IV SA/Gl 309/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. odmówił stwierdzenia u K.K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż K.K. zatrudniona od [...] do [...] w A Sp. z o.o. w G. (obecnie: B Sp. z o.o.) na stanowisku pracownik produkcyjny, wykonywała czynności polegające na montażu i klejeniu elementów z tworzyw sztucznych, polerowaniu, kontroli wizualnej oraz pakowaniu. W trakcie wykonywanej pracy miała kontakt substancjami chemicznymi: butan-2-on, cykloheksanon, etanol, etylobenzen, ksylen, octan etylu, octan butylu, toluen. Pomiary w środowisku pracy nie wykazały stężeń przekraczających NDS. Podczas zatrudnienia w innych zakładach pracy nie była narażona na kontakt ze związkami chemicznymi. K.K. została poddana badaniom lekarskim w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]). Wedle oceny obu jednostek medycznych brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik K.K. kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej ocenie, skoro wykryto u niej schorzenie odpowiadające znamionom choroby zawodowej i stwierdzono występowanie w środowisku pracy czynników szkodliwych w postaci substancji chemicznych, to należy przyjąć, iż zachodzi prawdopodobieństwo zawodowej etiologii jej choroby. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej: [...]PWIS) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PPIS. W uzasadnieniu podkreślono, iż dwie jednostki medyczne, biorąc pod uwagę dokumentację medyczną, wyniki badań przedmiotowych i podmiotowych, wyniki badań laboratoryjnych i konsultacji dermatologicznej oraz analizę narażenia zawodowego, nie znalazły podstaw do rozpoznania u skarżącej zatrucia ostrego lub przewlekłego lub ich następstwa wywołanego przez substancje chemiczne. Na podstawie diagnostyki przeprowadzonej w Poradni Dermatologicznej w Z., w Poradni Alergologicznej w G., w Oddziale Klinicznym Chorób Wewnętrznych Dermatologii i Alergologii w Z. oraz w Oddziale Chorób Wewnętrznych i Reumatologii w K. ustalono rozpoznanie: "Podostra, skórna postać tocznia skórnego. Obserwacja w kierunku tocznia układowego negatywna. Niedoczynność tarczycy." Schorzenie to, jak stwierdzono, ma charakter immunologiczny i nie wykazuje związku z narażeniem zawodowym. Oceny placówek orzeczniczych są spójne i zgodne w sowich konkluzjach, a strona nie przedstawiła dowodów podważających ich zasadność. W skardze z dnia [...] pełnomocnik K.K. podnosi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności postanowień Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego ustalenia, że schorzenie to nie może być uznane za zawodowe bowiem nie pozostaje w związku z pracą zawodową. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u jego mocodawczyni oraz o zasądzenie kosztów procesu na rzecz Kancelarii Adwokackiej wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. Jak wywodzi w skardze, bezsporne pozostaje to, iż K.K. pracowała w warunkach narażenia zawodowego, w wyniku czego doznała ostrego i przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi. Jeśli zatem wykryto u niej to schorzenie, a przyczyny jego wystąpienia wskazują z "niemal całkowitym prawdopodobieństwem" na jego etiologię zawodową, przy czym nie wykluczono jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z pracą w narażeniu zawodowym, decyzja odmowna powinna podlegać uchyleniu. W odpowiedzi na skargę [...]PWIS wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji. W ocenie tego organu brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, w szczególności postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Skarżąca pracowała bowiem w warunkach ponadnormatywnego narażenia na substancje chemiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: [...]PWIS), z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej: PPIS) z dnia [...] nr [...], którym to odmówiono stwierdzenia u K.K. choroby zawodowej – ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na składniki paliw, oleje mineralne i smary, wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869; dalej: rozporządzenie). Przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej k.p.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle regulacji zawartej w art. 235¹ k.p. podkreślenia wymaga to, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga zaistnienie łącznie dwu przesłanek: po pierwsze - rozpoznania u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych; po drugie - ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Bezspornie skarżąca w latach [...] pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na substancje chemiczne. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było zatem rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną i ewentualne powiązanie go z tymi warunkami pracy. Skarżąca była badany w dwóch upoważnionych jednostkach medycznych i w orzeczeniach lekarskich podjętych przez uprawnionych lekarzy stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w S. - orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]) i we wszystkich przypadkach uznano, iż brak jest podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na substancje chemiczne. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw, mają charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003 r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001 r., SA 1801/00, LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998 r., I SA 225/98, LEX nr 45827). Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 895/10, LEX nr 1027540). W ocenie Sądu, orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek medycznych, uzyskane w rozpoznawanej sprawie, nie budzą wątpliwości co do ich prawidłowości. Są również logiczne, spójne i nie pozostają ze sobą w sprzeczności w żadnym elemencie. Wobec tego [...]PWIS, podejmujący rozstrzygnięcie w kwestii stwierdzenia u K.K. choroby zawodowej, wobec jednoznacznej oceny wyrażonej w orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania takiej choroby, zobligowany był do podjęcia decyzji negatywnej dla skarżącej. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut podnoszony w skardze, odnoszący się do konieczności stwierdzenia choroby zawodowej, w sytuacji kiedy skarżąca pracowała w warunkach narażenia zawodowego, co by wskazywało na zawodowa etiologię schorzenia. Nie zaistniała bowiem druga z przesłanek, koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej, jaką jest rozpoznanie u skarżącej jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych. Choroby takiej, jak wynika z orzeczeń lekarskich sporządzonych przez uprawnione jednostki medyczne, u skarżącej nie stwierdzono. Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, bowiem ustalenia faktyczne i rozważania prawne są prawidłowe, a zawarte w skardze zarzuty nie mogły tego przekonania podważyć. Brak też było okoliczności branych pod rozwagę z urzędu uzasadniających jej wzruszenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.