IV SA/Gl 297/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Bielsku-Białej na uchwałę Rady Gminy Łodygowice z dnia 28 grudnia 2011 r. nr XIII/123/2011 w przedmiocie szkół i placówek oświatowo – wychowawczych – odpłatności za pobyt dziecka w Klubie Dziecięcym im. Ottona Klobusa w Łodygowicach postanawia: umorzyć postępowanie. Rada Gminy Łodygowice w dniu 28 grudnia 2011 r. podjęła uchwałę nr XIII/123/2011 w sprawie odpłatności za pobyt dziecka w Klubie Dziecięcym im. Ottona Kobusa w Łodygowicach. W podstawie prawnej tego aktu wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 58 ust. 1, ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. Nr 45, poz. 235 ze zm.). Skargę na powyżej powołaną uchwałę w części obejmującej jej § 1 wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Prokuratury Okręgowej w Bielsku-Białej. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności §1 tej uchwały, której zarzucił naruszenie art. 58 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3 poprzez ustalenie opłaty w wysokości 150 zł miesięcznie za pobyt dziecka w Klubie Dziecięcym. Zdaniem skarżącego Prokuratora opłaty takie powinny się opierać na ekonomicznej kalkulacji odzwierciedlającej rzeczywiste koszty związane z pobytem dziecka w żłobku. Uchwała taka powinna więc wskazywać wymiar opłaty w powiązaniu z zakresem świadczeń udzielanych przez żłobek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W dniu 21 stycznia 2014 r. skarżący Prokurator nadesłał do Sądu pismo procesowe datowane na 16 stycznia 2014 r., w którym, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oświadczył, iż cofa skargę. Podniósł, że uwzględniwszy aktualną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyrokach z dnia 23 sierpnia 2013 r. wydanych w sprawach o sygn. akt OSK 9431/13, I OSK 1237/13 i I OSK 896/13 dalsze popieranie skargi jest niezasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne - jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które przemawiałyby za uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.