IV SA/Gl 529/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u T. K. choroby zawodowej układu nerwowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi - alergicznego zapalenia spojówek, wymienionej pod pozycją 25 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W wyniku rozpatrzenia odwołania T. K., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że odwołująca pracowała w warunkach eksponowania na środki dezynfekcyjne zawierające substancje drażniące i alergizujące, tym samym pracowała w warunkach ryzyka powstania alergicznego zapalenia spojówek, jednakże lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., a także Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wykluczyli u niej alergiczne zapalenie spojówek pochodzenia zawodowego. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł., na podstawie wykonanych badań alergologicznych i konsultacji okulistycznej, ujawniono natomiast cechy astygmatyzmu obu oczu oraz starczowzroczność, a przeprowadzona próba prowokacyjna ze środkami odkażającymi dała efekt negatywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi T. K. na powyższą decyzję, w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. o sygn. akt IV SA/Gl 227/09 uchylił zaskarżoną decyzję. W treści uzasadnienia Sądu powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07, w którym orzeczono, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy w zakresie w jakim określa wytyczne dotyczące treści rozporządzenia oraz wymienione powyżej rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) są niezgodne z art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu z dniem 3 lipca 2009 r. nastąpiła utrata mocy wskazanych powyżej przepisów, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja administracyjna, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Nakazano również, aby organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Braki, jakich dopatrzył się Sąd w tym zakresie polegały na niedostrzeżeniu przez organy rozbieżności pomiędzy treścią orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r., w którym uznano, iż brak jest podstaw do rozpoznania alergicznego zapalenia spojówek, jednak w następstwie przeprowadzonych badań stwierdzono zapalenie spojówek suche i zmiany zwyrodnieniowe siatkówki obu oczu w okresie początkowym, a orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., w którym rozpoznano u skarżącej cechy astygmatyzmu oraz starczowzroczności. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, między orzeczeniami obu placówek medycznych wystąpiła rozbieżność, która nie była przedmiotem analizy organów administracji, które nie wyjaśniły motywów, dla których jako druga instancja wypowiedziała się placówka medyczna z Ł.. Natomiast zamieszczenie informacji, że odbyło się to na prośbę Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. uznano za niewystarczające, albowiem brak jest wskazania, czy faktycznie zaistniały przesłanki uzasadniające wyłączenie się tej placówki z wypowiedzenia się w niniejszej sprawie. Zmiana placówki medycznej bez uzasadnionego powodu skutkuje tym, że naruszone są przepisy dotyczące podmiotów wypowiadających się w sprawie, a tym samym wadliwe będzie końcowe rozstrzygnięcie. W związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor w K. w dniu [...]r. decyzją [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Uznał bowiem za konieczne uzupełnienie w znacznej części materiału dowodowego w celu wyjaśnienia kwestii podniesionych w uzasadnieniu przywołanego już wcześniej wyroku tut. Sądu z dnia 20 listopada 2009r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o wydanie orzeczenia uzupełniającego z uwzględnieniem wytycznych zawartych w przywołanym wyroku, a także przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) oraz zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wyjaśnienie przyczyn skierowania T. K. na badania lekarskie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. W wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] r., nr [...], nie rozpoznano u T. K. choroby zawodowej w postaci alergicznego zapalenia spojówek. Wyjaśniono, że w wyniku przeprowadzonej diagnostyki została stwierdzona wrodzona wada wzroku - astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu oraz starczowzroczność. Natomiast badanie testem Schrimera nie potwierdziło suchego zapalenia spojówek, jak również badanie dna oka nie wykazało zmian zwyrodnieniowych siatkówki. Powołano się na wykonane próby prowokacyjne środkami odkażającymi, w czasie których nie zaobserwowano klinicznych cech nieżytu spojówek oraz napływu eozynofilów w badaniu cytologicznym łez. Wywiedziono, iż ujemne wyniki badań alergologicznych były podstawą wydania po raz kolejny negatywnego orzeczenia w sprawie T. K.. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., pismem z dnia 13 lipca 2010 r. wyjaśnił, iż w przypadku jednostek orzeczniczych II stopnia nie ma żadnych ograniczeń co do właściwości, np. ze względu na miejsce zamieszkania, czy też miejsce zatrudnienia osoby badanej lub inne uwarunkowania. Nie popełniono zatem żadnych uchybień w prowadzonym postępowaniu orzeczniczym kierując T. K. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., jako do jednostki orzeczniczej II szczebla, w celu zachowania pełnego obiektywizmu i bezstronności. W konsekwencji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., w dniu [...]r., wydał decyzję Nr [...], w której nie stwierdził u T. K. choroby zawodowej układu nerwowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi w postaci alergicznego zapalenia spojówek, wymienionej pod pozycją 25 pkt 1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wyjaśniając zauważone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach rozbieżności zawarte w treści orzeczeń placówek medycznych podniesiono, że różnice w wynikach badania dna oka oraz ostrości widzenia są niewątpliwie związane z upływem czasu pomiędzy tymi badaniami. Zakres tych badań nie pozostaje jednak w związku przyczynowo-skutkowym z pracą zawodową i nie ma zasadniczego wpływu na merytoryczną treść orzeczenia. W związku z wniesionym przez stronę odwołaniem [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Organ wyjaśnił, że odwołująca była badana w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych, gdzie lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw diagnostyczno-medycznych do rozpoznania choroby zawodowej układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi pod postacią alergicznego zapalenia spojówek, a wyniki badań obu placówek są zbieżne. Nie znaleziono zatem podstaw, by kwestionować wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, oparte na specjalistycznych badaniach lekarskich przeprowadzonych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. T. K. wniosła od decyzji organu drugiej instancji skargę, która została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 134/11, w którym uchylono zaskarżoną decyzję. Sąd uznał za prawidłowe przekazanie sprawy T. K. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., zgodne z trybem sporządzania i kontroli opinii lekarskich. Jednakże mimo poszerzenia materiału medycznego zgodnie z wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. (sygn. akt IV SA/Gl 227/09), wymagane jest jej dalsze uzupełnienie, by wyjaśnić istotę sprawy. Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W przywołanym wcześniejszym wyroku uznano za konieczne rozważenie przyczyn rozbieżności pomiędzy stanowiskiem placówki orzeczniczej I i II stopnia, co do rozpoznania u T. K. cech przewlekłego suchego nieżytu spojówek i dyskretnych zmian degeneracyjnych siatkówki. Zdaniem Sądu, wskazania powyższe nie zostały wykonane. Rolą organu administracji będzie zatem wyjaśnienie opisanej rozbieżności, w tym celu ustali on czy w czasie hospitalizacji T. K. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. była ona poddana testom Schirmera, jeśli tak, to z jakich przyczyn nie wykazane to zostało w jej karcie informacyjnej i jaki był wynik tych testów. W przypadku ujemnego wyniku tej próby organ ustali powód rozbieżności w wynikach badań testem Schirmera pomiędzy Instytutem Medycyny Pracy w S. i Instytutem Medycyny Pracy w Ł.. Natomiast w przypadku braku przeprowadzenia testu Schrimera w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. organ ustali na jakiej podstawie w orzeczeniu uzupełniającym powołano się na wyniki uzyskane w tych badaniach oraz rozważy, czy dokumentacja złożona do akt sprawy przez T. K. była przedstawiona lekarzom obu placówek orzeczniczych i czy wydając swoje opinie brali ją oni pod uwagę. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy [...] Państwowy Wojewódzki Inspektora Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na postawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D.z dnia [...] r., nr [...], stwierdzającą brak podstaw do uznania u T. K. choroby zawodowej układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi pod postacią alergicznego zapalenia spojówek wymienionej w pozycji 25 pkt 1 wykazu chorób zawodowych. Organ w toku postępowania, kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku tut. Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. zwrócił się do dyrektora IMPiZŚ w S. o skierowanie sprawy do IMP w Ł. w celu uzyskania kolejnej opinii lekarskiej. W opinii IMP w Ł. z dnia 26 marca 2012 r. wyjaśniono, że test Schirmera nie jest obligatoryjnie stosowany w diagnostyce zawodowego alergicznego zapalenia spojówek. Jest wyłącznie testem dodatkowym, który jest przeprowadzany w przypadku zespołu suchego oka, a więc jednostki chorobowej przedniego odcinka oka, której objawy są bardzo podobne do objawów zawodowego alergicznego zapalenia spojówek. Zespół suchego oka jest jednostką chorobową, która nie występuje wykazie chorób zawodowych, dlatego też wyniki tego badania nie mają istotnego wpływu na rozpoznanie końcowe zawodowego alergicznego zapalenia spojówek. Zaznaczono, że w przypadku T. K. wyniki testu Schirmera przeprowadzonego przed próbą prowokacyjną w dniu 15 lipca 2008 r. wynosiły: OP-15 mm, OL-23 mm, a podejrzenie zespołu suchego oka występuje, jeżeli w teście występuje wyniki poniżej 15 mm. Dodatkowo, podczas pobierania łez przed i w określonych punktach czasowych po prowokacji również u T. K. nie wystąpiły problemy z uzyskaniem odpowiedniej ilości materiału do badania. Lekarze specjaliści IMP w Ł. wyjaśnili, że w przypadkach diagnostyki chorób zawodowych wymienionych w wykazie chorób zawodowych, orzeczenie powinno opierać się na badaniach diagnostycznych jednoznacznie związanych z podejrzaną chorobą zawodową. Na podstawie zastosowanego standardu diagnostycznego zawodowego alergicznego zapalenia spojówek nie wykazano związku przyczynowego objawów ze strony oczu T. K. z warunkami środowiska pracy i z tego powodu podtrzymano stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że opisane już wcześniej orzeczenia lekarskie WOMP w S. z dnia [...] r. i IMP w Ł. z dnia [...] r. oraz orzeczenie lekarskie uzupełniające z dnia [...]r. w rozumieniu § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych zachowują swoją ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. Ostatecznie zaakcentowano, że T. K. była badana w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych (I i II stopnia), gdzie lekarze specjaliści uznali, że brak jest podstaw diagnostyczno - medycznych do rozpoznania choroby zawodowej układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi pod postacią alergicznego zapalenia spojówek wymienionej w pozycji 25 pkt 1 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. T. K. nie zgodziła się z powyższą decyzją i wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Podkreśliła, że w służbie zdrowia przepracowała 32 lata na stanowisku położnej i przez cały okres pracy była narażona na działanie szkodliwych dla zdrowia środków dezynfekcyjnych. W jej oceni, spowodowały one wystąpienie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, gardła i krtani oraz alergicznego zapalenia spojówek oczu. Zdaniem skarżącej, organ nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 15 listopada 2011 r., albowiem w toku uzupełniającego postępowania dowodowego nie wyjaśnił rozbieżności występujących w opiniach lekarskich (różnice w wynikach badania dna oka oraz ostrości widzenia) oraz nie odniósł się do ich treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. nr 21 z 1998 r., poz. 94 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako K. p., zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a poszczególne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K. p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105 poz. 869), określane dalej w skrócie jako rozporządzenie. Rozporządzenie powyższe określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i z oceny narażenia zawodowego skarżąca w latach 1972-2004 pracowała w kontakcie ze środkami dezynfekcyjnymi w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W tym zakresie Sąd podziela ustalenia organów obu instncji, a nadto okoliczność ta nie jest sporna. Jednakże orzeczenia jednostek diagnostycznych, a więc orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r., jak i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. [...] Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii w Ł. z dnia [...] r. oraz wydane w sprawie uzupełniające orzeczenia nie rozpoznały u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 25 pkt 1 wykazu chorób zawodowych. Podkreślić przy tym należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może samodzielnie dokonać jej stwierdzenia. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania odrębnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań jednostek diagnostycznych. Wynika to z faktu, iż wyłącznie orzeczenie lekarskie stanowi podstawowy, a zarazem wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. W rozpatrywanej sprawie żadna z uprawnionych jednostek diagnostycznych nie rozpoznała u skarżącej choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ocenie dowodowej w zakresie zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponują środkami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć. Wobec tego nie mogą indywidualnie stwierdzić, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Skarżąca w toku postępowania nie zarzucała, że badania, które przeprowadzono u niej na potrzeby orzeczeń lekarskich były przeprowadzone nieprawidłowo. Przyjęte rozstrzygnięcie również nie uchybia przepisom prawa materialnego, bowiem aby konkretne schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Organ drugiej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym treść zebranych w sprawie dowodów oraz prawidłowo zinterpretował prawo w odniesieniu do przedstawionych mu orzeczeń lekarskich, uzupełnionych w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem wskazań zawartych w uzasadnieniach wcześniejszych wyroków tut. Sądu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja zapadła na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych i potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych. Została też prawidłowo uzasadniona i uwzględnia przepisy obowiązującego rozporządzenia. Jest zatem zgodna z przepisami postępowania (art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej. Z tego powodu dla wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że skarżąca wiele lat pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w przywołanych okolicznościach niniejszej sprawy, brak podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wobec powyższego, skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.