IV SA/Gl 347/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wypłaty pracownikom świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. A Sp. z o.o. w K. (dalej: strona skarżąca) wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. (dalej: organ drugiej instancji) z dnia [...]r., nr [...]utrzymującą w mocy decyzje nr [...] zawarte w nakazie Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...]r., nr [...], którymi nałożono na stronę skarżącą obowiązek wypłacenia pracownikom nienależnie potrąconych kwot z wynagrodzenia za pracę z powodu braku pisemnej zgody pracowników. Skarga została wniesiona w imieniu strony skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, który zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Z treści uzasadnienia skargi nie wynika, aby pełnomocnik zawarł w niej uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/14; z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14; z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14; z dnia 20 maja 2014 r.; sygn. akt II GSK 1020/14, wszystkie orzeczenia dostępne na: www.cbois.nsa.gov.pl). Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pewne wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy podkreślić, że wniosek winien zawierać uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem Sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Uzasadnienie wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt II OZ 189/07). Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej, co należy podkreślić, sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatem Sąd nie miał możliwości oceny okoliczności, które mogłyby stanowić realizację ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, w sposób przekonujący Sąd o jego zasadności, spoczywa na stronie skarżącej. Nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak wyżej wskazano, nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać Sąd, tym bardziej gdy stronę skarżącą reprezentuje profesjonalny pełnomocnik będący radcą prawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. DM