IV SA/Gl 527/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2008r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] nr [...] 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w G. ostateczną decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił stwierdzenia u A. B. choroby zawodowej narządu [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 394). W dniu [...] pełnomocnik A. B. złożył wniosek o stwierdzenie choroby zawodowej narządu [...], przywołując opinię naukowo-lekarską wydaną przez Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Ś. Akademii Medycznej Klinikę [...] w K. w dniu [...]. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. w oparciu o art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił wszcząć postępowanie wyjaśniające w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u A. B. Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. odmówił wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej narządu [...] u A. B. W wyniku odwołania złożonego przez pełnomocnika A. B. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., działając w trybie art. 132 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uwzględnił w całości odwołanie decyzją z [...] Nr [...] uchylając w całości swoją decyzję z dnia [...] Nr [...]. W dniu [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wydał nową decyzję Nr [...]. Decyzją tą, działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył jako bezprzedmiotowe, wszczęte w dniu [...], postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej narządu [...] u A. B. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie, żądając jej uchylenia. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] Nr [...] jako "wydaną z rażącym naruszeniem prawa". Rozstrzygnięcie swoje uzasadnił tym, iż stwierdził "wiele błędów formalnych i proceduralnych w postępowaniu podjętym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.". W tej samej dacie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał drugą decyzję o tym samym numerze (Nr [...]). Decyzją tą, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Inspektora Powiatowego w G. z dnia [...] Nr [...] i jego postanowienia z dnia [...] Nr [...]. w uzasadnieniu podniósł, iż połączenie przez organ pierwszej instancji w jednym postępowaniu czynności prawnych trybu zwykłego i nadzwyczajnego stanowi rażące naruszenie prawa. W tym stanie sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 149, art. 147 § 1 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wszczął postępowanie w sprawie przyczyn wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej narządu [...] u A. B. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 394) u A. B., decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o odmowie uchylenia dotychczasowej wymienionej powyżej decyzji ostatecznej. W motywach rozstrzygnięcia odnotowano, że na mocy przytoczonej wyżej decyzji z dnia [...] odmówiono stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] u A. B., która stała się ostateczna i prawomocna wobec braku odwołania strony. Organ pierwszej instancji ustalił, że nie zaistniały w rozpatrywanej sprawie żadne nowe okoliczności, gdyż narażenie zawodowe na nadmierny [...] ustało w [...], a opinia naukowo-lekarska sporządzona przez lekarzy specjalistów, na którą powołuje się pełnomocnik strony nie została wydana przez jednostkę orzeczniczą upoważnioną do rozpoznawania choroby zawodowej. W tych okolicznościach organ uznał, że nie zachodzą żadne przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. B. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wyeksponowano po raz kolejny, iż strona domaga się wszczęcia "nowego" postępowanie w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i po przeanalizowaniu akt sprawy choroby zawodowej A. B. organ odwoławczy nie znajduje podstaw do zmiany decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] Załączona przez stronę opinia sądowo-lekarska została wydana [...]. Nie stanowi więc ona dowodu w sprawie choroby zawodowej zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie wydane zostało po dacie wydania decyzji administracyjnej i nie było znane organowi rozpatrującemu sprawę choroby zawodowej. Wskazano, iż w myśl postanowień art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego podstawę wznowienia stanowią nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, lecz nie znane organowi, który decyzję wydał. Przesłanka ta w niniejszej sprawie nie została spełniona. Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśniono, iż w powyższym postępowaniu mają zastosowanie przepisy postępowania nadzwyczajnego -o wznowieniu postępowania -art.149 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie przepisy art. 61 tego Kodeksu dotyczące wszczęcia postępowania, bowiem z analizy całości dostępnego materiału dowodowego wynika, iż nie ma merytorycznych podstaw do podjęcia czynności prawnych przewidzianych dla trybu zwykłego. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu drugiej instancji, odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Niezadowolona z powyższej decyzji A. B., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] stwierdził nieważność: zaskarżonej decyzji, poprzedzającej jej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] Nr [...] a także jego postanowienia z dnia [...] Nr [...] oraz dwóch decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] o tym samym numerze [...] – pierwszej stwierdzającej nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] i jego postanowienia z dnia [...] Nr [...] oraz drugiej decyzji z tego dnia [...] Nr [...] uchylającej decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G, z dnia [...] Nr [...]. W motywach tego wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu, pomimo, iż strona działając przez pełnomocnika włożyła wniosek o "stwierdzenie choroby zawodowej", wyraźnie domagając się wszczęcia "nowego" postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej, organy prowadziły postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]. W ocenie Sądu nie było podstaw do rozważania kwestii wznowienia przedmiotowego postępowania, stąd też wydane w toku tego postępowania orzeczenia należało uznać za wadliwe. Także wcześniej wydane dwie decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego K., Sąd uznał za w sposób rażący naruszające prawo i dlatego z uwagi, że nie zaistniały przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł jak sentencji wyroku. Sąd wskazał organowi odwoławczemu, że do rozpatrzenia pozostaje odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając sprawę po wydaniu wskazanego wyroku, decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] Nr [...] umarzającą wszczęte w dniu [...] postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Przeprowadzone ponownie postępowanie doprowadziło do wydania decyzji Nr [...] w dniu [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie wszczęte w dniu [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie ustalono, by w sprawie zaistniały nowe okoliczności. Nie można za takie uznać opinii naukowo-medycznej z dnia [...], na którą powołuje się pełnomocnik zainteresowanej, gdyż powstała ona [...] miesięcy po wydaniu decyzji przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w G. o braku podstaw do stwierdzenie choroby zawodowej narządu [...]. W związku z tym nie może ona stanowić nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nie znanego organowi, który wydał decyzję, dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zapisem § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych (Dz.U. Nr 132, poz.1115). traktując wniosek z dnia [...] jako zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej dające podstawę do rozpoczęcia nowego postępowania w sprawie stwierdzenie choroby zawodowej, to zgłoszenie nastąpiło po okresie określonym w wykazie chorób zawodowych na dwa lata od zakończenia narażenia zawodowego. W przypadku zainteresowanej narażenie na nadmierny wysiłek głosowy ustało w [...], zatem nie zaistniały przyczyny do wszczynania nowego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej i wydania skierowania na ponowne badania lekarskie do uprawnionej jednostki orzeczniczej. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wnioskującej zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a to art. 77 § 1 i art. 61 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. przez zaniedbanie obowiązku wszczęcia postępowania i § 2 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez uznanie, że przepis ten stanowi, że nie jest dopuszczalne złożenie wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej po dwóch latach od ustania narażenia zawodowego oraz art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia u wnioskodawczyni choroby zawodowej w postaci uszkodzenia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu odwołania, podkreślając zmianę stanu faktycznego sprawy, wskazał, ze organ zobowiązany był wszcząć nowe postępowanie w sprawie stwierdzenia u wnioskodawczyni choroby zawodowej w postaci uszkodzenia narządu [...]. W jego ocenie niedopuszczalne jest twierdzenie organu sanitarnego, że niemożliwe jest złożenie wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej po upływie dwóch lat od ustania narażenia zawodowego. Faktem jest, że według zapisów przywołanego powyżej rozporządzenia określono dwuletni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Nie oznacza to jednak, że istnieje jakikolwiek termin prawa materialnego ograniczający możliwość złożenia wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej. Rozpatrując złożone odwołanie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. orzekającą o umorzeniu postępowania wszczętego w dniu [...] i odmówił stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] u A. B. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu sprawy, wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zaistnienia nowych okoliczności i nowych dowodów w sprawie. Za takie okoliczności nie można bowiem uznać przedłożenia opinii sądowej- lekarskiej Kliniki [...] Ś. Akademii Medycznej w K. z dnia [...]. Przywołując przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenie charakteru schorzenia. Uznając, że narażenie zawodowe na czynnik szkodliwy ustało w [...] w związku z rozwiązaniem umowy o pracę i przejściem na [...], stwierdził, że wymieniony przepis wyklucza zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie po ustaniu zatrudnienia w narażeniu na warunki szkodliwe, jeżeli w przypadku rozpatrywanej choroby – uszkodzenie narządu głosu, wystąpienie udokumentowanych objawów upoważniających do jej rozpoznania nie nastąpiło w okresie dwóch lat od zakończenia narażenia zawodowego. Niewłaściwym byłoby zatem kierowanie strony na badania lekarskie. Uwzględniając zarzut strony dotyczący uznania przez organ pierwszej instancji postępowania za bezprzedmiotowe, uchylił kwestionowaną decyzję i odmówił stwierdzenia choroby zawodowej u wnioskującej z powołaniem się na powyższą argumentację. W skardze na tę decyzję pełnomocnik strony skarżącej zarzucił jej naruszenie prawa (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 4 ust. 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz art. 237 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu pracy) i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia u wnioskodawczyni choroby zawodowej w postaci uszkodzenia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej powtórzył argumentację zaprezentowaną w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, podkreślając, ze nie istnieje jakikolwiek termin prawa materialnego ograniczający złożenie wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej, a jego złożenie powinno doprowadzić do pełnej analizy wszystkich aspektów sprawy. Odmawiając tego postępowania i nie dopuszczając przewidzianych w przepisach dowodów, organy naruszyły zasadę wyrażoną w § 4 ust. 1 przywoływanego wielokrotnie rozporządzenia W odpowiedzi na skargą organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę, zważył co następuje. Jak stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, albo stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem dokonują kontroli legalności również z urzędu, niezależnie od oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Przeprowadzone w tych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej wskazały, że w sprawie wydana została już decyzja ostateczna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. w dniu [...] Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu [...]. Decyzja ta (odpis w aktach sprawy) została oparta o przepisy § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 ze zm.), a więc o rozporządzenie już nieobowiązujące od dnia 3 września 2002 r.. Obecny wniosek skarżąca złożyła w dniu [...], a zatem w czasie obowiązywania nowego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a mianowicie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) i według tych, obowiązujących przepisów powinien być on rozpoznany. Nie zachodzi w tym przypadku tożsamość sprawy administracyjnej. Stosownie do § 2 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115) przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu są zatem okoliczności, stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia oraz kwestia zawiązku przyczynowego miedzy chorobą, a szkodliwymi czynnikami występującymi w środowisku pracy narażającymi na jej powstanie. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), określonej jako przewlekłe choroby narządu [...] spowodowane nadmiernym [...]. Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że zgodnie z zapisem § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, właściwy organ sanitarny (...) kieruje pracownika na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej określonej w § 5 ust. 2 tego rozporządzenia. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organy sanitarne z uwagi na ustanie zatrudnienia skarżącej, czyli pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, w [...] oraz brak udokumentowanych objawów chorobowych w okresie narażenia zawodowego oraz do dwóch lat od ustania tego narażenia, organy sanitarne uznały, że zgłaszanego schorzenia nie można taktować jako choroby zawodowej. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych z dnia 30 lipca 2002 r. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Natomiast w sporządzonym w formie tabelarycznej wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia dla chorób zawodowych kolumnę drugą nazwano "okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego", a nie okres w jakim może nastąpić zgłoszenie lub rozpoznanie choroby zawodowej po zakończeniu pracy w narażeniu, tak jak stanowi § 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. Zaistniała więc w tym zakresie rozbieżność. Zgodnie z art. 237 § 1 pkt 2 i pkt 3 Kodeksu pracy, Rada Ministrów została upoważniona do określenia wykazu chorób zawodowych oraz szczegółowych zasad postępowania dotyczących zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w tych sprawach. Delegacja wskazana w tym przepisie nie zawiera natomiast upoważnienia dla Rady Ministrów do określenia okresu wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych. Ponadto do takiego okresu nie nawiązuje § 2 ust. 2 przywoływanego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1614/06 nie publik., w tym zakresie zajął stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że analiza treści przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w zestawieniu z treścią przepisu art. 237 § 1 Kodeku pracy daje podstawę do stwierdzenia niezgodności z tym przepisem, jako aktem wyższego rzędu, regulacji zawartej w załączniku do rozporządzenia, w zakresie w jakim określono w nim okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych. Stanowi to brak zgodności postanowień załącznika do rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy stan prawny daje zatem sądowi administracyjnemu podstawę do odmowy zastosowania w sprawie uregulowania zawartego w kolumnie drugiej tabeli wykazu chorób zawodowych. Nadto Sąd ten stwierdził, iż przedmiotowe rozporządzenie nie wskazuje okresu, w jakim, po zakończeniu pracy w narażeniu, winno nastąpić zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie, a więc regulacji, do jakiej odsyła § 2 ust. 2 rozporządzenia. To zaś oznacza, że ocena czy strona zachowała termin do wystąpienia ze zgłoszeniem choroby czy nie, staje się bezprzedmiotowa (por. również: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07 nie publik.). Powracając na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie stwierdzić, iż wskazana w uzasadnieniach przesłanka negatywna do rozpoznania choroby zawodowej tj. ustanie zatrudnienia czyli pracy w warunkach narażenia w [...] oraz brak udokumentowanych objawów chorobowych w okresie narażenia zawodowego oraz do dwóch lat od ustania tego narażenia, nie może mieć zatem zastosowania do oceny zawodowej etiologii schorzenia. Wobec tego, mając na względzie zaprezentowaną ocenę prawną, organy będą zobowiązane do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie, właściwej oceny uzyskanych w jego toku dokumentów, w tym orzeczeń lekarskich. Opinia lekarska ma charakter dowodu z opinii biegłego i organy prowadzące sprawę i wydające decyzje winny zadbać o to by była ona wyczerpująca, uzasadniona i opierała się na możliwych do uzyskania dowodach, wyjaśniających istotne dla wyniku sprawy fakty. Z przytoczonych względów należało, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylić zaskarżoną decyzję. W dalszym postępowaniu organy będąc związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd, przeprowadzą postępowanie w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, gromadząc niezbędny materiał dowodowy, a następnie analizując go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej, w konsekwencji czego wydane zostaną nowe decyzje, uzasadnione zgodnie z przepisami art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy i postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł. (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz koszty opłaty skarbowej w wysokości [...] zł. zgodnie z dokumentem stwierdzającym uiszczenie tej opłaty.