IV SA/Gl 439/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], nie stwierdził u E.K. choroby zawodowej: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - inne choroby zakaźne lub pasożytnicze, wymienionej w poz. 26/7 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Jako podstawę decyzji wskazano orzeczenie lekarskie Szpitala Specjalistycznego nr [...] Oddział Obserwacyjno - Zakaźny i Hepatologii Zakaźnej w B. z dnia [...]r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 16 marca 2007 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Inspektor wskazał na konieczność wystąpienia do lekarza zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej oraz do lekarza orzecznika o przedstawienie ocen narażenia zawodowego. W tym zakresie należy wyjaśnić, czy do zakażenia E.K. bakterią Legionella pneumophila doszło podczas jej pracy w A SA w klimatyzowanych pomieszczeniach, w związku z tym, że wykonane badania serologiczne sugerują przebycie infekcji tą bakterią. Jednocześnie stwierdzono, że należy wystąpić o wydanie orzeczenia do Poradni Chorób Zakaźnych, Poradni Hepatologicznej Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B., które zawierałoby wyjaśnienie kryteriów, jakimi kierowano się nie ustalając związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą (przebycie infrakcji bakterii Legionella pneumophila) a warunkami pracy oraz czy możliwy jest bezobjawowy przebieg choroby. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], ponownie nie stwierdził u E.K. choroby zawodowej: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), zwanym dalej w skrócie: "rozporządzeniem". W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że po analizie materiału dowodowego lekarze orzecznicy w pismach z dnia 12 stycznia 2010 r. i z dnia 1 kwietnia 2010 r. podtrzymali stanowisko o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem obecność przeciwciał przeciwko Legionella pneumophila świadczy jedynie o przebyciu przez badaną infekcji lub bezobjawowym kontakcie z patogenem. Zdaniem lekarzy orzeczników jedynie przebycie ostrej infekcji tą bakterią stwarza podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Tymczasem w sprawie nie ma dokumentacji medycznej, wskazującej okres przebycia takiej infekcji. Na skutek odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego konieczne jest uzyskanie orzeczenia placówki medycznej drugiego stopnia, wydanego w wyniku złożonego przez E.K. odwołania od orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na mocy art. 104 K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263) oraz art. 235¹, art. 237 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz nieokreślonych przepisów rozporządzenia, nie stwierdził u E.K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiły orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B. Oddział Obserwacyjno - Zakaźny i Hepatologii Zakaźnej (duplikatu) z dnia [...]r., nr [...]; Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...]r. oraz uzupełniającego z dnia [...]r., nr [...] oraz kart oceny narażenia zawodowego z dnia 16 marca 2007 r. i z dnia 23 stycznia 2009r. Inspektor stwierdził, że E.K. będąc zatrudniona w A SA w W., Region [...] w K. na stanowiskach referenta, radcy i specjalisty w latach od 1998 do 2006 wykonywała czynności biurowe (w tym w okresie od 2003 r. do 2006 r. w pomieszczeniach klimatyzowanych w Oddziale w K. przy ul. [...]). Podkreślono, że pracodawca przedłożył dokumentację potwierdzającą, że utrzymaniem i konserwacją systemu zajmowały się specjalistyczne firmy zewnętrzne na zlecenie zakładu. W trakcie awarii systemu klimatyzacyjnego w postaci wycieku glikolu etylowego w dniu 22 września 2004 r. o godzinie 12.00 E.K. nie przebywała w miejscu pracy, bowiem miała rozpocząć pracę dopiero od godziny 14.00. Jednakże w dniu awarii nie podjęła pracy, bowiem wszyscy pracownicy zostali ewakuowani. Po awarii zakład pracy wymienił zalane fragmenty wykładziny podłogowej oraz zamontował nowy sufit podwieszany. W trakcie kolejnej awarii systemu klimatyzacji w dniu 14 grudnia 2006 r. E.K. już nie pracowała. Inspektor wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje z przeważającym prawdopodobieństwem, że warunki pracy nie stwarzały możliwości powstania choroby zawodowej. Jednocześnie lekarze orzecznicy w konkluzjach orzeczeń wskazali, że zakażenie bakterią Legionella u strony zostało potwierdzone obecnością przeciwciał przeciw tej bakterii w dniu 7 listopada 2005 r. (norma do 0,1, wynik badania 0,5). Zwrócono uwagę, że badania serologiczne musiałyby być związane z ostrym zakażeniem tym patogenem i powtórzone kolejnym oznaczeniem serologicznym. Ponadto stwierdzono, że legionelloza występuje w postaci choroby legionistów (legionellozowego zapalenia płuc), gorączki Pontiak (pozapłucnej postaci legionelloza) i ciężkiej postaci płucnej. Lekarze orzecznicy podnieśli, że w literaturze nie zanotowano przewlekłych postaci zakażenia Legionella. Pełnomocnik E.K. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, postulując o jej uchylenie z uwagi na brak ustaleń istotnych w sprawie okoliczności. W ocenie pełnomocnika nie ustalono jednoznacznie, czy oraz w jaki sposób środowisko pracy miały wpływ na zdrowie odwołującej. Podniósł także konieczność wskazania okoliczności pominiętych i stanowiących podstawę oszacowania prawdopodobieństwa wpływu środowiska pracy na zdrowie odwołującej oraz dokumentów medycznych, uwzględnionych w "decyzji medycznej II stopnia". Pełnomocnik domagał się również ustalenia, w jakim okresie czasu odwołująca chorowała oraz czy zachorowanie miało cechy gorączki Pontiak i zarzucił, że informacje dotyczące urządzeń klimatyzacyjnych i ich serwisu są "dobrane stronniczo". [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej E.K. toczyło się ponownie w związku z uchyleniem w sprawie poprzednio wydanych decyzji pierwszoinstancyjnych. Ustalono, że odwołująca pracowała w latach 1998 - 2006 w A S.A. z siedzibą w W. - Region [...] w K., w tym w latach 2003 - 2006 w pomieszczeniach klimatyzowanych i wykonywała czynności biurowe na stanowisku referenta, radcy oraz specjalisty. Konserwacją i bieżącym utrzymaniem systemu klimatyzacyjnego (przeglądy techniczne, wymiany filtrów powietrza, dezynfekcja urządzeń klimatyzacyjnych) w Oddziale w K. zajmowały się specjalistyczne firmy zewnętrzne. Odnosząc się do zebranej w sprawie dokumentacji medycznej stwierdzono, że lekarze specjaliści Szpitala Specjalistycznego Nr [...] w B. Oddziału Obserwacyjno - Zakaźnego Hepatologii Zakaźnej w orzeczeniach lekarskich z dnia [...]r. i z dnia [...]r. orzekli zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - legionellozy potwierdzając fakt przebycia przez badaną zakażenia, jednoznacznie potwierdzonego dynamicznie zmieniającymi się mianami przeciwciał w klasie IgM i IgA oraz uznając, że praca w pomieszczeniu klimatyzowanym, ponadto praca głosem mogą sprzyjać zakażeniu Legionella pneumophila. Również w piśmie z dnia 12 stycznia 2010 r. wyjaśniono, że w piśmiennictwie nie znaleziono podstaw do rozpoznania u E.K. przewlekłej infekcji Legionella pneumophila. Obecność przeciwciał przeciw tej bakterii świadczy jedynie o przebyciu infekcji lub bezobjawowym kontakcie z patogenem. Powołano się na brak dokumentacji medycznej wskazującej, w którym momencie pacjentka przebyła ostrą infekcję Legionella pneumophila, a jedynie taka postać zakażenia mogłaby być podstawą do rozważenia choroby zawodowej. Pobyt w Klinice Chorób Płuc i Gruźlicy wykluczył aktualnie toczący się proces zapalny dróg oddechowych. W związku z powyższym podtrzymano poprzednie orzeczenia lekarskie uznając, że E.K. pracowała w warunkach ryzyka zakażenia bakteriami Legionella. Następnie lekarze orzecznicy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w orzeczeniach z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. nr [...] - uzupełniające stwierdzili brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia. Wskazano, że zakażenie bakterią Legionella zostało potwierdzone obecnością w dniu 7 listopada 2005 r. przeciwciał przeciw tym bakteriom zaznaczając, że brak jest dokumentacji medycznej wskazującej, w którym czasie nastąpiła ostra infekcja. Jednocześnie praca w klimatyzowanym pomieszczeniu i za pomocą głosu mogła sprzyjać zakażeniu Legionella pneumophila. Lekarze podkreślili, że u badanej stwierdzono sugestię przebycia takiej infekcji, jednak brak jest w dokumentacji dowodów na przebycie ostrego zakażenia tym patogenem, czyli nie ma danych o przebyciu przez badaną choroby legionistów (legionellozowego zapalenia płuc) czy też gorączki Pontiak. Tymczasem w przypadku legionellozy zakażenia przebiegają w ostrej postaci, a nie w formie przewlekłej. W konsekwencji organ odwoławczy, opierając się na przywołanych orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia, które uznano za spójne i zgodne w konkluzjach oraz po przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że nie było podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E.K. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. Zaakcentowała, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem i zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa z powodu "wadliwego postępowania i wadliwie prowadzonych akt." Zdaniem skarżącej, organ nie udostępnił jej akt oraz uniemożliwił zajęcie stanowiska wobec całości dowodów zebranych w sprawie. Ponadto, wniosła o zawieszenie postępowania w związku z opinią Instytutu Medycyny Pracy, o której mowa w postanowieniu Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...]r. oraz ze względu na umożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy i ich weryfikację. Skarżąca do skargi dołączyła kserokopię postanowienia Prokuratury Rejonowej K. - [...] w K. z dnia [...]r. nr [...] o zawieszeniu śledztwa w sprawie między innymi o czyn z art. 165 § 1 pkt 1 K.k., tj. sprowadzenie w okresie od stycznia 2003 r. do grudnia 2005 r. w K. w budynku [...] przy ul. [...] niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób w postaci zagrożenia epidemiologicznego lub szerzenia się choroby zakaźnej. W odpowiedzi na skargę organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe uznając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową K. - [...] w K. pod sygn. akt [...], w której Prokurator zwrócił się do Instytuty Medycyny Pracy w S. o wydanie opinii, czy praca urządzeń klimatycznych działających w budynku, w której skarżąca pracowała, mogła mieć związek z wystąpieniem u niej bakterii Legionella. Prokurator pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. poinformował Sąd, że postępowanie o sygn. akt [...] zostało podjęte oraz prawomocnie umorzone. W związku z tym, Sąd postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w zakreślonych powyżej ramach kontrola zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., Nr [...] wykazała, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zwanego dalej jako "K.p.", zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na mocy delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 K.p., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Stosownie do treści § 11 tego rozporządzenia do postępowań wszczętych i niezakończonych przed tym dniem, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, skuteczne są czynności dokonane w toku wszczętych postępowań i sprawy rozstrzyga się w oparciu o przepisy przywołanego już wcześniej rozporządzenia, które określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z tym rozporządzeniem podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu (§ 3 ust. 1 pkt 1), który po otrzymaniu zgłoszenia kieruje pracownika lub byłego pracownika na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 4). Do orzekania w zakresie chorób zawodowych uprawniony jest lekarz spełniający wskazane w § 5 rozporządzenia wymagania kwalifikacyjne, zatrudniony w jednostkach orzeczniczych wymienionych w ust. 2 tego przepisu. Zatem, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz jej stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Podkreślić należy, że na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jak wynika z powyższego, zarówno organy wydające decyzje, jak i sąd dokonujących ich kontroli związane są treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnione jednostki orzecznicze, co do kwestii stwierdzenia choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia, albowiem organy te nie mogą czynić ustaleń zmierzających do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (vide: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, opubl. Lex nr 315089 oraz z dnia 8 kwietnia 1994r. sygn. akt I SA 1121/93, opubl. ONSA 1995/1/46). Co najwyżej w sytuacji, gdy właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy o którym mowa w ust. 1 jest niewystarczający do wydania decyzji może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, w niniejszej sprawie miało to miejsce, jak też podjąć innego rodzaju czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W obecnie rozpatrywanej sprawie żadna z jednostek orzeczniczych nie rozpoznała u skarżącej choroby zawodowej w postaci choroby zakaźnej lub pasożytnicze albo ich następstwa - legionellozy, wymienionej w pozycji 26 załącznika do rozporządzenia. Skarżąca była badana w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia Szpitalu Specjalistycznym nr [...] w B. Oddział Obserwacyjno - Zakaźny i Hepatologii Zakaźnej, gdzie lekarze orzecznicy w orzeczeniach z dnia [...]r. i z dnia [...]r. potwierdzili fakt przebycia przez nią zakażenia jednoznacznie potwierdzonego dynamicznie zmieniającymi się mianami przeciwciał o klasie IgM i IgA uznając, że praca w pomieszczeniu klimatyzowanym oraz praca głosem może sprzyjać zakażeniu bakterii Legionella pneumophila. Zaznaczono, że obecność takich przeciwciał przeciw tej bakterii świadczy jedynie o przebyciu infekcji lub bezobjawowym kontakcie z patogenem. Powołano się na brak dokumentacji medycznej, wskazującej w którym momencie pacjentka przebyła ostrą infekcję Legionella pneumophila, a jedynie taka postać zakażenia mogłaby być podstawą do ustalenia choroby zawodowej. Podobne wnioski zostały zawarte w orzeczeniach Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. i z dnia [...]r. nr [...] - uzupełniające. Powtórzono w nich, że zakażenie skarżącej bakterią Legionella zostało potwierdzone obecnością przeciwciał przeciw tej bakterii w dniu 7 listopada 2005 r., jednakże brak jest w dokumentacji i dowodów na przebycie ostrego zakażenia tym patogenem w postaci choroby legionistów (legionellozowego zapalenia płuc) lub gorączki Pontiak (pozapłucnej postaci legionellozy). Tym bardziej, że w przypadku legionellozy zakażenia mają przebieg ostry, a nie przewlekły. Podkreślić przy tym należy, że dla potrzeb niniejszej sprawy sporządzono zarówno opinie jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, jak i drugiego stopnia, które wydane zostały w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację medyczną. Treść orzeczeń dotyczy diagnozowania u skarżącej tej samej choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu, wskazuje na ten sam okres narażenia zawodowego (2003-2006) i ten sam czynnik narażenia zawodowego, czyli na czynnik biologiczny Legionella pneumophila w pomieszczeniu klimatyzowanym, a więc związany z wykonywaniem pracy na stanowisku specjalisty do spraw obsługi klientów w Oddziale A SA, Region [...] w K., przy ul. [...]. Jednakże w swoich spójnych opiniach lekarze orzecznicy placówek pierwszego i drugiego stopnia uznali, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zakaźnej w postaci legionellozy o podłożu zawodowym, wymienionej w pozycji 26 wykazu. Dodać należy, że skarżąca nie świadczyła pracy w trakcie awarii systemu klimatyzacyjnego w dniu 22 września 2004 r. w budynku przy ul. [...] nr [...] w K., a podczas kolejnej awarii w dniu 14 grudnia 2006 r. nie była już zatrudniona. Nadto, prowadzone przez Prokuratora Rejonowego w K. postępowanie dotyczące między innymi stwierdzenia w latach 2003-2005 wpływu na stan zdrowia skarżącej działania urządzeń klimatycznych działających w jej zakładzie pracy oraz niedopełnienia obowiązków przez osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo i higienę pracy, zostało umorzone. Nie ulega również wątpliwości, że uprawnione jednostki orzecznicze przeanalizowały zebraną dokumentację medyczną i nie stwierdziły nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, co wynika z treści ich opinii. W orzecznictwie przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w opinii lekarskiej wydanej przez uprawnioną jednostkę orzeczniczną. Stanowisko takie wyrażono w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., (OPS 3/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 4), w ocenie Sądu zachowuje ono nadal swą aktualność. O wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego przy tym nie decyduje obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011 r., II OSK 1809/11, Lex nr 1152055). Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że organy administracji właściwie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, opierając się na prawidłowych i kompletnych orzeczeniach jednostek diagnostycznych obu instancji, nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która zapadła na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych i potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych organu odwoławczego, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 K.p.a.). Zatem, nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. zebrały, jak również rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny, w myśl art. 80 K.p.a., w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a przede wszystkim do przedstawionych im jednomyślnych konkluzji opinii lekarskich. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd, oddalił wniesioną skargę jako niezasadną.