IV SA/Gl 1227/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: zajęcia pasa drogowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Miasto K. reprezentowane przez radcę prawnego J. Ł. działającego w zastępstwie Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. pismem procesowym z dnia [...] r. wniosło za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję tegoż organu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Mocą wskazanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie o jej oddalenie. W motywach odpowiedzi wskazało, że skargę wniósł organ pierwszej instancji, któremu nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu należy skargę odrzucić, a gdyby skarga była dopuszczalna to zdaniem organu odwoławczego winna podlegać oddaleniu z przywołaniem analogicznej argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Po myśli § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wskazuje się w literaturze legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie, oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (T. Woś /w/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r. s. 214). Nadto wskazuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (A. Kabat /w/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 131). W orzecznictwie naczelnego sądu administracyjnego akcentuje się, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przypadku, gdy decyzje w pierwszej instancji wydał organ tej jednostki (wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04 niepubl.). Przywołanie stanowiska doktryny prawa administracyjnego oraz przyjmowanej linii orzeczniczej sądownictwa administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. wniósł Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. reprezentowany przez radcę prawnego J. Ł.. Na mocy pełnomocnictwa Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. udzielonego P. H. wystawionego na podstawie art. 31 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 95, art. 96 i art. 98 Kodeksu cywilnego oraz art. 36 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dysponuje on umocowaniem do składania jednoosobowo, w imieniu miasta K., oświadczeń woli w obrocie cywilnoprawnym dotyczącym zadań powierzonych jednostce przez miasto, z wyjątkiem dokonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Nadto mocą wskazanego pełnomocnictwa może on reprezentować samodzielnie miasto K. m.in. przed sądami administracyjnymi, jak również do udzielania dalszych pełnomocnictw. Z treści wskazanego pełnomocnictwa wynika, że składa się ono z dwóch części, w pierwszej Prezydent Miasta K. umocował P. H. Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. do składania jednoosobowo, w imieniu miasta K., oświadczeń woli w sprawach cywilnych, natomiast druga część wskazanego pełnomocnictwa związana jest z reprezentowaniem miasta K, w postępowaniach przed różnymi sądami i organami, w tym przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowa skarga wniesiona została w imieniu miasta K., zatem jawi się kluczowe zagadnienie, czy na mocy wskazanego pełnomocnictwa P. H. jako Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. uprawniony był do wniesienia w imieniu gminy skargi do sądu administracyjnego, w tym miejscu należy zaznaczyć, że udzielenie przez niego dalszego pełnomocnictwa radcy prawnemu nie ma w sprawie żadnego prawnego znaczenia. Stosownie do postanowień art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wójt, burmistrz czy prezydent miasta reprezentuje gminę na zewnątrz, a zatem on jest uprawniony do reprezentowania gminy w relacjach z innymi podmiotami o charakterze cywilnoprawnym czy publicznoprawnym, a zatem on jest również uprawniony do wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w imieniu gminy, którą reprezentuje. Z treści wskazanego przepisu nie wynika, czy organ wykonawczy gminy może udzielać pełnomocnictw a jeżeli może to komu. Skoro wskazany przepis tej problematyki nie reguluje należy poszukiwać rozwiązań w tym zakresie w odpowiednich przepisach prawa. Skoro przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga do sądu administracyjnego wniesiona w imieniu miasta K. to należy zbadać, czy w oparciu o postanowienia ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takie upoważnienie mogło być w sposób skuteczny udzielone. Zgodnie z art. 34 wskazanej ustawy strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stroną niniejszego postępowania zgodnie z określeniem zamieszczonym w skardze jest miasto K., zatem skargę winien wnieść w imieniu miasta Prezydent Miasta jako uprawniony do tego z mocy wskazanego powyżej przepisu ustawy o samorządzie gminnym organ gminy. Jednocześnie z mocy art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania oraz inne osoby wymienione we wskazanym przepisie, natomiast po myśli § 2 wskazanego przepisu pełnomocnikiem osoby prawnej może być pracownik tej jednostki albo organu jej nadrzędnego i unormowanie to odnosi się również do samorządowych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. Z zestawienia przywołanych przepisów oraz treści udzielonego przez Prezydenta Miasta K. upoważnienia wynika, że P. H. może reprezentować miasto K. przed sądem administracyjnym, jednakże z treści tego pełnomocnictwa nie wynika by mógł on w imieniu miasta wnosić skargę. Należy zwrócić uwagę, że do jednoosobowego składania oświadczeń woli w imieniu miasta uprawniony jest w zakresie spraw cywilnoprawnych, natomiast przed sądem administracyjnym może miasto reprezentować co nie jest równoznaczne z uprawnieniem do składania w jego imieniu jednoosobowych oświadczeń woli. Skoro udzielone P. H. pełnomocnictwo nie obejmuje możliwości samodzielnego wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w imieniu miasta K., to tym samym udzielone przez niego pełnomocnictwo radcy prawnemu J. Ł. nie może być prawnie skuteczne. Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że decyzję w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydał działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. P. H. jako Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K.. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego. Organ ten we wniesionej skardze nie wykazał własnego interesu prawnego do jej wniesienia, ponieważ skarga oparta jest na zarzutach pod adresem organu odwoławczego. W skardze tej brak jest natomiast wykazania, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny miasta K., czyli ogranicza jej uprawnienia bądź nakłada na nie nieprzewidziane przepisami prawa obowiązki. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki odrzucenia skargi przewidziane treścią wskazanego powyżej przepisu. Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji.