IV SA/Gl 41/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą przyznania W. G. zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu żywności i środków czystości. Decyzja ta została doręczona stronie 7 października 2014 r. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. W. G.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Stwierdził, że zamierza złożyć skargę na ww. decyzje sporządzoną przez pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację materialną, a nadto niepełnosprawność i problemy zdrowotne, co nie gwarantuje mu prawidłowego udziału w sprawie oraz właściwej ochrony interesów. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. referendarz sądowy w tut. Sądzie przyznał W. G. adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J. Z. Pismem datowanym na dzień 22 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powołaną na wstępie decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w dniu 17 grudnia 2014 r. został poinformowany o ustanowieniu go pełnomocnikiem w sprawie, natomiast w dniu 19 grudnia 2014 r. do kancelarii zgłosił się skarżący ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi jego sprawy, w tym z zaskarżoną decyzją. Następnie stwierdził, że ocena akt sprawy prowadzi do wniosku, że termin do wniesienia skargi minął, a skarżący jako osoba nieporadna i niepełnosprawna, znajdując się w trudnej sytuacji życiowej nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu czynności wniesienia skargi do sądu lub wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem pełnomocnika siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany, a okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku są oczywiście uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: P.p.s.a.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 tej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu art. 85 P.p.s.a. wynika, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo takie wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Zważyć także należy, że przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa zasad dokonywania oceny zachowania strony, w związku z czym ocena braku winy, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, pozostawiona jest uznaniu sądu. Niewątpliwym jest nadto, że strona, która uchybiła terminowi, powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Badając tę kwestię, sąd powinien przeanalizować wszystkie okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący pismem z dnia 20 listopada 2014 r. wniósł do tut. Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SO/Gl 37/14, uwzględniono wniosek skarżącego. Należy wskazać, że skarżący we wniosku powołał się na stan zdrowia, który nie gwarantował mu prawidłowego udziału w sprawie, a tym samym właściwej ochrony interesów, na dowód czego przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczenie o leczeniu w Poradni Zdrowia Psychicznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarżącemu nie można postawić zarzutu niedochowania należytej staranności w sytuacji, gdy zwrócił się o wyznaczenie profesjonalnego pełnomocnika w celu udzielenia pomocy we wniesieniu skargi, ze względu na swój stan zdrowia celem ochrony swoich interesów. Natomiast w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, pełnomocnik ten wraz z tym środkiem zobowiązany jest złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Powszechnie przyjmuje się, iż przyczyna uchybienia terminu, o której mowa w powołanym wyżej przepisie ustaje w czasie, gdy pełnomocnik ustanowiony z urzędu ma pełną możliwość działania w sprawie, nie później jednak niż z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia od dnia zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 763/08, LEX nr 493670, z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OZ 272/12 Lex 1336471). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie ponieważ spełnione zostały wszystkie przesłanki, od których uzależnione jest przywrócenie terminu procesowego. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła do prowadzenia sprawy adwokata J. Z. powiadamiając pełnomocnika o tym fakcie w dniu 17 grudnia 2014 r. Pełnomocnik zapoznał się z materiałami sprawy w dniu 19 grudnia, która to czynność otwierała realną możliwość sporządzenia skargi, natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą pełnomocnik złożył w dniu 23 grudnia 2014 r., a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu. Jednocześnie uprawdopodobnione zostały okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto należy stwierdzić, że wnioskodawca nie ma wpływu na termin w jakim rozpoznany zostanie jego wniosek o prawo pomocy, a właściwy organ wyznaczy adwokata. Mając na uwadze, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okazał się uzasadniony, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.