IV SA/Gl 34/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. umorzył postępowanie w sprawie przyznania M. C. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką – Z. C. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 03 października 2013 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do przedmiotowego świadczenia w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, przy czym w tym samym dniu przedłożyła skrócony akt zgonu Z. C. Zdaniem organu, skoro osoba wymagająca opieki zmarła w dniu 15 lipca 2013 r., postępowanie w sprawie przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi I instancji błędy w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Jak podnosiła, jej wniosek dotyczył wypłaty specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres rezygnacji z zatrudnienia tj. od 24 sierpnia 2009 r. w związku z likwidacją działalności gospodarczej oraz ze względu na rezygnację z innej pracy zarobkowej dniem 01 kwietnia 2010 r., do czasu śmierci matki Z. C. w dniu 15 lipca 2013 r. W okresie rezygnacji z zatrudnienia strona mieszkała razem matką, posiadającą znaczny stopień niepełnosprawności i sprawowała nad nią opiekę (mycie, zmiana pieluch, worka stomijnego, podawanie leków. zastrzyki domięśniowe, podawanie posiłków, palenie w piecu, robienie zakupów itd.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w całości w mocy. Jak wynika z uzasadnienia, Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji co do bezprzedmiotowości postępowania i konieczności, w związku z tym, jego umorzenia. W ocenie Kolegium bezprzedmiotowość postępowania wynika z faktu, iż przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dopuszcza możliwość ustalenia prawa do świadczeń począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W świetle tego przepisu nie jest możliwe wsteczne przyznanie świadczenia. Ponadto, co podkreślono w uzasadnieniu, specjalny zasiłek opiekuńczy został wprowadzony ustawą z dnia 07 grudnia 2012 r., z mocą obowiązującą od 01 stycznia 2013 r. Wobec tego żądanie strony o wypłatę zasiłku za okres od 01 kwietnia 2010 r., a więc okres w którym przepis art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie obowiązywał, ma charakter bezprzedmiotowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca M. C. wniosła o uchylenie zaskarzonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazywała na fakt, iż jej matka dysponowała orzeczeniem o niepełnosprawności od 26 marca 2009 r. Dopóki było to możliwe pracowała i jednocześnie sprawowała nad nią opiekę. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia matki była zmuszona zrezygnować z zatrudnienia. Jednocześnie podnosiła w skardze, iż jej wniosek dotyczył wypłaty specjalnego zasiłku opiekuńczego od 1 stycznia 2013 r., a za okres wcześniejszy świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 03 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 236/14 oddalił skargę M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie specjalnego zasiłku celowego stanowi art. 16a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm., dalej: u.ś.r.). Zgodnie z nim specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 623 zł (art. 16a ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.ś.r.). Sąd wskazał, ż organy orzekające w sprawie uznały za bezprzedmiotowe postępowanie w sytuacji, w której w dacie złożenia wniosku o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego (03 października 2013 r.) osoba legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nad którą opiekę sprawowała wcześniej jej córka (obciążona obowiązkiem alimentacyjnym), zmarła (15 lipiec 2013 r.). Stosownie do art. 24 ust. 4 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W ocenie Sądu, decyzja podejmowana w sprawie ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego ma charakter konstytutywny. Jak wynika bowiem z analizy regulacji zawartej w art. 16a w zw. z art. 24 ust. 2 u.ś.r. może ona kształtować uprawnienia do świadczenia jedynie na przyszłość, od ściśle określonego momentu. Nawet jeśli wnioskodawca spełnia przesłanki uzyskania świadczenia w okresie wcześniejszym, aniżeli miesiąc złożenia kompletnego wniosku, nie ma możliwości przyznania mu tego uprawnienia od innej (wcześniejszej) daty. Na rzecz takiego stanowiska przemawiają także – zdaniem Sądu - rezultaty wykładni celowościowej art. 16a u.ś.r. Specjalny zasiłek opiekuńczy ma stanowić nie gratyfikację za sprawowaną opiekę, ale formę publicznej rekompensaty za rezygnację z zatrudnienia (i związanych z nim dochodów) ze względu na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. W opinii Sądu, wobec tego, że wnioskodawca opieki już nie sprawuje (chociaż wcześniej sprawował) nie może domagać się wypłacenia mu takiej rekompensaty, a przeto nie ma wątpliwości, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Pewne wątpliwości Sądu budziło natomiast stanowisko organów administracji, co do bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, a w ślad za tym podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania. W opinii Sądu - postępowanie wywołane wnioskiem skarżącej z 03 października 2013 r. miało charakter "przedmiotowy", bowiem istniał jego podmiot (skarżąca jako ewentualny beneficjent świadczenia) oraz przedmiot (uprawnienie, o które skarżąca się ubiegała). To że nie zachodził jeden z elementów stanu faktycznego sprawy, który odpowiadałby hipotezie normy będącej podstawą przyznania świadczenia, nie przesądza o braku przedmiotu postępowania, lecz co najwyżej o odmowie przyznania świadczenia. Zważywszy jednak na analogiczne skutki decyzji umarzającej postępowanie w sprawie przyznania świadczenia, jak i decyzji odmawiającej przyznania żądanego świadczenia (jaka powinna w tej sprawie zostać podjęta), Sąd stwierdził, iż nie doszło do takiego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła M. C., zaskarżając go w całości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokiem z dnia 19 października 2016 roku, sygn. akt I OSK 1037/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wskazał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Podkreślił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 jest jednoznaczny i nie pozostawia żadnych wątpliwości. "Art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 i Nr 222, poz. 1630 oraz z 2007 r. Nr 64, poz. 427, Nr 105, poz. 720 i Nr 109, poz. 747) w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uzyskanym w wyniku rozpoznania przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności jej odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Oznacza to, że ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie mogą przyjmować za początkowy termin przyznania świadczenia miesiąc złożenia kompletnego wniosku (tzn. prawidłowo wypełnionego i z kompletem załączników) o wszczęcie postępowania. W związku z powyższym orzeczeniem TK, świadczenie pielęgnacyjne powinno przysługiwać od daty orzeczenia o niepełnosprawności lub od daty rezygnacji przez osobę uprawnioną z pracy zawodowej. NSA wskazał nadto, że zasadny był zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie istnieją bowiem wszystkie konieczne elementy stosunku administracyjnoprawnego, tj. podmiot tego stosunku, jego przedmiot i podstawa prawna. W opinii NSA rozpoznając sprawę ponownie, Sąd I instancji powinien ocenić, w jakim okresie, poprzedzającym zgon Z. C. były spełnione obie przesłanki wynikające z art. 16a ust. 1 u.ś.r., warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie obu zapadłych w sprawie decyzji oraz o przyznanie skarżącej "zasiłku dla opiekuna osoby niepełnosprawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim jednak należy podkreslić - zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga musiała odnieść skutek. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowi przepis art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1518, zwanej dalej w skrócie u.ś.r.). Powołany przepis obowiązuje od dnia 01 stycznia 2013 r., kiedy to ustawodawca do katalogu świadczeń rodzinnych obejmującego zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne, ustawodawca dodał nowe świadczenie nazywane specjalnym zasiłkiem opiekuńczym, uregulowane szczegółowo w dodanym art.16a ustawy o świadczeniach rodzinnych . Zgodnie z tym przepisem specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom: - na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli: nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (art. 16a ust. 1 u.ś.r. ). Decyzja w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego nie jest decyzją uznaniową. Przeciwnie ma charakter decyzji związanej. Organ administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie obowiązany jest dokonać ustaleń, czy spełnione zostały ustawowe wymagania dla jego otrzymania, a następnie wydać decyzję uwzględniając okoliczności wskazane w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Trzeba po pierwsze zauważyć, że organy administracji umarzając postępowanie w sprawie w ogóle nie rozpoznały tej sprawy merytorycznie. W badanej sprawie pozostaje poza sporem konieczność oraz fakt sprawowania opieki nad swoją matką przez stronę skarżącą oraz to, że matka skarżącej legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oczywistym też, co wskazano już wyraźnie wyżej była teza o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Wskazać przy tym należy ,że przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione jest jednocześnie od kryterium dochodowego i przysługuje jedynie w sytuacji , w której łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 (art. 16a ust. 2 u.ś.r.) , a zatem nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. Tym samym ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego, uzależniając jego przyznanie od spełnienia kryterium dochodowego. Przy czym uzależnienie możliwości ubiegania się o specjalny zasiłek opiekuńczy od spełnienia kryterium dochodowego jest istotnym elementem konstrukcji tego świadczenia . Zastosowanie tego kryterium odnoszącego się do łącznych dochodów dwóch rodzin – rodziny osoby sprawującej opiekę i rodziny osoby wymagającej opieki, miało służyć wprowadzeniu najbardziej racjonalnych zasad przyznawania tego świadczenia oraz ustalenia dochodu w sposób odpowiadajmy rzeczywistości. W związku z tym rozpatrując przedmiotowy wniosek organ zobowiązany będzie w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie spełnione zostało kryterium dochodowe uprawniające stronę do przyznania wnioskowanego zasiłku. Takich ustaleń w decyzjach obu organów bark i winny one zostać dokonane przez organ ponownie rozpatrujący sprawę. Trzeba tu wyraźnie wskazać, że sąd administracyjny nie może być traktowany jako podmiot rozstrzygający sprawę zamiast właściwego organu administracji, gdyż sąd ten jest powołany jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji (a nie do ich zastępowania). Nadto należy wskazać, ze zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 omawianej ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c. Przy tym zgodnie z treścią ust. 2 cyt. przepisu prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Nie sposób także nie wskazać na treść przepisu art. 24 ust. 2a omawianej ustawy (będącego w istocie skutkiem powoływanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 28/07) stanowiącego, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Nie mniej jednak zważając na treść wskazanego już wyżej przepisu art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że sąd ten nie jest uprawniony w żaden sposób do zaprezentowania swoich poglądów na dany temat. Zgodnie zaś z nałożonym przez NSA obowiązkiem, rozpoznając sprawę ponownie, Sąd I instancji powinien był ocenić, w jakim okresie, poprzedzającym zgon Z. C. były spełnione obie przesłanki wynikające z art. 16a ust. 1 u.ś.r., warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia. W tej mierze należy przede wszystkim wskazać i podkreślić ponownie, że świadczenie takie (specjalny zasiłek opiekuńczy – bo takiego świadczenia dotyczy wniosek skarżącej) istnieje dopiero od dnia 01 stycznia 2013 r., a zatem dywagowanie na temat jego przyznania (spełniania przesłanek do jego nabycia) za okres, kiedy regulacje prawne nie przewidywały w ogóle istnienia takiego świadczenia (tj. do dnia 31 grudnia 2012 r.) jest w sposób osobisty bezprzedmiotowe. W wiążącej tut. Sąd opinii NSA, zaprezentowanej w wyroku o sygn. akt I OSK 1037/15 stwierdzono, że "ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie mogą przyjmować za początkowy termin przyznania świadczenia miesiąc złożenia kompletnego wniosku (tzn. prawidłowo wypełnionego i z kompletem załączników) o wszczęcie postępowania. W związku z powyższym orzeczeniem TK, świadczenie pielęgnacyjne powinno przysługiwać od daty orzeczenia o niepełnosprawności lub od daty rezygnacji przez osobę uprawnioną z pracy zawodowej". Zważając na powyżej wskazany fakt, a mianowicie to, że instytucja specjalnego zasiłku opiekuńczego istnieje dopiero od dnia 01 stycznia 2013 r. i wskazany wyżej pogląd NSA, to warunkach przedmiotowej sprawy skarżąca spełniła obie przesłanki wynikające z art. 16a ust. 1 u.ś.r., warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia z datą 01 stycznia 2013 r. Nie jest więc tak – jak twierdziła w treści skargi kasacyjnej skarżąca – że "z uwagi na specyfikę charakteru specjalnego zasiłku opiekuńczego i materialno-prawne przesłanki wynikające z art. 16a ust. 1 u.ś.r., można go ustalić za okres od momentu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną". Jednakże jak wspomniano już wyżej, spełnienie przez skarżącą warunków z art. 16 a ust. 1 ustawy nie jest wystarczające, gdyż przyznanie przedmiotowego świadczenia jest uzależnione także od spełnienia skarżącą kryterium dochodowego, czego dotychczas w sprawie nie zbadano. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i decyzje ja poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) jako wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania mającego na celu wyjaśnienie niezbędnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i analizy dokumentów sprawy, organ obowiązany będzie ważyć poprawność konkluzji w kontekście powyższych uwag sądu, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało przepisom prawa materialnego, a motywy rozstrzygnięcia znajdą swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu.