 88 p.p.s.a.