IV SA/Gl 247/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (dalej: PPIS) decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił stwierdzenia u J.S. choroby zawodowej – uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz.U. Nr 132 , poz. 1115 ). W uzasadnieniu wskazał, iż strona była poddana badaniom lekarskim w Poradni Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...]), a następnie w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...]r. , nr [...]). Pomimo stwierdzonego narażenia na hałas na stanowisku pracy w latach 1975-1977, 1977-1985, 1985-1990 i 1990-2007, stwarzającego ryzyko wystąpienia uszkodzenia narządu słuchu, uprawnieni lekarze sporządzający wyżej wymienione orzeczenia nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ niedosłuch spełniał kryterium diagnostyczno-orzeczniczego określonego w pozycji 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Na podstawie wskazanych orzeczeń lekarskich PPIS decyzją z dnia [...]r. odmówił stwierdzenia choroby zawodowej u J.S. w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Decyzja ta, ze względu na niewniesienie odwołania, stała się ostateczna. W dniu 26 października 2009 r. do PPIS wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. Nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. PPIS, na pytanie o podstawę wydania nowego orzeczenia, w dniu 13 maja 2010r. uzyskał od [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. wyjaśnienie, iż zgodnie z rozporządzeniem RM z 2009 r. w sprawie chorób zawodowych zachodzi możliwość przeprowadzenia ponownych badań, jeśli w okresie dwu lat od zakończenia pracy wystąpią objawy choroby zawodowej. PPIS zwrócił się, w związku z tym, o wydanie opinii w tej sprawie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który, po przeprowadzeniu badań, orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia z 2009 r. W orzeczeniu podniesiono, iż stan narządu słuchu u strony uległ znacznej progresji od ostatniego badania (sierpień 2008 r.) pomimo braku narażenia zawodowego. Choroby zawodowej nie rozpoznano ze względu na: 1/ wielkość ubytków słuchu niespełniającego kryteriów choroby zawodowej słuchu (poniżej 45dB) wykazanych w badaniach audiometrycznych w 2008 r. tj. po zaprzestaniu pracy zawodowej 2/ nietypowy dla urazu akustycznego przebieg krzywych progowych (płaski) stwierdzony podczas badania w roku 2008 oraz w 2011 3/ progresja niedosłuchu po ustaniu narażenia zawodowego 4/ potencjalna oto toksyczność cytostatyków stosowanych w ostatnim okresie leczenia [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. PPIS wszczął z urzędu postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] PPIS odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]r. w sprawie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u J.S. w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie art. 145§ 1 pkt. 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie ta przesłanka wznowieniowa nie zachodzi, bowiem orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r. stwierdzającego chorobę zawodową u strony nie można uznać za nową okoliczność faktyczną lub dowód, istniejący w dniu wydania decyzji, skoro decyzja ta była wydana [...]r. W wyniku wniesionego odwołania [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej: [...]PWIS) decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie PPIS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jak podniósł w uzasadnieniu, zmiana stanu zdrowia zainteresowanego może oznaczać zmianę stanu faktycznego i tym samym stanowić podstawę do orzekania w nowej sprawie. Wymieniona na wstępie decyzją z dnia [...]r. PPIS odmówił stwierdzenia u J.S. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w okresie zatrudnienia od 1975 do 2007 r. pracował w narażeniu na hałas, stwarzający zagrożenie dla narządu słuchu (poziom hałasu wahał się od 74 dB do 92 dB). Jednakowoż , zdaniem organu, nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 1351 Kodeksu pracy, konieczne do stwierdzenie choroby zawodowej ze względu na nieropoznanie u strony chorzenia wskazanego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Brak rozpoznania choroby zawodowej został oparty na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu przywołano te same argumenty, które znalazły się w orzeczeniu lekarskim, w tym wielkość ubytków słuchu niespełniającego kryteriów choroby zawodowej słuchu (poniżej 45dB) wykazanych w badaniach audiometrycznych w 2008 r. tj. po zaprzestaniu pracy zawodowej; nietypowy dla urazu akustycznego przebieg krzywych progowych (płaski) stwierdzony podczas badania w roku 2008 oraz w 2011; progresja niedosłuchu po ustaniu narażenia zawodowego oraz potencjalna ototoksyczność cytostatyków stosowanych w ostatnim okresie leczenia [...]. W odwołaniu strona podnosi w szczególności fakt, iż nie można wiązać pogorszenia słuchu z leczeniem [...] bowiem podjął to leczenie już po stwierdzeniu u niego choroby zawodowej orzeczeniem z dnia [...]r. [...]PWIS w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał rozstrzygnięcie PPIS w mocy, podzielając argumenty leżące u jego podstaw. W szczególności zwrócił uwagę na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S z dnia [...], przytaczając w ślad za nim okoliczności przesądzające o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. W skardze z dnia 7 marca 2012 r. J.S. wyraża swoje niezadowolenie z decyzji [...]PWIS w K.. Podkreśla, iż w okresie wykonywania pracy przez 35 lat nigdy nie chorował na uszy. Jego niedosłuch spowodowany jest praca w hałasie. Do Instytutu Medycyny Pracy w K. został skierowany, w momencie przejścia na emeryturę, przez lekarkę z A, która dobrze znała warunki wykonywania przez niego pracy. W odpowiedzi na skargę [...]PWIS podtrzymał argumenty zawarte w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: [...]PWIS) z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. (dalej: PPIS) dnia [...]r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia u J.S. choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869, dalej: rozporządzenie z 2009 r.). W pierwszym rzędzie, skoro w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja PPIS z dnia [...]r., o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego wyjaśnić przyjdzie, iż decyzja tego organu z dnia [...]r. również odmawiająca stwierdzenia takiej samej choroby zawodowej , podobnie jak i decyzja [...]PWIS z [...]r. zapadły w innej (nowej) sprawie administracyjnej. Jak wynika bowiem z akt sprawy zasadniczej zmianie uległy parametry niedosłuchu u skarżącego; według badań wykonanych w sierpniu 2008 r. niedosłuch odbiorczy dla ucha lewego wynosił 42 dB, zaś dla ucha prawego – 32 dB (k.3), natomiast w badaniach wykonanych we wrześniu 2009 r., odpowiednio: ucho lewe - 60 dB, ucho prawe – 56 dB (k.6). Podobny niedosłuch stwierdzono podczas badań wykonanych w maju 2011 r., ucho lewe – 53 i 56 dB, ucho prawe – 49 i 50 dB (k.23). Badania przeprowadzone 15 września 2009 r., miały miejsce w okresie dwu lat od zakończenia przez niego pracy, co nastąpiło 30 września 2007 r. (k. 4). W przypadku choroby narządu słuchu, wskazanej w pozycji 21 rozporządzenia z 2009r., okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym został ustalony na dwa lata (analogicznie jak w rozporządzeniu z 2002 r.). Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższych regulacji szczególnego podkreślenia wymaga, że stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych, przy czym czasami w rozporządzeniu określono czas w jakim może to nastąpić; po drugie- wykonywanie pracy w "narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy; po trzecie - ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący ubiegał się o stwierdzenie u niego choroby zawodowej, wskazanej z pozycji 21 załącznika do rozporządzenia z 2009 r. Jak wynika z zamieszczonego tam opisu, chorobą taką jest obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz. Zdaniem Sądu, ze względu na niepełne niewyjaśnienie drugiej z tych przesłanek, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dawał w pełni podstawy do podjęcia decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było zatem rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną i ewentualne powiązanie go z tymi warunkami pracy. Skarżący był badany w dwóch upoważnionych jednostkach medycznych. Orzeczenie lekarskie wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. Nr [...], jak i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...] nie pozostawiają najmniejszej wątpliwości, iż w przypadku J.S. zachodzi obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz. Bezspornie skarżący w okresie zatrudnienia tj. w latach 1975-2007 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej opisanej w poz. 21 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 2009 r. Natomiast kwestią sporną pozostaje etiologia niedosłuchu, a więc związek "narażenia zawodowego" z jego chorobą, odpowiadającą jednostce chorobowej opisanej w pozycji 21 rozporządzenia. Organ II instancji, podobnie jak i organ I instancji, oparł swoje stanowisko w tej sprawie na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...], który stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia z 2009 r., mimo tego, iż jednostka chorobowa rozpoznana u skarżącego odpowiada opisowi choroby wymienionej w punkcie 21 rozporządzenia z 2009 r.. Wedle jej oceny, takie okoliczności jak: wielkość ubytków słuchu niespełniającego kryteriów choroby zawodowej słuchu (poniżej 45dB) wykazanych w badaniach audiometrycznych w 2008 r. tj. po zaprzestaniu pracy zawodowej,nietypowy dla urazu akustycznego przebieg krzywych progowych (płaski) stwierdzony podczas badania w roku 2008 oraz w 2011, progresja niedosłuchu po ustaniu narażenia zawodowego oraz potencjalna ototoksyczność cytostatyków stosowanych w ostatnim okresie leczenia [...] przemawiają za tym , że choroba ta nie pozostaje w związku z narażeniem zawodowym. Zważyć trzeba , iż jednostka orzecznicza pierwszego stopnia -Poradnia Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. Nr [...] stwierdziła rozpoznanie choroby zawodowej u skarżącego w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Natomiast, na wniosek PPIS w D. skarżący został poddany badaniom lejkarskim, w wyniku których jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. sporządziła orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. , co w świetle obowiązujących przepisów prawa, określających tryb "odwoławczy" od orzeczenia lekarskiego podjętego przez jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia, należy uznać za działanie podjęte z naruszeniem prawa. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia zatrudniającej lekarza, który wydał to orzeczenie (ust. 2). Nie budzi wątpliwości, iż legitymacja do złożenia wniosku o ponowne badanie i wydanie orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia spoczywa w rękach pracownika (byłego pracownika). Natomiast zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeśli właściwy organ sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia) lub wystąpić do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W żadnym razie nie oznacza to jednak, aby był on w tym zakresie uprawniony do skorzystania (na wniosek pracodawcy czy też z urzędu) ze środka prawnego przewidzianego w § 7 ust. 1 rozporządzenia, skoro możliwość ta zastrzeżona została wyłącznie dla pracownika. Podobny pogląd znalazł wyraz w orzecznictwie sądowym (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007, sygn. akt II OSK756/06, publ.: LEX Nr 369067, z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 332/07, publ.: LEX Nr 344519 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 555/08, publ.: LEX Nr 536498). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. , II OSK 1921/11 podkreśla, iż : " Użycie w przepisie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) zwrotów "dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia", "dodatkowa konsultacja", czy wreszcie "czynności niezbędne do uzupełnienia" nakazują wprost uznać, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający (dodatkowy) w porównaniu do wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń lekarskich. Musi ono, pozostawać w związku z nimi, a nawet odwoływać się do nich poprzez porównanie pojawiających się w sprawie wątpliwości z dotychczas ustalonymi wynikami postępowania medycznego." Jak wynika z akt sprawy, PPIS w D. pismem z dnia 24 czerwca 2010 r. (k. 16) zwrócił się do Instytutu Medycy Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (jednostki orzeczniczej II stopnia) o "zajęcie stanowiska" wobec orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r., sporządzonego przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Ośrodka medycyny Pracy w K. Kolejnym pismem z dnia 27 lipca (k.18) organ ten wystąpił o przeprowadzenie dodatkowych badań i wreszcie pismem z dnia 2 września 2010 r. (k. 20) – o wydanie opinii dotyczącej orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. Jednostka orzecznicza II stopnia, po przeprowadzeniu badań, w dniu 20 maja 2011 r. wydała "Orzeczenie lekarskie nr [...]", nie odnosząc się w żaden sposób do orzeczenia jednostki I stopnia. Czynności prowadzone przez jednostkę II stopnia nie miały znamion "dodatkowych konsultacji" , ani też "innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału", o jakich mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Były to typowe badania , do prowadzenia których jednostka orzecznicza II stopnia jest uprawniona jedynie po wystąpieniu z wnioskiem przez pracownika (byłego pracownika). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do prowadzenia ponownych badań i wydania orzeczenia lekarskiego przez [...] Państwowego Inspektora Pracy na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Pomimo to organ odwoławczy odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej oparł swoje rozstrzygnięcie na diagnozie tej placówki medycznej wywodząc, iż to ona jest wiążąca. Tymczasem, w ocenie Sądu nie sposób uznać za prawidłową decyzję opartą na bezkrytycznej akceptacji wniosków płynących z orzeczenia, którego wydanie w świetle obowiązujących przepisów w ogóle nie powinno mieć miejsca. Omawiane uchybienie jest tym bardziej istotne, że diagnoza ujęta w tym orzeczeniu jest całkowicie sprzeczna z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r., sporządzonym przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K., gdzie rozpoznano chorobę zawodową u skarżącego. W toku ponownego rozpoznania sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uwzględni wskazania płynące z niniejszego wyroku i powtórnie oceni zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. Jeżeli natomiast poweźmie wątpliwości co do jego treści, rozważy potrzebę skorzystania ze środków prawnych, przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., które z mocy tego przepisu mogą zostać zastosowane przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że omawiane środki nie mogą być utożsamiane ze skierowaniem pracownika na ponowne badania lekarskie, jako że wniosek o ich przeprowadzenie może zostać złożony jedynie w trybie § 7 ust. 1 tego aktu wykonawczego, wyłącznie przez pracownika. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.