IV SA/Gl 1108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.H., A.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku wychowawczego postanawia: odrzucić skargę A.H. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania D.H., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Wsparcia Rodziny, odmawiającą D.H. przyznania dodatku w wysokości świadczenia wychowawczego na dziecko W.G. (ur. [...]r.). Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli D.H. i A.H. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, strona skarżąca, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; Lex nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1138/15, dostępny w bazie orzeczeń CBOS). A.H., nie jest adresatem decyzji organu zarówno I, jak i II instancji, dlatego nie posiada legitymacji procesowej w ich zaskarżeniu. Przedmiotowa decyzja rozstrzyga wyłącznie o prawach i obowiązkach D.H. i jedynie D.H. miała możliwość wniesienia skargi do tut. Sądu. Reasumując, skarga A.H., jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot, jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) i z tego powodu podlega odrzuceniu.