IV SA/Gl 37/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2008 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 22 ust. 1 i art. 1 – 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371), zwanej dalej ustawą o kombatantach, odmówił przyznania B.K. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu podniósł, że wskazana we wniosku wyżej wymienionego okoliczność przebywania w obozie pracy przymusowej w okresie od [...]r. do [...]r. nie jest rodzajem represji wymienionej w art. 4 ustawy o kombatantach. Zgodnie z art. 22 ust. 1 cytowanej ustawy, o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Natomiast B.K. nie przedłożył dowodów potwierdzających represje lub działalność kombatancką w rozumieniu art. 1 - 4 ustawy o kombatantach. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy B.K. wskazał, że fakt jego przebywania w obozie pracy przymusowej w Z. w okresie od [...]r. do [...]r. został potwierdzony w treści postanowienia Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu w K. Podniósł, że w art. 3 ustawy o kombatantach wymieniony został pobyt w obozach zagłady oraz innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz wykonując pracę przymusową. W związku z tym wskazał, iż przykład stosowanych wobec niego represji stanowi to, że był [...]. Ponadto jego ojciec, który przebywał w tym samym obozie pracy, po powrocie do domu w [...]r., zmarł w wieku [...] lat z powodu wycieńczenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej w skrócie K.p.a., oraz art. 1 – 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B.K. nie wskazał nowych okoliczności, uzasadniających uchylenie decyzji. Podkreślił, że przepisy ustawy o kombatantach wyliczają enumeratywnie tytuły uznania działalności za działalność kombatancką lub działalność z nią równorzędną. Wskazany przez wnioskodawcę tytuł przyznania uprawnień kombatanckich nie został przewidziany w przepisach tej ustawy. W związku z tym nie ma żadnej podstawy prawnej do wydania decyzji o przyznaniu mu uprawnień kombatanckich. Ponadto decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. przyznano B.K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej, w łącznym wymiarze [...] miesięcy. Natomiast wskazany przez niego pobyt z rodzicami w obozie pracy, nie został przewidziany przez ustawę, jako uzasadniający przyznanie uprawnień kombatanckich. Organ administracji podniósł, że trafność powyższego stanowiska potwierdza orzecznictwo. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2001 r. (V S.A. 454/01, LEX nr 84445) wyraził pogląd, że nie zalicza się pobytu w obozie pracy i wykonywania pracy przymusowej do represji, o których stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kombatantach. Ponadto w wyroku z dnia 19 marca 1997 r. (sygn. akt V S.A. 1705/95, ONSA 1998/1/19) NSA wskazał, że praca przymusowa może stanowić podstawę ubiegania się o świadczenie pieniężne przewidziane w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej. W podsumowaniu organ orzekający stwierdził, że okoliczności wskazane przez B.K., nie mogą być uznane za działalność kombatancką ani działalność równorzędną z działalnością kombatancką. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B.K. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę decyzji i przyznanie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki uznania działalności kombatanckiej bądź równorzędnej z działalnością kombatancką bowiem przebywał w hitlerowskim obozie pracy przymusowej, w którym warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych; wykonywał pracę wręcz niewolniczą, będąc często bitym i szykanowanym. Podkreślił, że w chwili osadzenia w obozie pracy nie miał ukończonych [...] lat. Podniósł zarzut, że organ administracji nie przeprowadził odpowiedniego postępowania dowodowego; nie ustalił charakteru obozu, w którym osadzono skarżącego, nie sprawdził, czy obóz został umieszczony na liście obozów zagłady, opublikowanej w Dzienniku Ustaw i nie ustalił charakteru organizacji, której podlegał obóz w Z. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach, represjami w rozumieniu tej ustawy są okresy przebywania: w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady (lit. a); w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. b); w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. c). Podniósł, że rozporządzenie z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 ze zm.) - wydane w wykonaniu upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach - nie wymienia obozu w Z. Obóz powyższy nie był obozem koncentracyjnym, ani obozem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o kombatantach. Nie był to również karny lub wychowawczy obóz pracy ( § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia). Ponadto z przedłożonego przez skarżącego postanowienia Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...]r. o umorzeniu śledztwa, jednoznacznie wynika, że obóz w Z. był obozem pracy przymusowej, w którym bracia K. wykonywali nieodpłatną pracę na [...]. Wobec informacji wynikających z akt postępowania IPN, charakter obozu, w którym przebywał skarżący został należycie ustalony. Pobyt w miejscach odosobnienia o takim charakterze nie stanowi represji w rozumieniu przepisów ustawy o kombatantach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Rozpoznając zgodnie z powyższymi regułami skargę B.K., stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach oraz przepisy postępowania, przede wszystkim w zakresie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż organy administracji podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymagało, że przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42 z 2002 r., poz. 371 ze zm.), zwanej ustawą o kombatantach, w art. 1 - 3 definiują działalność kombatancką oraz działalność równorzędną z działalnością kombatancką. Natomiast art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przepisy ustawy o kombatantach stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są – między innymi - wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 okresy przebywania; - z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady; b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa; c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Ponadto rozporządzenie z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 ze zm.) - wydane w wykonaniu upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, w § 5 wymienia – inne miejsca odosobnienia, określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach. W zaskarżonej decyzji organ orzekający stwierdził, że wskazane we wniosku B.K., osadzenie w obozie pracy przymusowej w Z. w okresie od [...]r. do [...]r. nie stanowi represji wymienionej w art. 4 ustawy o kombatantach i w związku z tym nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o przyznaniu mu uprawnień kombatanckich. W ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przede wszystkim podnieść należało, że organ orzekający nie wskazał żadnych ustaleń w zakresie uzasadnienia powyższego stanowiska. Akta administracyjne zawierają odpis postanowienia Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...]r. o umorzeniu śledztwa dotyczącego – między innymi – zbrodni wojennej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na bezprawnym pozbawieniu wolności B.K. i B.K. i umieszczeniu ich w obozie pracy przymusowej w Z. Pomimo to uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wskazania okoliczności, w związku z którymi organ stwierdził, że osadzenie w wymienionym obozie pracy nie stanowi represji w rozumieniu przepisów ustawy o kombatantach. Pominięta została przede wszystkim analiza dotycząca przyczyn przyjęcia przez organ orzekający, że umieszczenie w wymienionym obozie pracy nie spełnia kryteriów określonych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach, tj. w zakresie tego, czy warunki pobytu w wymienionym obozie pracy nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych oraz czy osoby tam osadzone pozostawały do dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Jest to tym bardziej rażące, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, B.K. podniósł właśnie argument dotyczący warunków pobytu w obozie pracy w Z. wskazując, że był dotkliwie bity, a jego ojciec po powrocie z tego obozu – zmarł w [...]r. z powodu wycieńczenia. Pomimo tak sformułowanych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ orzekający pominął całkowicie przeprowadzenie ustaleń w powyższym zakresie. W ramach uzasadnienia rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z dnia [...]r. przyznano B.K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego - w łącznym wymiarze [...] miesięcy - na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87 z 1996 r. poz. 395 ze zm.), zwanej dalej ustawą o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym. Podkreślić zatem należało, że według art. 1 ust. 2 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym, świadczenie przewidziane w tej ustawie przysługuje osobom, które doznały represji w rozumieniu tej ustawy, ale jednocześnie które nie mają ustalonego prawa do dodatku kombatanckiego, określonego w przepisach o kombatantach oraz dodatku za tajne nauczanie, przysługującego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z treścią tego przepisu, nie ulega zatem wątpliwości, że przyznanie świadczenia na podstawie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym, nie wyklucza ustalenia, że osoba, która podlegała represjom w rozumieniu tej ustawy, może być również uznana za podlegającą represjom określonym w ustawie o kombatantach. Wyłączona została tylko możliwość pobierania świadczenia pieniężnego przez osoby, które mają przyznane prawo do dodatku kombatanckiego. W związku z tym, zastosowana przez organ administracji w rozpoznawanej sprawie wykładnia przepisów prawa materialnego była błędna. W sprawie z wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich, ustalenia wymaga, czy zostały spełnione przesłanki uznania działalności kombatanckiej wnioskodawcy bądź działalności równorzędnej z działalnością kombatancką, ewentualnie – jak w rozpoznawanej sprawie – czy zostały spełnione kryteria uznania, że wnioskodawca podlegał represjom w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach. Nie ulega wątpliwości, że ustaleń w powyższym zakresie nie zastępuje stwierdzenie przez organ administracji, iż skarżącemu zostało przyznane - na podstawie wcześniejszej decyzji – świadczenie pieniężne przysługujące osobom deportowanym. Odnośnie kryteriów wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach, dodać należało, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma przeszkód do dowodzenia, że pobyt w innym obozie, niewymienionym w rozporządzeniu z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 ze zm.), stanowił represję w rozumieniu przepisów ustawy o kombatantach (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 313/06 LEX nr 344535, wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt II OSK 122/05 OSP 2007/11/134). W zaskarżonej decyzji organ administracji podniósł, że wskazany przez B.K. pobyt z rodzicami w obozie pracy nie został przewidziany przez ustawę, jako uzasadniający przyznanie uprawnień kombatanckich. W tym zakresie organ przytoczył pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2001 r. (Sygn. akt V SA 454/01, LEX nr 84445), że nie zalicza się pobytu w obozie pracy i wykonywania pracy przymusowej do represji, o których stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kombatantach. Podkreślenia zatem wymaga, że przytoczenie powyższego poglądu w zaskarżonej decyzji nie uwzględnia tego, iż teza wyroku została sformułowana odnośnie regulacji art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kombatantach, który stanowi, że represjami są okresy przebywania, z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady. Natomiast art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy określa, że represjami są okresy przebywania - ze wskazanych wyżej przyczyn – w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Z powodu istotnych różnic w zakresie obydwu regulacji prawnych, tezy powyższej nie można odnosić do sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu, której przedmiotem jest ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach. Ponadto podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 1997 r. (sygn. akt V SA 1705/95, ONSA 1998/1/19 ) – także wskazanego przez organ administracji dla poparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia - został wyrażony pogląd, który również nie może być odnoszony do ocen prawnych w rozpoznawanej sprawie. W cytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że przepis art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach nie stanowi tytułu prawnego do ubiegania się o uprawnienia kombatanckie przez osobę, która jako małoletnie dziecko została odebrana rodzicom i wywieziona do przymusowej pracy na terenie III Rzeszy. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach. W konsekwencji organ pominął całkowicie przeprowadzenie ustaleń w zakresie tego, czy skarżący podlegał represjom w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach. Stwierdził tylko brak przesłanek przyznania mu uprawnień kombatanckich, nie wskazując okoliczności, na podstawie których wydał rozstrzygnięcie. Naruszył zatem przepis art. 7 K.p.a., według którego organy administracji publicznej podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto wbrew wymaganiom art. 77 K.p.a., nie zebrał całego materiału dowodowego i nie ocenił - pomimo regulacji art. 80 K.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje – jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. - które dowody zostały uznane za wiarygodne i z jakich powodów, a którym odmówiono wiary i na jakiej podstawie. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że błędna wykładnia przepisu prawa materialnego, stanowiącego postawę rozstrzygnięcia wniosku skarżącego miała wpływ na wynik sprawy. Ponadto naruszenie w opisany wyżej sposób przepisów postępowania mogło w istotnym stopniu wpłynąć na wynik sprawy, gdyż pominięte przy wydaniu decyzji ustalenia dotyczyły okoliczności z zakresu ustawowych kryteriów przyznania uprawnień kombatanckich. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uwzględni wyżej wskazaną wykładnię przepisów prawa materialnego i uzupełni materiał dowodowy poprzez przesłuchanie skarżącego oraz ewentualnie – jako świadka – B.K., który również występował w śledztwie prowadzonym przez IPN w charakterze pokrzywdzonego - na okoliczność warunków pobytu w obozie pracy w Z. w latach [...], ze szczególnym uwzględnieniem ustalenia, czy warunki te nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych. Ponadto w oparciu o źródła historyczne - zgromadzi materiał dokumentacyjny dotyczący tego, czy osoby osadzone w tym obozie pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Następnie oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono wyżej, zostały udowodnione. W zakresie oceny dowodów wskaże wnioski z porównania relacji przesłuchanych osób oraz wnioski z porównania ich zeznań z treścią dokumentów historycznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności. Z uwagi na uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 200 P.p.s.a. – zasądzono od organu orzekającego na rzecz skarżącego, kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.