IV SA/Gl 526/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie złotych: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm., obecnie obowiązuje tekst jednolity opublikowany w Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J.S. choroby zawodowej - [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W motywach rozstrzygnięcia organ administracyjny podniósł, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez specjalistyczną jednostkę służby zdrowia, przy równoczesnym wykazaniu istnienia związku przyczynowego pomiędzy zdiagnozowanym schorzeniem a warunkami środowiska pracy. Zważywszy powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. przyznał, że skarżący w okresie zatrudnienia od dnia [...]r. do [...]r. w Firmie A w K. na stanowisku [...] oraz od [...]r. do [...]r. w Firmie B w R. na stanowiskach kolejno: [...], był narażony na [...] (następnie, to jest od [...]r. wyżej wymieniony skorzystał z [...]). Podkreślił jednak, iż w toku przeprowadzonego postępowania, stronę poddano badaniom [...] w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. – Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Na ich podstawie wskazane wyżej placówki wydały orzeczenia, odpowiednio: z dnia [...]r., nr [...] oraz z dnia [...]r., nr [...], mocą których w sposób jednoznaczny wykluczyły, aby zdiagnozowana choroba [...] spowodowana była przyczynami zawodowymi. W treści omawianych orzeczeń podniesiono bowiem, że gwałtowne pogorszenie [...] nastąpiło dopiero w [...]r., to jest już po zakończeniu pracy zawodowej i dlatego wystąpienie schorzenia, jego przebieg a także obecny stan [...] nie uzasadniają rozpoznania choroby, o której mowa w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. J.S. oświadczył, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem zapadłym w I instancji. Podkreślił bowiem, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu tej decyzji, pogorszenie [...] wystąpiło u niego jeszcze przed zakończeniem pracy zawodowej, zaś w ciągu kilku następnych miesięcy znacznie się nasiliło. Pomimo to udał się do lekarza dopiero po wystąpieniu dalszej progresji choroby, gdyż był przeświadczony o jej przejściowym charakterze i sądził, iż ustąpi ona samoistnie. Równocześnie strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powołując się na poważne problemy zdrowotne. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wskazane postanowienie zostało jednak wyeliminowane z obrotu prawnego albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2007 r., orzekł o jego uchyleniu (sprawa o sygn. akt IV SA/GL 807/06). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji a następnie, to jest w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. W uzasadnieniu rzeczonej decyzji z dnia [...]r. organ odwoławczy podkreślił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia lub choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, to jest wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Mając na względzie powyższe organ II instancji podniósł, że jakkolwiek przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż skarżący w latach [...] pracował w [...] stwarzający ryzyko powstania [...], to jednak lekarze specjaliści kompetentnych placówek diagnostycznych I i II szczebla, po przeprowadzeniu stosownych badań wydali orzeczenia, w których nie rozpoznali objawów [...] o charakterze zawodowym. Uznali bowiem, że obecny stan [...], obraz kliniczny, obiektywne wyniki badań, charakter [...] – szczególnie w [...] a także znaczna progresja [...] już po zakończeniu narażenia zawodowego nie uzasadniają rozpoznania schorzenia wymienionego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J.S. działający przez radcę prawnego M.M. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr [...] akt niniejszej sprawy) domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzut, iż została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 §1 i art. 136 K. p. a. oraz §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Podkreślił bowiem, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie zbadał zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dostatecznie wnikliwy i precyzyjny, ani nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do właściwego wyjaśnienia sprawy. W tym miejscu pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że organ odwoławczy oparł się wyłącznie na pobieżnej analizie wyników przeprowadzonych badań, w których znacznie większe niż należałoby znaczenie przypisano wywiadowi lekarskiemu. Nie ustosunkował się natomiast w żaden sposób do zawartej w odwołaniu argumentacji dotyczącej terminu i sposobu pogorszenia się jego stanu zdrowia i nie zweryfikował podniesionych przezeń w tym zakresie wywodów, pomimo iż był świadomy faktu, że skarżący jest osobą z [...]. Nadto pełnomocnik strony zasygnalizował, że w toku postępowania nie uwzględniono okoliczności, iż pogorszenie [...] pozostające w związku przyczynowym z wykonywaną pracą mogło nastąpić także w okresie po zakończeniu narażenia na czynnik szkodliwy w postaci nadmiernego [...]. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swej decyzji raz jeszcze podkreślając, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły zawodowe pochodzenie [...]. Nadto podkreślił, iż sformułowana przez te instytucje ocena oparta została na obiektywnej metodyce badań, która wyklucza możliwość symulacji lub dyssymulacji objawów [...].W dalszej części odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaznaczył, że lekarze badający skarżącego nie sygnalizowali w swoich orzeczeniach objawów występowania u niego [...]. Następnie, to jest w dniu [...]r. do Sądu wpłynęło pismo radcy prawnego E.G., reprezentującego uczestnika postępowania – Firmy B (odpis pełnomocnictwa stanowi kartę nr [...] akt niniejszej sprawy), w treści którego wspomniany pełnomocnik procesowy wniósł o oddalenie skargi wywodząc, iż nie ustosunkowuje się ona merytorycznie do zaskarżonej decyzji a jest jedynie "próbą wydłużenia toczącego się postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego nie może ono pozostać w obrocie prawnym. Pojęcie choroby zawodowej definiuje art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszana podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W tym miejscu trzeba zaakcentować, że przepisy przywołanego wyżej art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., stały się przedmiotem pytania prawnego o zgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które mocą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 125/06) zostało skierowane do Trybunału Konstytucyjnego. Fakt ten stanowił przyczynę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie (postanowienie tutejszego Sądu z dnia 28 lutego 2008 r.). Wydanym w wyniku rzeczonego pytania prawnego wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 237 §1 Kodeksu Pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. z Konstytucją R. P. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem w przywołanym orzeczeniu określono równocześnie, że wspomniane przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rzeczonego wyroku w Dzienniku Ustaw. W konsekwencji, skoro w dacie orzekania przez Sąd omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. Zgodnie zatem z §2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., przez choroby zawodowe rozumie się schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego aktu, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego rozporządzenia oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zaś ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Stosownie przy tym do §8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy a w szczególności dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §5 tego aktu. W niniejszej sprawie skarżący był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie choroby zawodowej - [...]. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1221/04; publ. LEX nr 194428). Z powołanego wyżej §8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. wynika natomiast jednoznacznie, że organ sanitarny, jakkolwiek jest zobowiązany do uwzględnienia wniosków płynących z takich opinii, to jednak nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Jest bowiem władny do oceny orzeczenia lekarskiego pod kątem wymogów, jakim powinno ono odpowiadać, a w razie wątpliwości do wezwania biegłych lekarzy o jego uzupełnienie. Przedstawiona wyżej konkluzja koresponduje z treścią §8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, po myśli którego, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny uzna, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wystawił orzeczenie lekarskie, uzupełnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej obejmować musi szczegółowy opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają zawodową etiologię choroby i precyzyjne (w miarę możliwości z powołaniem się na materiały źródłowe) przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. W świetle powyższego godzi się wskazać, że organ odwoławczy był zobligowany do dokonania wnikliwej oceny wiarygodności sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem obowiązek ten nie został w sprawie zachowany. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. powołał się na stanowisko wyrażone w orzeczeniach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., zgodnie z którym na brak zawodowej etiologii dolegliwości występującej u skarżącego wskazuje po pierwsze – obraz kliniczny i charakter [...], a po drugie – wystąpienie schorzenia oraz jego progresja w okresie po zakończeniu narażenia zawodowego. W ocenie Sądu, stanowisko to nie zostało umotywowane w sposób dostatecznie wnikliwy i przekonujący. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wywód o pojawieniu się a następnie nasileniu schorzenia w [...]r. oparty został w zasadzie wyłącznie na ustaleniach poczynionych w toku przeprowadzonego ze stroną wywiadu lekarskiego. Placówki orzecznicze wspomniały nadto o przedłożonym przezeń [...]r., który nie potwierdzał objawów choroby zawodowej ([...] w granicach normy i niewielkie obniżenie [...]). Jak jednak zauważył pełnomocnik J.S., skarżący jest osobą uskarżającą się na [...] a tym samym potraktowanie jego oświadczeń, jako zasadniczego dowodu w sprawie i odstąpienie od ich weryfikacji budzić może poważne zastrzeżenia, zwłaszcza, że w odwołaniu od orzeczenia placówki medycznej I stopnia wyżej wymieniony wywodził, że w latach [...] leczył się na [...], zaś w późniejszych wywodach zawartych odwołaniu od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. podawał wyraźnie, iż [...] pojawiło się u niego jeszcze w okresie, gdy pracował w warunkach narażenia na [...]. Jakkolwiek w toku postępowania przed organem I instancji stronę powiadamiano o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się wobec całości dowodów oraz żądań zawartych w aktach sprawy a także wzywano ją w trybie art. 50 K.p.a. do sprecyzowania, czy w okresie przebywania na [...] pracowała zawodowo, to jednak czynności te nie były zdaniem Sądu wystarczające. Wątpliwości co do czasu, w którym wystąpiły pierwsze objawy rzeczonej choroby były bowiem na tyle poważne, że orzekające w sprawie organy a szczególnie Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., który znał wszakże treść odwołania a równocześnie był świadom faktu, iż strona uskarża się na [...] (patrz: dołączona do akt sprawy karta informacyjna leczenia szpitalnego oraz zaświadczenia lekarskie przedłożone organowi II instancji w dniu [...]r.) przed wydaniem decyzji powinien zwrócić się do placówki orzeczniczej II szczebla o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego poprzez wyraźne wezwanie skarżącego do przedstawienia posiadanej dokumentacji medycznej potwierdzającej fakt leczenia się na [...] bądź fakt wykonywania badań w tym zakresie a w konsekwencji mogącej pozwolić na ustalenie, kiedy zaczął się na tę dolegliwość uskarżać. Tymczasem w przeprowadzonym postępowaniu skarżącego nie wezwano o przedłożenie takiej dokumentacji ani nie podjęto jakichkolwiek innych czynności zmierzających do weryfikacji danych uzyskanych w tej kwestii w wyniku wywiadu lekarskiego. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że w odwołaniu od rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji J.S. podał, iż dołącza do niego "odpowiednią dokumentację świadczącą o jego stanie [...]". Żadne takie dokumenty nie znajdują się jednak w aktach administracyjnych, zaś orzekające w sprawie organy nie odniosły się do tego, czy strona złożyła je wraz z odwołaniem albowiem ani nie potwierdziły ani nie zakwestionowały tego faktu. Zdaniem Sądu również pogląd, że charakter i obraz kliniczny znacznego wszak [...] stwierdzonego u J.S. ([...], które uznane zostało w orzeczeniu placówki medycznej I stopnia za praktycznie [...]) nie jest typowy dla działania [...], nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Placówki diagnostyczne obu szczebli poparły tu swą diagnozę wyłącznie ogólnikowym sformułowaniem, że wskazuje na to wystąpienie i przebieg schorzenia, obecny stan [...] oraz wynik przeprowadzonej [...]. W orzeczeniach tych nie wyjaśniono jednak, jakie dane zawarte w wyniku wspomnianego badania wskazują na to, że istniejąca u skarżącego dolegliwość nie została spowodowana ekspozycją na [...] ani nie wyjaśniono, które cechy składające się na aktualny stan [...] pozwalają na sformułowanie takiego wniosku. Zdaniem Sądu brak ustaleń w opisanym wyżej zakresie rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonej decyzji i stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkiem rzeczonej nieprawidłowości mogła być bowiem bezzasadna odmowa stwierdzenia choroby zawodowej. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu organ odwoławczy powinien zwrócić się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia w zakresie obejmującym zagadnienia związane z charakterem i obrazem klinicznym [...] stwierdzonego u strony. W szczególności lekarze orzecznicy tej placówki powinni wyjaśnić, jakie konkretne cechy składające się na ten obraz przeczą zawodowej etiologii choroby i dlaczego uznali, że jej charakter nie jest typowy dla [...] spowodowanego [...] a także, które dane ustalone w toku przeprowadzonych badań pozwalają na taką kwalifikację schorzenia. Niezbędne będzie nadto wyjaśnienie kwestii dotyczących czasu pojawienia się schorzenia oraz okresu, w którym nastąpiła jego progresja. Należy w tym celu zweryfikować sprzeczności pomiędzy wywodami skarżącego wzywając go wyraźnie o przedłożenie wszelkiej posiadanej przezeń dokumentacji medycznej obrazującej przebieg leczenia omawianej dolegliwości a tym samym potwierdzającej, od kiedy uskarża się na tę przypadłość. Nawet jednak w wypadku ustalenia, że [...] pojawił się u strony już po zakończeniu okresu narażenia zawodowego, nieodzowne będzie wyczerpujące wyjaśnienie, w miarę możliwości z powołaniem się na odpowiednie źródła naukowe, czy w świetle aktualnej wiedzy medycznej fakt pojawienia się bądź nasilenia objawów [...] w okresie po ustaniu ekspozycji na [...] stanowi okoliczność, która wyklucza, aby rzeczone schorzenie mogło powstać wskutek oddziaływania tego czynnika w przeszłości. Niezależnie od powyższego orzekający w sprawie organ powinien mieć na uwadze, że ustalenie daty wystąpienia pierwszych udokumentowanych objawów [...] u skarżącego ma znaczenie również w kontekście §2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. W myśl bowiem tego przepisu, zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem", w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie przy tym z treścią wykazu stanowiącego załącznik do omawianego aktu prawnego okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego w przypadku schorzenia wymienionego w poz. [...], wynosi [...]. Następnie organ II instancji podda wnikliwej analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 §3 K.p.a. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Równocześnie, mając na uwadze charakter tego aktu, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a. w kwestii jego wykonalności. Zaskarżona decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia u strony choroby zawodowej a zatem nie podlega ona wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 §2 p.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł, co odpowiada minimalnej stawce określonej w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa uiszczoną w wysokości [...] zł, zgodnie z dowodem jej zapłaty (karta nr [...] akt sprawy).