IV SA/Gl 1137/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu S. M. kwotę 349,20 zł (trzysta czterdzieści dziewięć zł 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego S. M. W dniu 8 lutego 2018 r. wspomniana pełnomocnik przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei w piśmie datowanym na 28 lutego 2018 r. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej podnosząc wobec tych aktów zarzuty oraz popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Następnie, na rozprawie przeprowadzonej w dniu 29 maja 2018 r. wniosła i wywiodła jak w skardze oraz złożyła pismo procesowe, gdzie zażądała przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym opłaty przewidzianej w stosownych przepisach oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków, w kwocie 73,80 zł, na co składają się koszty dwukrotnego dojazdu do Sądu (ogółem 54 zł) i wydatki na korespondencję z Sądem i skarżącą (19,80 zł). Złożyła przy tym oświadczenie, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r. tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej kwotę 349,20 zł, na którą składa się: - opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji ustalona na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w kwocie 240 zł, określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) podwyższona - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; - zwrot kosztów dojazdu z Kancelarii (znajdującej się na terenie B.) do tutejszego Sądu w dniach: 8 lutego 2018 r. - celem zapoznania się z aktami sprawy (jej stawiennictwo potwierdza zapisek urzędowy - karta nr 50 akt sądowych) oraz 29 maja 2018 r. - na rozprawę. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Wnioskująca pełnomocnik przedstawiła wyliczenie kosztów na podstawie liczby przejechanych kilometrów (dwa razy odległość po 45 km, w obie strony, czyli ogółem 180 km), a następnie wskazała cenę paliwa w kwocie 5 zł za litr oraz średnie spalanie samochodu, którym podróżowała (Renault Twingo - przedstawiona kopia dowodu rejestracyjnego stanowi kartę nr 97 akt sądowych), które określiła jako 6 litrów na 100 km. W wyniku powyższego, pełnomocnik strony obliczyła kwotę 54 zł, co zdaniem rozpoznającego wniosek należy uznać za wystarczające i dostatecznie wiarygodne. Brak jest natomiast przesłanek do przyznania wnioskodawczyni kosztów korespondencji, w żądanej przezeń kwocie 19,80 zł. Trzeba bowiem podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, który rozpoznający wniosek w pełni podziela, zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, do których zaliczają się między innymi koszty korespondencji. Przyjmuje się, że tego typu wydatki są rekompensowane pełnomocnikowi w ramach przyznanego mu wynagrodzenia (por. między innymi postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12 i z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 357/17 oraz postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05 i w Gdańsku, z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 663/14 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.