IV SA/Gl 167/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 70b ust. 1 i 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz w oparciu o §13 i §14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.), Prezydent Miasta R. odmówił R. F. - pracodawcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" w R., przyznania dofinansowania z tytułu nauki zawodu młodocianego pracownika – M. S. za okres od [...] do [...], czyli za [...] miesięcy i [...] dni. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że wnioskodawca w dniu [...] zawarł z pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego na okres od [...] do [...]. Umowa ta została następnie rozwiązana na wniosek M. S. w trybie porozumienia stron w dniu [...], po czym wyżej wymieniony zawarł umowę o pracę z innym pracodawcą – "B" – T. S. w J., na okres od [...] do [...] ([...] miesięcy i [...] dni). Mając na względzie powyższe wywiódł, że R. F. nie spełnia wymogów warunkujących przyznanie spornego świadczenia. Wskazał bowiem, iż zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach, a równocześnie młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Stosownie przy tym do §1 ust. 2 w związku z §6 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., nauka zawodu obejmuje praktyczną naukę zawodu organizowaną u pracodawcy oraz dokształcanie teoretyczne i powinna trwać nie krócej niż 24 i nie dłużej niż 36 miesięcy. Paragraf 13 tego aktu określa, że osoby, które przed ukończeniem nauki zawodu osiągnęły pełnoletność, kończą tę naukę na warunkach określonych dla młodocianych, natomiast z jego §14 wynika, iż w razie przerwania nauki zawodu i podjęcia jej w tym samym lub pokrewnym zawodzie u innego pracodawcy, czas odbytej uprzednio nauki zawodu wlicza się młodocianemu do okresu wymaganego do odbycia przygotowania zawodowego, po sprawdzeniu stopnia opanowania zawodu, jeżeli przerwa w nauce zawodu nie trwała dłużej niż 12 miesięcy. Zdaniem Prezydenta Miasta R. zakres podmiotowy wspomnianych wyżej przepisów obejmuje tylko pracodawców, którzy zawarli umowę z osobą młodocianą w rozumieniu art. 190 Kodeksu pracy, a zatem taką, która nie przekroczyła 18 roku życia i to wyłącznie wówczas, gdy odbywała ona praktyczną naukę zawodu w formie świadczenia pracy na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego , przez pełny okres trwania nauki. Tymczasem M. S., który urodził się w dniu [...], jakkolwiek był zatrudniony przez R. F. od dnia [...], to jednak nie ukończył przygotowania zawodowego młodocianych, gdyż rozwiązał zawartą z nim umowę w dniu [...] na mocy porozumienia stron, a następnie w dniu [...] - czyli gdy był już pełnoletni - zawarł z kolejnym pracodawcą umowę o pracę na zasadach ogólnych. Równocześnie w ocenie organu pierwszej instancji, podstaw do uwzględnienia wniosku pracodawcy nie dają wspomniane §§13 i 14 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. Pierwszy z nich umożliwia bowiem ukończenie nauki zawodu osobie pełnoletniej w przypadku, gdy odbywała ona naukę na podstawie umowy, którą zawarła będąc małoletnią, z kolei drugi dotyczy jedynie sytuacji, gdy młodociany przerwie naukę zawodu a następnie podejmuje ją u innego pracodawcy będąc nadal osobą młodocianą. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. R. F. wniósł o zmianę decyzji zapadłej w pierwszej instancji żądając przyznania dofinansowania, o które się ubiegał. Odwołujący się podkreślił, że poniósł koszty związane z zatrudnieniem M. S. i nie miał możliwości skłonienia go do tego, aby ukończył u niego naukę zawodu. Zakwestionował przy tym stanowisko Prezydenta Miasta R. wywodząc, że skoro §13 i §14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. przewidują możliwość kontynuacji nauki zawodu celem jej dokończenia, to należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było zachowanie w takich przypadkach ciągłości zatrudnienia i szkolenia. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję stanowiącą przedmiot odwołania. Kolegium podniosło, że w świetle stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądowym, podjęcie przez M. S. następnego zatrudnienia, już po uzyskaniu pełnoletniości, na prawach pracownika młodocianego byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby przerwanie pierwszego stosunku pracy było uzasadnione szczególną przyczyną, jak np. likwidacja pracodawcy. Sytuacja taka nie miała jednak w sprawie miejsca, gdyż umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana na mocy porozumienia stron z dniem [...], a R. F. prowadził swój zakład także po tej dacie. Zdaniem organu drugiej instancji, przepis §14 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania dotyczy przy tym wyłącznie przypadków, gdy następne zatrudnienie zawarto z młodocianym pracownikiem w rozumieniu art. 190 §1 Kodeksu pracy. Nadto Kolegium zaakcentowało, że w myśl przepisów dotyczących kwalifikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, nauka zawodu stolarza powinna trwać 36 miesięcy. Skoro zatem M. S. odbywał ją jedynie przez okres 25 miesięcy, to nawet uzyskanie przezeń w terminie późniejszym kwalifikacji czeladniczych nie daje stronie prawa ubiegania się o dofinansowanie kosztów nauki zawodu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. F. domagał się zmiany decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. i przyznania spornego świadczenia, ewentualnie uchylenia tego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 70b ustawy o systemie oświaty oraz §13 i §14 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, poprzez ich błędną wykładnię. Zakwestionował bowiem stanowisko, jakoby rozwiązanie przezeń umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z M. S. w drodze porozumienia stron nie należało do przyczyn od niego niezależnych i wykluczało przyznanie dofinansowania proporcjonalnie do liczby miesięcy prowadzonej przez niego nauki. W tym miejscu podkreślił, że art. 70b ust. 5 ustawy o systemie oświaty uzasadnia odmowę przyznania dofinansowania tylko wtedy, gdy rozwiązanie rzeczonej umowy nastąpiło z winy pracodawcy. Z kolei za przyczyny niezależne od pracodawcy należy uznać wszystkie te, które nie są związane z jego wolą, za wyjątkiem rozwiązania umowy przez pracownika z winy pracodawcy. Zdaniem skarżącego zastosowana przez organy obydwu instancji interpretacja mających zastosowanie w sprawie przepisów jest sprzeczna z celami ustawy o systemie oświaty albowiem uniemożliwiałaby pracodawcy uzyskanie dofinansowania nawet wtedy, gdyby umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana pomimo braku jego zgody (to jest w drodze jednostronnego oświadczenia pracownika. Równocześnie R. F. Zaakcentował, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, sposób rozwiązania umowy o pracę pozostaje bez wpływy na status młodocianego pracownika. Status ten przysługuje bowiem wtedy, gdy w związku z kolejną umową o pracę zachowane zostają warunki określone w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty w związku z §14 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. Brak jest przy tym podstaw do formułowania wniosków o tym, aby wspomniany §14 przywołanego rozporządzenia, którego celem było wszak zapewnienie ciągłości zatrudnienia młodocianego, mógł mieć zastosowanie tylko w sytuacji, gdy kolejna umowa zawierana jest jeszcze przez ukończeniem 18 roku życia. Mając na względzie powyższe skarżący wywiódł, że skoro osoby, które przed ukończeniem nauki zawodu osiągnęły pełnoletność, kończą tę naukę na warunkach określonych dla młodocianych, a czas odbytej uprzednio nauki zawodu wlicza się do okresu wymaganego do odbycia przygotowania zawodowego, jeśli przerwały naukę zawodu i podjęły ją w tym samym lub pokrewnym zawodzie u innego pracodawcy w ciągu nie dłużej niż 12 miesięcy, to wykładnia organu drugiej instancji nie może zostać uznana za trafną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w spawie stanowiska. Kolegium podtrzymało argumentację, na którą powołało się w swojej decyzji. Nadto dodało, że §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., który daje możliwość dokończenia nauki zawodu osobie pozostającej w stosunku zatrudnienia na warunkach określonych dla młodocianego umożliwia kontynuację umowy o pracę w celu nauki zawodu osobie, która w czasie obowiązywania takiej umowy osiągnęła pełnoletniość. Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy wcześniejszy stosunek pracy zawarty w celu nauki zawodu ustał bez żadnego uzasadnionego powodu (jak np. likwidacja pracodawcy), zaś były młodociany, już jako osoba pełnoletnia zawiera kolejną umowę o pracę i to nawet, gdyby w ramach tej umowy nowy pracodawca zobowiązał się do szkolenia i podnoszenia kwalifikacji pracownika. Przeciwny pogląd prowadziłby bowiem do wniosku, że osoba pełnoletnia, zatrudniona u kolejnego pracodawcy, w przypadku oświadczenia, że w ramach zatrudnienia będzie odbywała szkolenie zawodowe skorzystałaby z ochrony przysługującej małoletniemu, niezależnie od tego w jakim byłaby wieku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a w rezultacie nie mogą one pozostać w obrocie prawnym. Kryteria warunkujące przyznanie pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników określone zostały w art. 70 b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Stosownie zatem do treści przywołanego unormowania, dofinansowanie to przysługuje pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach, a młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że R. F., prowadzący Zakład "A", w dniu [...] zawarł z młodocianym M. S., urodzonym w dniu [...] umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Następnie, to jest z dniem [...], czyli już po ukończeniu przez wspomnianego pracownika 18 roku życia, umowa ta została rozwiązana na mocy porozumienia stron, po czym M. S. zawarł kolejną umowę o pracę z innym podmiotem, a mianowicie "B" – T. S. w J., na podstawie której pozostawał w zatrudnieniu od [...] do [...]. W takiej sytuacji dofinansowanie mogło zostać przyznane skarżącemu na zasadzie art. 70b ust. 5 ustawy o systemie oświaty, który stanowi, że jeśli umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a młodociany pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego u innego pracodawcy - przysługującą kwotę dofinansowania dzieli się między wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy prowadzonej przez nich nauki zawodu. Dofinansowanie nie przysługuje temu pracodawcy, z którym umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z winy pracodawcy. Z brzmienia cytowanego wyżej unormowania wynika, że o możliwości proporcjonalnego podziału kwoty dofinansowania pomiędzy pracodawców - wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów - nie decyduje tryb, w jakim stosunek pracy z młodocianym pracownikiem został rozwiązany, lecz okoliczności, w następstwie których doszło do tego rozwiązania. Podział taki może bowiem nastąpić zarówno wówczas, gdy stosunek pracy został wypowiedziany przez młodocianego pracownika jak i wtedy, gdy rozwiązano go za porozumieniem stron, o ile tylko przyczyna rozwiązania była niezależna od pracodawcy. Pod pojęciem "przyczyn niezależnych od pracodawcy" należy natomiast, zdaniem Sądu, rozumieć okoliczności, które nie są związane z osobą pracodawcy lub jego świadomym zachowaniem. Trzeba zaznaczyć, że nie chodzi tu tylko o okoliczności dotyczące pracownika, lecz także o inne, niezwiązane z żadną ze stron stosunku pracy. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przyczynami takimi są np. zmiany organizacyjne lub likwidacja działalności, skutkujące niemożliwością dalszego zatrudniania młodocianego. Domniemywa się przy tym, że pracodawca, który złożył wniosek, jest uprawniony do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego. Odmowa dofinansowania z powodu, o którym mowa w ust. 5 zdanie drugie omawianego przepisu wymaga więc od organu udzielającego dofinansowania wykazania tego, że stosunek pracy został rozwiązany "z winy pracodawcy", a więc z powodu okoliczności bezprawnych, za które pracodawca ponosi odpowiedzialność (por.: M. Pilch - Ustawa o systemie oświaty. Komentarz. wyd. II, ABC 2008 - rozważania dotyczące art. 70b tej ustawy). W niniejszej sprawie organy obydwu instancji nie zbadały, jakie przyczyny legły u podstaw porozumienia stron pomiędzy skarżącym i M. S., na mocy którego doszło do rozwiązania wiążącej ich umowy o pracę. Ograniczyły się bowiem wyłącznie do stwierdzenia, że skoro R. F. nie zlikwidował swojego Zakładu "A", to wspomniany pracownik miał możliwość kontynuowania u niego nauki zawodu. Nie wyjaśniły natomiast, jakie okoliczności spowodowały zawarcie omawianego porozumienia stron, a w szczególności, czy są to okoliczności niezależne od skarżącego oraz czy wskazują one na brak jego winy w rozwiązaniu tego stosunku. Organ pierwszej instancji wywodził wprawdzie, że do omawianego porozumienia stron doszło "na wniosek" pracownika, jednak w aktach sprawy brak jest jednoznacznego potwierdzenia tego faktu. W świadectwie pracy zawarto bowiem wzmiankę, że stosunek ten ustał w wyniku "rozwiązania na własną prośbę w ramach porozumienia stron, art. 30 §1 pkt 1 K.p.", lecz nie jest to wystarczającym dowodem, że inicjatywa w tym zakresie leżała po stronie M. S., gdyż przywołane sformułowanie nie wskazuje, czy chodzić miało o "prośbę" jego, czy też pracodawcy. Nawet jednak, gdyby rzeczywiście była to prośba pracownika, w postępowaniu w ogóle nie podjęto prób wyjaśnienia, czym kierował się wyżej wymieniony zgłaszając taki wniosek, a w szczególności, czy nie przyczyniło się do tego zachowanie pracodawcy (jak np. opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia, tzw. mobbing bądź inne działania będące dla pracownika podstawą dochodzenia ewentualnych roszczeń na drodze sądowej). Zdaniem Sądu, brak ustaleń w powyższym zakresie stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż odmowę przyznania spornego świadczenia bez zbadania wspomnianych okoliczności faktycznych należy uznać za przedwczesną. Równocześnie trzeba zaakcentować, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza nadto art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Z dołączonego do akt sprawy zaświadczenia Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w K. - które jest wszak dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości - wynika bowiem jednoznacznie, że M. S. od [...] (dzień po rozwiązaniu umowy o pracę zawartej ze skarżącym) kontynuował naukę zawodu u innego pracodawcy, a następnie w dniu [...] zdał z wynikiem pozytywnym egzamin czeladniczy. W świetle danych potwierdzonych mocą tego dokumentu brak jest zatem podstaw do formułowania wniosku, że pracownik ten nie zachował przesłanki polegającej na podjęciu a następnie ukończeniu przygotowania zawodowego przewidzianej w cytowanym wyżej unormowaniu, jak i w ust. 5 omawianego przepisu. Jak przy tym trafnie zauważył skarżący, pracownik, który w trakcie przygotowania zawodowego, a po uzyskaniu pełnoletności zawarł umowę z innym pracodawcą nie traci statusu młodocianego w zakresie uprawnień wynikających z tego przepisu. Wskazuje na to zarówno treść §13 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r., stanowiący o tym, że osoby, które przed ukończeniem nauki zawodu osiągnęły pełnoletność kończą tę naukę na warunkach określonych dla młodocianych, jak również §14 tego aktu wykonawaczego, który nakazuje wliczać okres nauki zawodu u innego pracodawcy i ustala obowiązujące w tym względzie zasady. Decyduje zatem nie data zawarcia powtórnej umowy u innego pracodawcy, choćby nastąpiło to po osiągnięciu przez ucznia pełnoletności, lecz cel umowy, w wyniku której kontynuowany jest proces przygotowania zawodowego. Nieracjonalnym byłoby bowiem odmienne traktowanie osoby pobierającej naukę od pracodawcy, który prowadzi przygotowanie zawodowe lub też wiązanie uprawnień tylko z jedną umową o pracę, zawieraną przez ucznia przed uzyskaniem pełnoletności. Innymi słowy zawarcie umowy przez osobę pełnoletnią, pobierającą naukę zawodu, z innym pracodawcą w celu przygotowania zawodowego nie stanowi przesłanki wykluczającej przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia, przewidzianego w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Pracodawca, zatrudniający młodocianego na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, ma zatem prawo do dofinansowania nawet wówczas, gdy młodociany, kończąc naukę, przestał mieścić się w granicach wieku określonego w art. 190 §1 K.p., bowiem osiągnął pełnoletność. Zmiana pracodawcy w trakcie przygotowania zawodowego nie może pociągać za sobą utraty przez młodocianego jego statusu, a co za tym idzie uprawnienia pracodawcy do dofinansowania kosztów kształcenia. Zaprezentowane wyżej stanowisko wyrażone zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: wyroki z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1198/07 oraz z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 238/08 - obydwa orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, treść drugiego z tych orzeczeń - wbrew wywodom Kolegium - w żadnym razie nie formułuje wniosku, jakoby zawarty w nim pogląd odnosił się wyłącznie do przypadków, gdy do zmiany pracodawcy dochodzi w następstwie likwidacji pierwszego zakładu pracy zatrudniającego młodocianego pracownika. Jakkolwiek bowiem okoliczność taka (to jest likwidacja zakładu pracy) pojawiła się w sprawie, która została omawianym orzeczeniem rozstrzygnięta, to jednak nie sposób zgodzić się, aby wyrażona w nim ocena prawna dotyczyła tylko takich sytuacji. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta R. w pierwszej kolejności ustali, jakie przyczyny spowodowały, że R. F. i M. S. mocą porozumienia strona rozwiązali istniejący między nimi stosunek pracy. W tym celu zasadne będzie przesłuchanie każdego z nich, a następnie poddanie złożonych w tym zakresie oświadczeń ocenie pod kątem istnienia winy skarżącego w rozwiązaniu omawianego stosunku prawnego oraz co do tego, czy była to przyczyna od niego niezależna. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii, organ pierwszej instancji, uwzględniając zawarte w niniejszym wyroku wskazania dotyczące wykładni art. 70b ust. 1 i 5 ustawy o systemie oświaty, rozważy czy okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie stronie spornego świadczenia. Zważywszy zaprezentowany wyżej stan rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Równocześnie z uwagi na charakter zaskarżonego aktu Sąd odstąpił od orzekania o jego wykonaniu na podstawie art. 152 p.p.s.a. Decyzją tą utrzymano bowiem w mocy rozstrzygnięcie odmawiające przyznania skarżącemu spornego świadczenia, a tym samym nie podlega ona wykonaniu.