IV SA/Gl 296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu - wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania pracownika Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Strona nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tym samym decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. stała się prawomocna. W. D. wystąpił natomiast o ponowne wydanie decyzji w jego sprawie i stwierdzenie choroby zawodowej. Żądanie to potraktowane zostało jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. Po wznowieniu postępowania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr[...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr[...]. Odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione przez Głównego Inspektora Sanitarnego, bowiem decyzją z dnia [...] nr [...] organ ten utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że dołączone przez stronę do jej wniosku z dnia [...] orzeczenia lekarskie nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr[...]. Główny Inspektor Sanitarny wyraził pogląd, iż przedstawiona przez W. D. dokumentacja medyczna mogła natomiast stanowić podstawę do ponownego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej i wszczęcia nowego postępowania administracyjnego przez powiatowego inspektora sanitarnego. Powołując się na wyjaśnienia zawarte w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego W. D. złożył kolejny wniosek do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , w którym domagał się wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej u niego chorobę zawodową. Rozpoznając złożony przez stronę wniosek , postanowieniem z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. , powołując się na art. 149 § 1 k.p.a. wszczął postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a., odmówił uchylenia swojej decyzji, oznaczając błędnie to orzeczenie jako decyzja z dnia [...] nr[...]. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji sprostował pomyłkę w powyższej decyzji, polegającą na błędnym oznaczeniu daty i numeru rozstrzygnięcia, którego uchylenia odmówiono – wskazując w to miejsce decyzję z dnia [...]nr[...]. W. D. odwołał się od decyzji z dnia [...] nr [...] podkreślając, iż w jego wniosku z dnia [...] nie zawarł żądania wznowienia postępowania w sprawie lecz opierając się na wyjaśnieniach Głównego Inspektora Sanitarnego domagał się wszczęcia nowego postępowania i stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołanie to zostało uwzględnione przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., który uchylił decyzję wydaną w pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując organowi I instancji wyeliminować błędy popełnione przy redakcji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydał kolejną decyzję z dnia [...] nr[...], w której na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu u W. D., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] o wydanie decyzji w sprawie choroby zawodowej orzekł o odmowie uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]nr[...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pracownika Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku rozpoznania skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 595/04 stwierdził nieważność zarówno decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr[...], jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] W uzasadnieniu podniósł, że organy obydwu instancji rozpoznały wniosek skarżącego z dnia [...] jako żądanie wznowienia postępowania, a nie - zgodnie z jego treścią - jako wniosek o wszczęcie nowego postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W związku z tym Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wniosek skarżącego został potraktowany jako zgłoszenie przez pracownika podejrzenia choroby zawodowej, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Ponadto według cytowanych wytycznych organ miał przeprowadzić czynności wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W ponownym postępowaniu, decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. działając na podstawie art. 1 pkt 2, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 z późn. zm.), § 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych(Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.) w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115 z 2002 r.) orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu - wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż pomimo wykonywania przez W. D. pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, brak podstaw do jej rozpoznania ze względu na stanowisko zaprezentowane przez lekarzy orzeczników w wydanych przez nich orzeczeniach medycznych. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i dodał, że obie placówki diagnostyczne rozpoznały u W. D. obustronny niedosłuch mieszany powstały z udziałem czynników pozazawodowych, który - pomimo potwierdzonego zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządów słuchu nie ma cech klinicznych uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. W konsekwencji uznano, iż brak było podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem w postaci niedosłuchu, a warunkami pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), bowiem postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - w związku z tym, na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zastosowanie w sprawie miały przepisy dotychczasowe. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji przez błędną jego wykładnię, a ponadto sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Podniósł, że nie zostały wykonane wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r., dotyczące przeprowadzenia przez organ czynności określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. Ponadto nie zostały wyjaśnione rozbieżności pomiędzy poprzednimi wynikami badań Instytutu Medycyny Pracy w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, przede wszystkim w zakresie wielkości stwierdzonego ubytku słuchu. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 października 2007r. sygn. akt IV SA/Gl 243/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 595/04 Sąd ten zawarł wytyczne co do dalszego postępowania, zgodnie z którymi wniosek skarżącego z dnia [...] należało rozpoznać jako zgłoszenie przez pracownika podejrzenia choroby zawodowej na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., co obligowało organy inspekcji sanitarnej do zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Mimo takich wskazań organy procedujące w sprawie zastosowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) uznając, iż postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Uchylając zaskarżone decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał zastosować wytyczne wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 595/04, z których wynikał obowiązek zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wykonując zalecenia zawarte w przytoczonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. o wydanie orzeczenia lekarskiego. W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S. wskazano, iż brak jest podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Wskazano brak jakichkolwiek badań słuchu W. D. w okresie jego zatrudnienia i bezpośrednio po jego ustaniu. Powołano się na pierwsze udokumentowane badanie słuchu W. D. wykonane po 7 latach od ustania ekspozycji zawodowej na hałas, które stanowiło podstawę do wydania orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Następnie przywołano przeprowadzoną w 2006r. u W. D. diagnostykę audiologiczną obejmującą audiometrię tonalną i impedancyjną oraz badanie obiektywne słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR, która to diagnostyka pozwoliła na rozpoznanie obustronnego głębokiego uszkodzenia słuchu o nietypowym dla przewlekłego urazu akustycznego mieszanym charakterze ubytku słuchu wskazującym na istnienie patologii w obrębie ucha środkowego. Wskazano nadto na wyniki przesunięcia progu słuchu określonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3, kHz z poszczególnych badań progową audiometrią tonalną przywołując badania z 3 kwietnia 2006r., w których przesunięcie progu słuchu wynosiło dla ucha prawego 88dB a ucha lewego 103 dB, następnie z dnia 11 maja 2006r. –dla ucha prawego 83 dB, a ucha lewego 100dB, a z dnia 10 sierpnia 2006r. dla ucha prawego 83 dB, a dla ucha lewego 97dB oraz w uchu prawym 80 dB i uchu lewym 68 dB w badaniu obiektywnym ABR. Uznano, iż znaczna progowa progresja uszkodzenia słuchu już po zakończeniu ekspozycji zawodowej na hałas, jak i różnice w wielkości ubytku słuchu w poszczególnych badaniach audiometrycznych wskazują na pozazawodową etiologię schorzenia. Opiniujący lekarze stwierdzili, iż obraz kliniczny patologii słuchu badanego w 2006r., a więc 22 lata po ustaniu narażenia zawodowego nie spełnia kryterium orzeczniczego stanowiącego podstawę rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu zarówno co do charakteru uszkodzenia słuchu, jak i czasu, który upłynął od ustania narażenia. Od opisanego orzeczenia W. D. odwołał się, wnosząc o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. W związku z powyższym Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.wydał kolejne orzeczenie, w którym potwierdził brak podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Powołując się na dotychczasowo zebraną dokumentację medyczną, w szczególności na pierwsze, przeprowadzone po ustaniu zatrudnienia wyniki badań słuchu W. D., na podstawie których rozpoznano obustronny niedosłuch niewielkiego stopnia typu odbiorczego o poziomie po odliczeniu ubytku w uchu prawym 25,6 dB, a uchu lewym 27,3 dB, a także na przeprowadzoną diagnostykę audiologiczną ustalono niedosłuch mieszany obustronnie, a przebieg krzywych tonalnych niecharakterystyczny dla skutków działania hałasu. Wskazano, iż wynik badania nie wyklucza patologii w obrębie ucha środkowego, obustronnie, a próby lokalizacyjne nie wykazały cech lokalizacji ślimakowej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998r Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Decyzja powyższa zapadła na podstawie dokumentacji (wywiadu epidemiologicznego oraz karty narażenia zawodowego) pozwalającej na przyjęcie , iż w okresie zatrudnienia pracownik narażony był na możliwość powstania choroby zawodowej. Jednakże biorąc pod uwagę treść orzeczeń lekarskich wydanych przez Wojewódzkii Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. uznano, iż nie ma podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej narządów słuchu. W. D. złożył odwołanie od decyzji organu inspekcji sanitarnej I instancji. Domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie choroby zawodowej zarzucił, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych w S., która wydała jedynie opinię uzupełniającą, a w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie przeprowadzono mu badań w warunkach klinicznych. Zdaniem odwołującego brak było zatem badań, które pozwoliłyby na dokładne ustalenie przyczyn rozpoznanego u niego obustronnego trwałego ubytku słuchu. Podkreślił, iż jego niekwestionowane narażenie zawodowe trwało przez 28 lat często w hałasie przekraczającym 95 dB. Wskutek wniesionego odwołania przeprowadzono postępowanie odwoławcze, a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego opisano przebieg pracy zawodowej odwołującego wskazując, iż wykonywał on czynności zawodowe w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Podkreślono jednak, iż uprawnieni lekarze specjaliści placówek obu szczebli wykluczyli istnienie choroby zawodowej u badanego. Wykluczono tym samym możliwość zakwalifikowania rozpoznanego u odwołującego schorzenia, jako choroby zawodowej opisanej pod pozycją 21 wykazu chorób zawodowych zawartego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, iż brak jest podstaw, aby kwestionować wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, a zgodnie z definicją choroby zawodowej zawartą w § 2 przywołanego wyżej rozporządzenia, konieczną przesłanką stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej w wykazie stanowiącym załącznik do tego aktu prawnego. W. D., nie godząc się ze stanowiskiem organu administracji, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał jako bezsporne jego narażenie zawodowe trwające 28 lat oraz brak jakiejkolwiek dokumentacji, która wykazywałaby, iż do uszkodzenia jego słuchu doszło z innej niż narażenie zawodowe przyczyny. Zarzucił, iż badanie jego zdrowia nie zostało przeprowadzone należycie. Poradnia Chorób Zawodowych w S. wydała bowiem jedynie opinię uzupełniającą, a w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie przeprowadzono mu badań w warunkach klinicznych. Zdaniem odwołującego nie przeprowadzono badań, które pozwoliłyby na dokładne ustalenie przyczyn rozpoznanego u niego obustronnego trwałego ubytku słuchu W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż w wyniku przeprowadzonych badań skarżącego orzecznicy uprawnionych placówek medycznych nie rozpoznali choroby zawodowej. Brak jest więc podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego, a stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a obowiązany jest wziąć pod uwagę nie tylko zarzuty zawarte w skardze lecz wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając przedstawioną do kontroli sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne zauważyć, iż przepisy prawa materialnego powołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji były przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. W dniu 19 czerwca 2008r. zapadł przed Trybunałem Konstytucyjnym wyrok (sygn. P 23/07 publ. Dz. U. Nr 116 poz.740 z dnia 2 lipca 2008r.), w którym uznano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczono jednocześnie, iż przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny skorzystał w tym przypadku z uprawnienia nadanego mu mocą przepisu art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, określając inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, niż dzień ogłoszenia jego wyroku. W takim wypadku wyeliminowanie z porządku prawnego kontrolowanych przez Trybunał Konstytucyjny przepisów następuje w innym, niż ogłoszenie wyroku czasie. Z tą też chwilą, w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja administracyjna, stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie stwierdzał, iż art. 190 ust. 4 Konstytucji wskazuje na wyraźną wolę ustrojodawcy, aby sprawa prawomocnie (ostatecznie) rozstrzygnięta na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją była rozstrzygnięta w zgodzie z wartościami i zasadami konstytucyjnymi. W nowym stanie prawnym, ukształtowanym w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, rozpatrzenie sprawy jest nie tylko dopuszczalne, ale możliwość taka jest ujęta jako podmiotowe, konstytucyjne prawo uprawnionego. Prawo do wznowienia postępowania w wypadku orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności prawnej podstawy prawomocnego orzeczenia sądowego jest bowiem jednym z aspektów konstytucyjnego prawa do sądu (por. wyrok z dnia 2 marca 2004 r., SK 53/03, OTK ZU-A 2004 nr 3, poz. 16 oraz z dnia 9 czerwca 2003 r., SK 5/03 - OTK ZU-A 2003 nr 6, poz. 50). Stosownie do powyższego art. 145a § 1 kpa wskazuje, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji powinno więc w postępowaniu sądowoadministracyjnym przesądzać o uznaniu "naruszenia prawa" w samej decyzji administracyjnej. Z przytoczonych wyżej wywodów wynika, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy p.p.s.a. W ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę zapis § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 105 poz. 869) nakazujący sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie tego aktu prowadzić przy zastosowaniu przepisów w nim zawartych. Tym samym oceni rozpoznane u skarżącego schorzenie uwzględniając opis jednostek chorobowych zawartych w pozycji 21 aktualnie obowiązującego wykazu chorób zawodowych, a nadto okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej ( art. 235² k.p.). Przywołany przepis określa jednocześnie, iż czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne, co oznacza, iż organ rozpatrzy sprawę na podstawie dotychczasowo zgromadzonego materiału, przy uwzględnieniu ewentualnych, nowych wniosków dowodowych skarżącego, o ile będą one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych powodów, stosownie do przywołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.