IV SA/Gl 1110/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 listopada 2016 r. pełnomocnik W. M., radca prawny J. P. złożył skargę, którą zatytułował wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] (dalej: PPIS) odmawiającej - jak wskazał - "przyznania choroby zawodowej" i - jak określił -"zatwierdzonej przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K." (dalej: ŚPWIS). W piśmie tym podniósł, że jako pełnomocnik w imieniu odwołującego się wnosi o: po pierwsze - przywrócenie uchybionego terminu do odwołania się od wydanej decyzji przez PPIS w K. odmawiającej przyznania odwołującemu się choroby zawodowej z dnia [...] Nr [...] po drugie - uchylenie w/w decyzji jako krzywdzącej odwołującego się, i po trzecie - ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie choroby zawodowej. Argumentując zaznaczył, że W. M. wiele razy już występował do ŚPWIS o przywrócenie uchybionego terminu do odwołania od tej decyzji wydanej przez PPIS odmawiającej przyznania choroby zawodowej. Wyjaśnił zarazem, że decyzja PPIS w K. została przesłana stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 22 listopada 2013 r. Zaznaczył, że odwołujący się nie odebrał decyzji ponieważ nie został przez pracowników Poczty Polskiej poinformowany, że na Poczcie znajduje się korespondencja dla niego. Zanegował stanowisko organu, że mimo dwukrotnego awizo, tj. "22 listopada 2013 r." i "3 grudnia 2014 r." adresat nie odebrał korespondencji i została ona zwrócona do PPIS w K. Podniósł, że decyzja PPIS została doręczona stronie dopiero w dniu 10 lutego 2014 r. Od tego też czasu strona wiele razy kierowała wnioski z prośbą do ŚPWIS o przywrócenie uchybionego terminu i wznowienie postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia jej prośby o przyznanie choroby zawodowej. Jednocześnie autor skargi podniósł, że ŚPWIS w K. za każdym razem odrzucał i dalej odrzuca przesłane wnioski o przywrócenie uchybionego terminu odwołującemu się motywując brakiem podstaw, i że upłynął termin do odwoływania się, a ostatnio - jak stwierdził - "napisał 23 grudnia 2013 r.", mimo że decyzja PPIS została doręczona dopiero 10 lutego 2014 r. W tych okolicznościach podał, że strona nadal zwraca się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania ponieważ w czasie swojej pracy nabyła wiele chorób, na które leczy się już ponad 20 lat w różnych przychodniach i ośrodkach zdrowia a także w szpitalach w K. i poza K. i nie ma nadziei na wyleczenie. Dlatego też nie zgadza się z wydaną decyzją PPIS w K., że brak podstaw aby przyznano jej chorobę zawodową. Następnie sformułował żądanie, że "odwołujący się kieruje obecnie wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach mając nadzieję, że Wysoki Sąd uwzględni prośbę odwołującego się i przywróci uchybiony termin do wniesienia odwołania mimo wcześniej negatywnych decyzji PPIS i załatwi pozytywnie wniosek". W dalszych motywach pełnomocnik zaprezentował placówki medyczne, w których leczy się jego mocodawca i opisał jednostki chorobowe zdiagnozowane u niego odnosząc je do okresu jego pracy i wykonywanych w jej ramach zajęć. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] nr [...] odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PPIS w K. z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia u W.M. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne z pozycji 1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.). Nadto podniósł, że w sprawie choroby zawodowej W. M. PPIS w K. wydał [...] decyzję, która jest ostateczna. Przypomniał, że doręczona została ona także uczestnikom, tj. spółce A S.A. w dniu 09 grudnia 2013 r. i B S.A. w dniu 25 listopada 2013 r. Wobec wielości stron, termin do wniesienia odwołania przez stronę W. M. liczony od upływu terminu do wniesienia odwołania przez stronę, której jako ostatniej prawidłowo doręczono decyzję, upłynął w dniu 23 grudnia 2013 r. Zaznaczył, że organ odwoławczy podjął działania zmierzające do ustalenia, czy w pismach złożonych przez pełnomocnika podnoszone są okoliczności wskazujące na zamiar ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaakcentował, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dniu 09 grudnia 2013 r. W. M. udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu J. P. z Kancelarii w K. w sprawie uznania choroby zawodowej. Pełnomocnik dopiero w dniu 09 stycznia 2014 r. wystąpił do PPIS w K. z wnioskiem o przesłanie decyzji w sprawie choroby zawodowej. Powyższy wniosek wpłynął do organu w dniu 22 stycznia 2014 r. W odpowiedzi PPIS w K. w dniu 10 lutego 2014 r. przekazał swoją decyzję pełnomocnikowi strony informując, że W. M. pomimo dwukrotnego awizowania nie podjął decyzji w terminie. Jednocześnie podkreślił, że pełnomocnik odebrał decyzję PPIS w K. z dnia [...] w dniu 13 lutego 2014 r. W treści decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji do ŚPWIS za pośrednictwem PPIS w K. w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Wbrew pouczeniu w dniu 28 marca 2014 r. pełnomocnik W. M. przesłał odwołanie od decyzji PPIS w K. do Sądu Rejonowego dla [...] w K., w którym nie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji PPIS w K. z dnia [...] Zdarzenie to, jak przypomniał, poddane było badaniu także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 28 września 2015 r. sygn. akt IV SA/G1 1156/14 uchylił postanowienie organu odwoławczego w sprawie niezachowania terminu do wniesienia odwołania wskazując organowi odwoławczemu m.in. na powinność ustalenia, czy odwołanie nie jest wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz udzielenia stosownych informacji o uprawnieniu wynikającym z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: Kpa). Następnie wyjaśnił, że po tym wyroku [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny trzykrotnie pismami z dnia 03 lutego 2016 r., 24 lutego 2016 r. oraz z dnia 21 marca 2016 r. wzywał pełnomocnika do podania czy złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, zgodnie z art. 58 k.p.a., cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. W odpowiedzi pełnomocnik strony w piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. poinformował, iż całe pismo W. M. z dnia 24 lutego 2014 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W kolejnej odpowiedzi z dnia 05 marca 2016 r. wyjaśnił, iż przekazał odwołanie do Sądu Rejonowego dla [...] zaskarżając w całości wydaną decyzję i wnosząc jednocześnie o powołanie Komisji Lekarskiej według uznania celem bezstronnego przebadania odwołującego się. Natomiast w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016 r. wyjaśnił, iż w skardze z dnia 19 listopada 2014 r. skierowanej do ŚPWIS wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie ŚPWIS z dnia [...] nr [...] W tej samej skardze wniósł również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednakże skarga ta adresowana była za pośrednictwem ŚPWIS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dodatkowo pełnomocnik strony w dniu 11 maja 2016 r. dostarczył zaświadczenie z Poradni Reumatologicznej, że w okresie od 11 marca 2014 r. do 27 kwietnia 2016 r. był niezdolny do pracy. W ocenie organu odwoławczego, mimo braku precyzji sformułowań, ze składanych pism wynika wola pełnomocnika złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Toteż organ poddał ją ocenie pod kątem spełnienie ustawowych przesłanek, które w jego ocenie nie zostały spełnione bowiem pełnomocnik strony nie wskazał żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu, a samo zwolnienie lekarskie nie wystarcza do przyjęcia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi. Nie jest bowiem ono równoznaczne z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez osobę trzecią. Dodatkowo wyjaśnił, iż w okresie niezdolności pełnomocnika strony do pracy prowadził on korespondencję z ŚPWIS (pisma z dnia 28 sierpnia 2014 r., 19 listopada 2014 r., 15 lutego 2016 r., 05 marca 2016 r. oraz 11 kwietnia 2016 r.). Zdaniem organu sanitarnego w sytuacji gdy strona jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza gdy nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniedbań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Dodatkowo nawet gdyby przyjąć, że celem strony było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wniosek taki powinien wynikać wprost z pisma (podania lub odwołania) a nie być ustalony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego we wniosku co ma miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Trzecią przesłanką do przywrócenia terminu jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni. W przedmiotowej sprawie niemożliwe jest stwierdzenie, iż powyższy termin został dochowany. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wniesienie odwołania. Powyższe należy uzupełnić, nie czekając na przywrócenie terminu - co również nie miało miejsca. Kryterium braku winy jako przesłanki do przywrócenia terminu zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a wiąże się z nałożeniem na stronę obowiązku zachowania szczególnego ładu przy dokonywaniu czynności procesowych. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego przywołał w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, w którym przyjęto, że "przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku". Podsumowując stwierdził, że zawarte w decyzji PPIS w K. z dnia [...] pouczenie było prawidłowe i kompletne, w świetle obowiązujących przepisów prawa. W jego opinii w przedmiotowej sprawie nie można zatem "mówić o istnieniu jakiejkolwiek przyczyny uchybienia terminu, która byłaby niezależna od pełnomocnika W. M". Skoro więc mógł dokonać czynności w terminie, tzn. że jej zaniechanie w tym przedmiocie wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Należy więc uznać, że strona nie wykazała należytej staranności w terminowym dokonaniu czynności wniesienia odwołania. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że zachodziły jakiekolwiek przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne), istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W ocenie organu strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Na zakończenie wskazał, że odwołanie od decyzji PPIS w K. z dnia [...] nr [...] zostało złożone przez radcę prawnego J.P. w dniu 26 lutego 2014 r. do Sądu Rejonowego dla [...] w K. i wtedy strona nie wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania. Tym samym skarżący nie zachował warunku określonego w art. 58 § 2 k.p.a., tj. składając odwołanie, nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Strona nie wykazała także zachowania 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nie sprecyzowała, w którym momencie przeszkoda uniemożliwiająca złożenie odwołania przestała istnieć. Podkreślił, że wniesienie skargi z dnia z dnia 19 listopada 2014 r. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie ŚPWIS z dnia [...] nr [...] oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również w skardze z dnia 10 listopada 2016 r. zawierającej wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji PPIS w K. z dnia [...] nie pozwala na uznanie, że skarżący spełnił przesłanki wynikające z art. 58 § 2 k.p.a. Polemizując ze stanowiskiem organu pełnomocnik strony w piśmie z dnia 03 stycznia 2017 r. wskazał, że "(...) Fakt przesłania sprawy W. M. do Sądu w [...] był błędem popełnionym przez pełnomocnika, ale Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] sprawę natychmiast przekazał ŚWIS do załatwienia według właściwości". Wyeksponował, że obecnie zwraca się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu i prosi o wznowienie postępowania ponieważ skarżący wiele lat przepracował w różnych zakładach i nabył wiele chorób, na które leczy w różnych przychodniach w K. i poza K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 - 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na taksatywnie wymieniony w tym artykule przedmiot. Jednocześnie Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Powyższe wyliczenie, na co także zwrócono uwagę powyżej, ma charakter zupełny, a zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach oraz sprawami które zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Z kolei zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. Po wpłynięciu skargi do sądu administracyjnego sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest zatem do zbadania spełnienie przez skargę warunków formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 p.p.s.a.), czyli czy doszło do zachowania terminu do jej wniesienia (art. 53 p.p.s.a.). Następnie dopiero bada, czy skarga została wniesiona przez osobę uprawnioną, legitymowaną do jej wniesienia, czyli mającą przymiot strony (art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Natomiast po stwierdzeniu, że wnosząca skargę osoba ma przymiot strony sąd bada przedmiot skargi, czyli istotę sprawy. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (wyrok SN z 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/00, OSNP - 2002/19/11). Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. (art. 40 § 2 k.p.a.). W świetle powołanego przepisu doręczenie pisma stronie postępowania wywołuje taki skutek, że strona jest poinformowana o treści aktu administracyjnego, natomiast terminy procesowe do wykonywania przez nią czynności, w tym wnoszenia środków odwoławczych w tym skargi do sądu administracyjnego należy liczyć od daty doręczenia pisma pełnomocnikowi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 509/10 zaprezentowano pogląd zgodnie z którym, skład orzekający się utożsamia, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie. W przedmiotowej sprawie termin ten ziścił się w dniu 20 czerwca 2016 r. Zatem początek terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg z dniem doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi skarżącego i upływał z dniem 20 lipca 2016 r. Wniesienie pisma do ŚPWIS z datą 19 lipca 2016 r. w dniu 21 lipca 2016 r. było spóźnione, sposób jego sformułowania i jego adresowanie usprawiedliwiło nie uznanie go za skargę do WSA, a w skutek ponowienia skargi zatytułowanej jako "wniosek o przywrócenie terminu" w realiach przedmiotowej sprawy uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na zakończenie należy także wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu lub organu niewłaściwego (w tym do organu I instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1597/08, z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1918/08, z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 234/09 czy z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1433/07, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie skarga z dnia 10 listopada 2016 r. jakkolwiek nie dotyczy żadnego z przedstawionych powyżej przedmiotów, albowiem strona wniosła o "przywrócenie terminu do wniesienia odwołania", i to w sytuacji kiedy przedmiot ten poddany był kontroli tut. Sądu w wyroku z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1156/14, to jednakże w swej istocie dotyczy rozstrzygnięcia ŚPWIS w K. z dnia [...] zapadłego w wyniku uchylenia przez tut. Sąd przywołanym powyżej wyrokiem z dnia 28 września 2015 r. postanowienia ŚPWIS z dnia [...] nr [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] w sprawie choroby zawodowej, a zainicjowanego pismem nadanym w dniu 21 lipca 2016 r. Poza sporem jest, że ŚPWIS w K. postanowieniem z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PPIS w K. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia u W. M. choroby zawodowej. Postanowienie to, zawierające pouczenie o trybie jego zaskarżenia do WSA za pośrednictwem ŚPWIS w terminie 30 dni od daty jego otrzymania, zostało odebrane przez adresata w dniu 20 czerwca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W aktach administracyjnych na pierwszej karcie oznaczonej nr 77 (albowiem tej numeracji przypisano wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru) znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki w dacie 20 czerwca 2016 r. adresowanej na kancelarię J. P., z oznaczeniem tegoż postanowienia. W piśmie datowanym na dzień 19 lipca 2016 r., a nadanym w dniu 21 lipca 2016 r., co wynika z pieczęci Poczty Polskiej (k. 78) pełnomocnik strony skierował wyłącznie do ŚPWIS pismo zatytułowane wniosek o przywrócenie terminu, w którym podjął polemikę ze stanowiskiem organu w przedmiocie odmowy stwierdzenia u strony choroby zawodowej, powtarzając de facto argumenty wyrażone w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r. Z uwagi na charakter tegoż pisma, jego adresata, ale i treść organ pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. wezwał stronę do sprecyzowania zawartego w nim żądania. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony pismem z dnia 5 września 2016 r. wskazał, że "wniosek złożony w dniu 19 lipca 2016 r. dotyczył przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od negatywnej decyzji wydanej przez PPIS". W piśmie tym, ale także poprzedzającym je piśmie z dnia 19 lipca 2016 r. nie sformułował żądania przekazania ich do WSA w Gliwicach, ale nie wynika to także z ich treści i wskazanego w nich adresata, co skutkowało nie przekazaniem go do tut. Sądu wraz z aktami i stanowiskiem organu. Nadto pismo z dnia 19 lipca 2016 r. zostało skierowane wyłącznie do organu i to w dniu 21 lipca 2016 r., tj. w czwartek. Gdyby nawet uznać, że pismo to jest skargą na postanowienie z dnia [...] r., doręczone w dniu 20 czerwca 2016 r., to 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 20 lipca 2016 r., tj. w środę, czyli w dniu, który nie był dniem wolnym od pracy. Kolejne pismo strony opatrzone datą 10 listopada 2016 r., adresowane do tut. Sądu zostało nadane w dniu 14 listopada 2016 r., co wynika z pieczęci Poczty Polskiej, zawiera żądanie "przywrócenia terminu" do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez PPIS w K.z dnia [...] W tym zakresie wyjaśnić należy, że w świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania pisma strony datowanego na dzień 19 lipca 2016 r., a nadanego w dniu 21 lipca 2016 r., jako skargi do sądu administracyjnego, a powtórzonej pismem z dnia 10 listopada 2016 r., nadanej w dniu 14 listopada 2016 r., na postanowienie ŚPWIS z dnia [...] jako wniesionej z zachowaniem terminu. W tej sytuacji Sąd nie jest władny dokonać merytorycznej oceny zarzutów wyrażonych w skardze. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliiwcach odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji postanowienia.