IV SA/Gl 318/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w W. Ś. na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 58 z późn. zm.) § 1 ust. 2, § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100 z 2002 r., poz. 918), po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego J. P. dotyczącego ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokość za okres od [...] postanowił odmówić przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazał, że J. P. w dniu [...] kupił własnościowy lokal mieszkalny w W. Ś. przy ul. O. nr [...] o powierzchni mieszkalnej [...] i powierzchni użytkowej [...]. W dniu [...] został przyjęty do służby w KPP W. Ś., a mianowany funkcjonariuszem służby stałej z dniem [...]. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w W. Ś. przyznał mu równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego w ilości 2 norm (w tym jedna 1 dodatkowa norma dla policjanta nie mającego rodziny). W dniu [...] J. P. zawarł związek małżeński i w związku z tym przyznano mu 2 normy za remont lokalu mieszkalnego. Następnie w oświadczeniu mieszkaniowym dotyczącym ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokość za okres [...] J. P. potwierdził, że mieszka wraz z żoną i synem J. w lokalu mieszkalnym o powierzchni mieszkalnej [...], który stanowi jego własność. W związku z tym organ administracji wskazał, że wyżej wymienione mieszkanie nie odpowiada przysługującym normom zaludnienia (od 7-10 m2 na jedną normę). Jednakże przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100 z 2002 r., poz. 918) w § 1 ust. 1 określają, że równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają m. in. własnościowego lokalu mieszkalnego. Natomiast § 6 pkt 4 rozporządzenia zobowiązuje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu równoważnika, jeśli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny. Przepisy rozporządzenia i ustawy o Policji nie wiążą zatem uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z powierzchnią lokalu mieszkalnego, jaki zajmuje policjant. W odwołaniu z dnia [...] J. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), aktualne przysługują mu 3 normy zaludnienia, przy czym norma zaludnienia wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej. Wobec tego zajmowany przez niego lokal mieszkalny nie ma określonej przepisami prawa powierzchni mieszkalnej. Podniósł zarzut, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, bowiem przy ocenie stanu faktycznego zastosował tylko przepis art. 92 ustawy o Policji oraz wydane na jego podstawie przepisy rozporządzenia. Natomiast nie uwzględnił całości przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji dotyczącego mieszkań funkcjonariuszy Policji. Z treści przepisu art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wynika, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z prawem do lokalu mieszkalnego wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, takie jak; przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy), w tym również prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy). Ponadto z art. 95 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi, posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy wynika, że sytuacja braku mieszkania jest uzależniona od powierzchni mieszkalnej. W związku z tym J. P. podniósł, że z uwagi na to, iż obecnie nie ma mieszkania odpowiadającego przysługującej mu powierzchni mieszkalnej w miejscowości, w której pełni służbę, ma prawo do przydziału lokalu mieszkalnego. Dopóki potrzeby mieszkaniowe nie zostaną zaspokojone w postaci przydziału lokalu mieszkalnego, przysługuje mu prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, w tym również prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 58 z późn. zm.) oraz § 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100 poz. 918 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jak również przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., nie wiążą prawa do równoważnika za brak lokalu z powierzchnią mieszkalną lokalu, którym dysponuje policjant. Jeżeli policjant nie posiada mieszkania, wówczas ma prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast jeśli posiada lokal mieszkalny na podstawie tytułu prawnego wymienionego w § 1 ust. 1 rozporządzenia, to nie ma uprawnień do świadczenia za brak mieszkania, bez względu na powierzchnię mieszkalną zajmowanego lokalu. W przepisie § 1 ust. 1 rozporządzenia, nie zostały bowiem określone parametry metrażowe dotyczące zajmowanych lokali mieszkalnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że w przepisach określających zasady przydziału lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, czy też przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, inaczej zostały określone warunki korzystania z poszczególnych świadczeń. Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania wymienionych świadczeń, np. w przytoczonym w odwołaniu, przepisie art. 95 ustawy o Policji, powierzchnia mieszkalna ma istotne znaczenie dla prawa funkcjonariusza do przydziału lokalu mieszkalnego. Z uwagi na to, że J. P., na podstawie aktu notarialnego, posiada lokal mieszkalny położony w miejscowości pełnienia służby - zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., nie przysługują mu uprawnienia do przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzucił, że organ odwoławczy dokonał wykładni art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w oderwaniu od całości przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji, przyjmując, iż regulacja zawarta w tym przepisie, w sposób samodzielny, odmienny kształtuje przesłanki przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podobnie jak w odwołaniu wskazał, że z treści przepisu art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wynika, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z prawem do lokalu mieszkalnego wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, takie jak; przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy), w tym również prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy). Podniósł, że od tego, czy przysługują mu uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego, zależy, czy ma prawo skorzystać z równoważnika pieniężnego, który stanowi rekompensatę za niezrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego. Dodał, że uprawnienia do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być oceniane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi: - w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy; - posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; - w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w jego sytuacji. Z analizy art. 95 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że brak mieszkania jest uzależniony od powierzchni mieszkalnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 marca 1999 r. (OPS 1/99, ONSA 1999/03/77 wyraził pogląd, że prawo do przydziału mieszkalnego i pomoc finansowa na cel określony w art. 94 ust. 1 ustawy, nie przysługują policjantowi, mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 ustawy, w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. W wyroku z dnia 23 lipca 1999 r. ( sygn. akt ISA 866/98) NSA stwierdził, że policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli posiadany przez niego lokal nie odpowiada, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. J. P. podniósł, że argumentacja zawarta w orzeczeniach sądowych, wskazuje na związek art. 92 ustawy o Policji, czyli uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu z posiadaniem przez policjanta lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom zaludnienia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Rozpoznając zgodnie z powyższymi regułami skargę J. P., stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 58), zwanej dalej ustawą o Policji stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), zwane również rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., w § 1 ust 1 określa, jaki tytuł prawny posiadania lokalu mieszkalnego wyklucza możliwość przyznania policjantowi w służbie stałej, równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W pkt 5 tego przepisu został wymieniony – między innymi - lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, będący przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, dotyczącego ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, organ pierwszej instancji ustalił, że J. P., który z dniem [...] został mianowany funkcjonariuszem służby stałej, mieszka wraz z żoną i synem J. w W. Ś., w lokalu mieszkalnym o powierzchni [...] i powierzchni mieszkalnej [...]. Lokal ten stanowi własność skarżącego. Nie ulegało zatem wątpliwości, że wyżej wymienione mieszkanie nie odpowiada przysługującej skarżącemu powierzchni mieszkalnej tj. trzem normom zaludnienia (od 7-10 m2 na jedną normę zaludnienia). W świetle oświadczenia bezsporną okolicznością było również, że mieszkanie jest położone w miejscowości pobliskiej – w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji - w stosunku do miejsca pełnienia służby przez skarżącego. Uwzględniając powyższe ustalenia, rozstrzygnąć więc należało, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, określona w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, którą stanowi posiadanie przez policjanta lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W tym zakresie Sąd podzielił wykładnię tego przepisu, przyjętą w zaskarżonej decyzji, że ustawa o Policji i rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., nie wiążą kwestii prawa do równoważnika za brak lokalu z powierzchnią mieszkalną lokalu, którym dysponuje policjant. Prawidłowo organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli policjant nie posiada mieszkania, wówczas ma prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast jeśli posiada lokal mieszkalny na podstawie tytułu prawnego wymienionego w § 1 ust. 1 rozporządzenia, to nie ma uprawnień do świadczenia za brak mieszkania, bez względu na powierzchnię mieszkalną zajmowanego lokalu. Trafnie organ dodał, że w przepisie § 1 ust. 1 rozporządzenia, nie zostały określone parametry metrażowe dotyczące zajmowanych lokali mieszkalnych. Podzielić również należało stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w przepisach określających: zasady przydziału lokalu mieszkalnego; przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego; przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w różny sposób zostały określone warunki korzystania z poszczególnych świadczeń. Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Jednocześnie, zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 oraz posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Jednoznacznie wynika z tych przepisów, że otrzymanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej jest uzależnione od powierzchni lokalu zajmowanego przez policjanta. Świadczenie przewidziane w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje policjantowi, jeśli posiadany przez niego lokal mieszkalny nie odpowiada przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W razie zaś nieotrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, policjantowi przysługuje pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Przytoczyć w tym miejscu należało, pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2006 r., dołączonym do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, zgodnie z którym, "ustawa w sposób jednoznaczny inaczej traktuje przydział mieszkania in natura oraz pomoc finansową, inaczej natomiast równoważnik pieniężny. Posiłkowanie się innymi, niż literalna, metodami wykładni, doszukiwanie się w jednoznacznym art. 92 ustawy treści w nim niewyrażonych, ignorowanie różnicy między tymże art. 92, a art. 88 ust. 1 i art. 94 ustawy w związku z wydanym na jego podstawie rozporządzeniem MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, byłoby zabiegiem nieuprawnionym, zbytecznym i podjętym wyraźnie contra legem. Konieczne jest bowiem wskazanie raz jeszcze, że art. 88 ust. 1 i art. 94 ustawy w związku z tym rozporządzeniem odwołują się do przysługujących policjantowi norm zaludnienia. Art. 92 ustawy tego nie czyni, a nie można uznać, że różnica ta jest przypadkowa i nie ma prawnego znaczenia"( wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1353/05). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie prezentowana była podobna interpretacja przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 715/06, LEX nr 258429). Jak już była o tym mowa, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielił wykładnię przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, przyjętą w zaskarżonej decyzji oraz w wymienionych wyżej orzeczeniach sądowych. Podkreślić zatem należało, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego przy wydaniu decyzji poprzez błędną wykładnię przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Cytowane jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. jednoznacznie określają bowiem, że prawo do równoważnika pieniężnego przysługuje policjantowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, na podstawie jednego z tytułów, wymienionych w § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. Nie można mówić o wypełnieniu warunku nieposiadania lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy skarżący posiada w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny będący jego własnością, nawet pomimo tego, że lokal ten nie odpowiada przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Z tych samych przyczyn bezzasadne jest również stwierdzenie zawarte w skardze, że od tego, czy skarżącemu przysługują uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego, zależy, czy ma prawo skorzystać z równoważnika pieniężnego, który stanowi rekompensatę za niezrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego. Jak była o tym mowa wyżej – przesłanki przysługiwania obydwu tych świadczeń zostały określone w sposób niezależny od siebie. Ponadto rekompensatę za niezrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego, stanowi – zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji – pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Pomoc finansowa, określona w art. 94 ust. 1 ustawy, przysługuje bowiem policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a więc w razie spełnienia przesłanek przysługiwania prawa do lokalu mieszkalnego. Trafnie zatem skarżący wskazał, że uprawnienia do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie mogą być oceniane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy o Policji. Dodać tylko należało, że powyższe stwierdzenie nie dotyczy prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, bowiem przesłanki jego przysługiwania zostały określone w sposób odrębny i niezależny od kryteriów przysługiwania prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do pomocy finansowej z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Na podstawie ustaleń przytoczonych w zaskarżonej decyzji, dotyczących warunków przysługiwania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, organ odwoławczy – w zaskarżonej decyzji – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Trafnie uznał przy tym istotne okoliczności sprawy za ustalone i zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.