IV SA/Gl 1191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 3, art. 8 ust. 1, art. 39 oraz art. 106 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z zm., dalej zwanej "ustawą") odmówiono W. G. zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakupu biletu miesięcznego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona wnioskiem z dnia 15 maja 2014r. zwróciła się o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na zakup biletu miesięcznego. Organ ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a osiągnięty przez niego dochód wyliczony zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy wynosi 529 zł (zasiłek stały) i nie przekracza kryterium dochodowego, które w sytuacji jednoosobowego gospodarstwa domowego stanowi kwotę 542 zł. Przyjęto, że w sytuacji wnioskodawcy zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie zasiłku celowego, a zgłoszona potrzeba może być traktowana jako niezbędna. Nie jest jednak możliwe objęcie strony wnioskowaną pomocą ze względu na brak wykorzystywania przez nią posiadanych możliwości i uprawnień w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej. Przyznanie wnioskowanego zasiłku nie byłoby zatem celowe w myśl art. 3 ust. 4 ustawy. Organ podniósł, że w toku prowadzonych z inicjatywy strony postępowań każdorazowo była ona informowana o możliwości poprawy swojej sytuacji poprzez wystąpienie z powództwem o alimenty od pełnoletnich córek, jak również o podjęcie działań w celu uregulowania sytuacji mieszkaniowej, a także o możliwości ubiegania się o przyznanie zasiłku okresowego, o którym mowa w art. 38 ustawy. Informowano nadto wnioskodawcę, że w ramach pracy socjalnej istnieje możliwość uzyskania pomocy pracownika w zakresie sporządzania pism do Urzędu Miasta w K. o przydział lokalu socjalnego, gdyż w przypadku uzyskania mniejszego lokalu koszty związane z jego użytkowaniem byłyby mniejsze, a także strona mogłaby ubiegać się o dodatek mieszkaniowy i energetyczny. Poinformowano także wnioskodawcę o możliwości uzyskania nieodpłatnego poradnictwa prawnego w tym w sprawie o alimenty. Jak wynika z poczynionych ustaleń wnioskodawca nie podjął żadnych czynności celem wykorzystania wskazanych możliwości w celu poprawy swojej sytuacji. Organ stwierdził ponadto, że świadczenie w postaci zasiłku celowego przewidzianego w art. 39 ustawy o pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, a nie obligatoryjny. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, które muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Wyjaśniono, że wnioskodawca nie jest pozbawiony pomocy ze strony Ośrodka, gdyż otrzymuje zasiłek stały, zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup leków, jest objęty pomocą w formie nieodpłatnych usług w DDPS (koszt usług wynosi 721 zł miesięcznie), w zakresie których ma zapewnione wyżywienie (śniadanie i obiad) przez 5 dni w tygodniu, a w sobotę otrzymuje suchy prowiant. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca zarzucił naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 3, art. 7 oraz art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 80, art.107 § 3 k.p.a. Wyraził swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia i podkreślił, że spełnia warunki do przyznania dochodzonych świadczeń, a uzyskiwany przez niego dochód jest niewystarczający "na zakup żywności i środków czystości, opłat za energię elektryczną oraz zakup biletu miesięcznego". Stwierdził, że postępowanie organu jest niezrozumiałe, gdyż wcześniej wydaną decyzją z [...] przyznano mu pomoc finansową na dofinansowanie do opłat energii i zakup żywności i środków czystości. Oświadczył ponadto, że organ I instancji nie wskazał precyzyjnie na czym polegał brak środków finansowych na zaspokojenie jego potrzeb finansowych. Wydana w sprawie decyzja jest decyzją uznaniową i powinna być wnikliwie i wyczerpująco uzasadniona, a organ ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Organy powinny zatem wskazać jakimi środkami dysponowały, ile osób taką pomoc i w jakiej wysokości uzyskało. W ocenie odwołującego, postępowanie prowadzone było nieprawidłowo, bez uwzględnienia potrzeb osoby niepełnosprawnej, a wnioskowane świadczenie jest dla odwołującego niezbędne ze względu na ochronę jego zdrowia i prawidłowej egzystencji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Dokonując ustalenia stanu faktycznego sprawy Kolegium wyjaśniło, że odwołujący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje w trzypokojowym mieszkaniu, do którego nie posiada tytułu prawnego. Nie pracuje i nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy. Utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 529 zł, korzysta nieodpłatnie z usług DDPS, w ramach których ma zapewnione śniadanie i obiad przez 5 dni w tygodniu oraz suchy prowiant na sobotę. Miesięczny koszt udzielanej pomocy to kwota 721 zł. Nadto strona objęta jest pomocą w formie zasiłku celowego na leki. Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W szczególności zasiłek ten może być przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zdaniem organu odwoławczego strona spełniła przesłanki uprawniające do ubiegania się o zasiłek celowy, ponieważ nie przekracza kryterium dochodowego, a ponadto posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Organ wskazał jednak, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza w odróżnieniu od form obowiązkowych, iż właściwy organ może lecz nie musi go przyznać. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ powinien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielania pomocy. Powinien uwzględnić sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej jak i zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy. Zauważono, że jednostka w pierwszej kolejności powinna liczyć na własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Powinny one być każdorazowo indywidulanie badane i oceniane. Dopiero, gdy strona nie jest w stanie własnym staraniem pokonać trudności, możliwe jest udzielenie wsparcia ze strony państwa. Jako zasadne uznano stanowisko organu I instancji co do tego, że strona nie wykorzystuje własnych możliwości w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Odwołujący oświadczył, że rezygnuje z zasiłku okresowego, nie dąży do zamiany mieszania i do uzyskania alimentów od swoich dzieci. Kolegium powołało się na pogląd aktualnego orzecznictwa, z którego wynika, że pomimo nawet niewątpliwie trudnej sytuacji rodzinnej danej osoby, gdy wysokość uzyskiwanego dochodu z pewnością nie pokrywa wszystkich niezbędnych potrzeb, brak wykorzystania w pełnym zakresie swoich możliwości powoduje niespełnienie się przesłanki wymaganej do przyznania pomocy społecznej. Odnosząc się do zarzutów strony organ wskazał, że nie jest konieczne precyzyjne wskazanie w uzasadnieniu decyzji możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Taki obowiązek nie wynika z norm art. 3 ust. 4, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy czy też z art. 77 i art. 107 ust. 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że organ I instancji zebrał i poprawnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze, W. G. działający przez pełnomocnika z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to: art. 3 ust 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy poprzez ich niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z. którego wynika potrzeba przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup biletu miesięcznego, skoro skarżący, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, nie jest w stanie własnymi siłami zaspokoić tej niezbędnej potrzeby, a przyznanie tegoż zasiłku umożliwiłoby poprawę i tak bardzo już trudnej sytuacji życiowej skarżącego i służyłoby rozwiązaniu jego problemu; - art. 7 pkt 5 i 6 oraz art. 8 ust 1 w związku z. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ich nie zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którego wynika, że skarżący, jako osoba niepełnosprawna, mając trudną sytuację bytową i zdrowotną związaną ze stanem chorobowym, przy jednoczesnym spełnieniu kryterium dochodowego, od którego zależy przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego, zasadnie domaga się przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup biletu miesięcznego, bowiem przyznanie tegoż zasiłku zmierza do zaspokojenia niezbędnych potrzeb związanych z jego utrzymaniem i umożliwia skarżącemu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka; Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego nie zastosowanie przejawiające się w tym, że organ wydał zaskarżoną decyzję, mimo że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został poddany właściwej ocenie, co skutkowało uchybieniem wymogom zasady prawdy obiektywnej; - art. 77 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego z pominięciem obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego, a zwłaszcza ustalenia, czy organ I instancji zasadnie odmawia skarżącemu zasiłku celowego na zakup biletu miesięcznego, skoro spełnia on wymogi formalnoprawne do przyznania tej pomocy, a jako osoba niepełnosprawna na stałe, większość miesięcznego dochodu przeznacza na wydatki związane z leczeniem i zakupem leków, przez co nie ma możliwości zaspokojenia własnym staraniem tej niezbędnej potrzeby, co organ odwoławczy pominął przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że rozpatrując odwołanie nie wziął pod uwagę zawartych tam argumentów opierając się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji. Zlekceważył nadto ustalenia, które odnoszą się do miesięcznych potrzeb skarżącego na jego utrzymanie. Z ustaleń tych wynika, że wydatki skarżącego wynoszą 1 187,94 zł, a środki jaki dysponuje stanowią kwotę 529 zł. Skarżący podkreślił, że skoro spełnia kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczeń z pomocy społecznej i spełnia dodatkowy warunek uprawniający do przyznania świadczeń z pomocy społecznej - jest osobą niepełnosprawną, to wnioskowana pomoc winna zostać mu przyznana. Jako przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów uznano ustalenie, że skarżący nie wykorzystuje wszystkich możliwości i własnych zasobów, które mogłyby spowodować poprawę jego sytuacji bytowej. Całokształt materiału dowodowego wskazuje bowiem, że podejmuje on wszelkie możliwe ku temu działania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu, za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art.134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Kontrolowana decyzja wydana została na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Po myśli art. 39 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z brzmienia wskazanego przepisu ("może przyznać") wynika, że nawet spełnienie wymagań formalnych do otrzymania zasiłku celowego (spełnienie kryterium dochodowego oraz co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy) nie stwarza po stronie wnioskodawcy roszczenia o prawo do jego przyznania. Rolą sądu administracyjnego, jako kontrolera decyzji opartych na konstrukcji uznania administracyjnego jest odmienna, niż w przypadku związania organu treścią normy prawa materialnego. Organowi przypisana została bowiem swoboda decyzyjna, a wybór rozwiązania sprawy nie może zostać mu narzucony. Kontrola sądu administracyjnego, w przypadku uznania administracyjnego, nie obejmuje zatem kwestii słuszności wyboru rozstrzygnięcia. Ogranicza się natomiast do oceny sposobu ustalenia treści kryteriów indywidualizujących, sposobu ich wykorzystania w rekonstrukcji normy z przepisu i zbudowania treści decyzji, a także sposobu uzasadnienia przez organ administracyjny powyższych działań i towarzyszących im rozumowań, a w przypadku pojawienia się kryteriów mogących ze sobą pozostawać w kolizji – sposobu i wyniku wyważenia pozostających w kolizji wartości z punktu widzenia ich znaczenia dla treści decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 1389/12, z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. I OSK 1279/10 publ. w internetowej bazie orzeczeń). Uznanie administracyjne cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań. W przypadku zasiłków celowych organ działając w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej zobowiązany jest uwzględniać, że istotą tej formy wsparcia finansowego jest umożliwienie potrzebującym podmiotom życia w warunkach odpowiadających godności człowieka poprzez zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, a sytuacja wnioskującego oceniana być powinna każdorazowo, jako indywidualny przypadek. Z drugiej strony obowiązkiem organu jest rozważenie interesu publicznego przejawiającego się tu jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących. Wynika z tego, że odmowa przyznania pełnej, czy też częściowej pomocy społecznej wymaga wykazania, że ilość posiadanych środków finansowych gminy nie pozwala na zaspokojenie interesu indywidualnego wnioskodawcy. Przypomnieć tu jednak trzeba, że zgodnie z przyjętym w judykaturze stanowiskiem organ nie jest zobowiązany do precyzyjnego określania możliwości finansowych gminy, a badanie tej kwestii wykracza poza kompetencje sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 116/10 publ. CBOSA). W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego zebrano wyczerpująco materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte stanowisko. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący zamieszkuje samotnie, a jedynym jego dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł, który nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej wynoszący 542 zł. Jednocześnie stwierdzono występowanie okoliczności wymienionej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniałoby przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 tej ustawy. Bez wątpienia zatem spełnione zostały przesłanki wymagane dla przyznania skarżącemu pomocy. Jednakże, choć strona skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji osobistej i materialnej, a jej potrzeba mieści się w ramach potrzeb, o których mowa w art. 39 ustawy, nie można z góry niejako przyjmować, że wszelkie możliwe świadczenia udzielane przez organy pomocy społecznej są jej należne i to w żądanej wysokości. Dopuszczalne jest nawet w takiej, jak skarżącego, sytuacji negatywne rozpatrzenie wniosku o wsparcie ze środków pomocy społecznej Jedną z przyczyn odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było powołanie się na interes publiczny utożsamiony z ograniczonymi środkami finansowymi oraz znaczną liczbą osób oczekujących wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej. Sąd podziela zasadność takiej argumentacji, przywołanej w treści decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zaakceptowanej w zaskarżonej decyzji. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutami przedstawionymi w skardze oraz piśmie pełnomocnika z 20 kwietnia 2015 r. dotyczącymi konieczności precyzyjnego wskazania środków pozostających do dyspozycji organu (ilości środków w danym okresie, liczby osób ubiegających się o świadczenie, średnia wysokość zasiłków celowych udzielanych w skali miesiąca itd.). Sąd podziela pogląd dominujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie jest konieczne precyzyjne wskazanie, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej, gdyż taki obowiązek nie wynika z art. 3 ust. 4, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, czy też z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2011r. sygn. akt IV SA/Wr 483/11, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 107/110). Oczywistym jest, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i jest ograniczona. Zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07 publ/ CBOSA). Jako drugą z przyczyn uzasadniających odmowę pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego wskazał organ fakt regularnego wsparcia jakie otrzymuje skarżący z Ośrodka Pomocy Społecznej. Skarżący posiada zasiłek stały, zasiłek celowy na leki oraz nieodpłatne usługi w DDPS, których koszt wynosi 721 zł miesięcznie. Zdaniem Sądu całościowa ocena sytuacji skarżącego wskazuje na wypełnianie przez organy pomocy społecznej wobec skarżącego dyrektywy wynikającej z art. 3 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Trzecią z przyczyn uzasadniających odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego było uznanie postawy skarżącego jako odpowiadającej przesłankom, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przypomnieć tu trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W tej sytuacji brak złożenia przez stronę wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, pomimo działań podejmowanych przez organ w tym zakresie, należy ocenić jako brak wykorzystania posiadanych możliwości i uprawnień w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Ponadto bezczynność skarżącego w zakresie zamiany na mniejszy zajmowanego lokalu o dużej powierzchni, w dodatku bez tytułu prawnego, wyklucza możliwość otrzymania dodatku mieszkaniowego i tym samym polepszenia trudnej sytuacji życiowej. W ten sam sposób należy ocenić zaniechanie skorzystania z przysługujących skarżącemu uprawnień do wystąpienia o alimenty w stosunku do osób zobowiązanych. Odnosząc się do zarzutu niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 K.p.a. stanowiącego dyrektywę wydawania decyzji uznaniowej zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wypada stwierdzić, że ten przepis ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Dla ustalania tego, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego należy sięgnąć do norm określających cele pomocy społecznej zawartych w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel (vide wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt IV SA/Gl 724/13 oraz z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 710/14). Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się możliwościach pomocy społecznej. Z unormowania tego wynika, że nie każda niezbędna potrzeba zgłoszona przez osobę potrzebującą będzie zaspokojona albowiem uzależnione to będzie od posiadanych przez te organy środków. Reasumując Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze i piśmie pełnomocnika oraz prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, a wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Z tego powodu, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji