IV SA/Gl 569/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję: 2) zasądza od Komendanta Straży Miejskiej w R. na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 5 września 2014 r. (data wpływu do organu – 9 września 2014 r.) H. H. zwrócił się w trybie ustawy dnia 6 września 2001r. o dostępie informacji publicznej do Komendanta Straży Miejskiej w R. o udostępnienie zanonimizowanych fotokopii odcinków D mandatów karnych nałożonych na właścicieli posesji w R. przy ul.[...] w wyniku czynności podjętych w dniu 21 lipca 2014 r. w związku z realizacją uprawnień funkcjonariuszy Straży Miejskiej wynikających z art. 379 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz fotokopii protokołu z kontroli, o którym mowa w art. 380 ust. 1 tej ustawy, sporządzonym w związku z prowadzeniem w/w czynności. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Komendant Straży Miejskiej w R., działając na podstawie art. 7ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1383), pełnomocnictwa Prezydenta Miasta R. oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 782 – dalej także "u.d.i.p."), odmówił H. H. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Decyzja odmowna wydana została jako kolejna w toczącym się postępowaniu, gdyż uprzednio wydawane decyzje czterokrotnie usuwane były z obrotu prawnego wskutek decyzji kasacyjnych wydawanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ II instancji uchylał rozstrzygnięcia Komendanta Straży Miejskiej przede wszystkim z powodu uchybienia ustanowionemu w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązkowi wskazania w uzasadnieniu decyzji tożsamości i funkcji osób, które zajęły stanowisko w postępowaniu. Z zaleceń zawartych w decyzjach kasacyjnych organu odwoławczego wynikała nadto konieczność rozważenia przez organ I instancji czy żądany druk mandatu i protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 21 lipca 2014 r. na posesji położonej w R. przy ul. [...] nie mogą być przedstawione wnioskodawcy po zatarciu wszystkich treści, których ujawnienie bez zgody osoby zainteresowanej naruszałoby jej prywatność. Komendant Straży Miejskiej w Ry. decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił H. H. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Komendanta Straży Miejskiej w R. z dnia [...] r. nr [...]. Była to piąta decyzja wydawana w sprawie wniosku H. H. z dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 950/15 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku tut. Sąd stwierdził, że:."dokonując powtórnego rozpatrzenia sprawy w aspekcie stosowanego prawa materialnego, obowiązkiem organu było ocenić, czy przepisy tego aktu miały zastosowanie w sprawie. W kontrolowanej przez Sąd decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań, czy spełniona została zarówno przesłanka podmiotowa (czy Komendant Straży Miejskiej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu wymienionym w treści art. 4 u.d.i.p.), jak i przesłanka przedmiotowa (czy żądana informacja ma walor informacji publicznej, a zatem czy mieści się w katalogu stanowiącym definiującym informacje publiczna zawartym w art. 6 ust. u.d.i.p.)." Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że jeżeli organ dojdzie do wniosku, że zachodzą podmiotowe i przedmiotowe przesłanki nakazujące rozpatrzenie sprawy na gruncie u.d.i.p., w sytuacji gdy odmowa dostępu do informacji publicznej na poziomie organu I instancji nastąpiła z powołaniem się na konieczność ochrony prywatności, istnieją normatywne podstawy do objęcia tej decyzji nie tylko kontrolą ale do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego. Temu obowiązkowi nie czyni zadość ograniczenie się do formalnego ustalenia, że odmowa dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności jest zasadna w związku ze słuszną argumentacją zawartą w uzasadnieniu organu I instancji. Nadto tut Sąd wskazał, że akta sprawy przedstawione wraz ze skargą Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie zawierają dokumentu, którego udostępnienia domagał się wnioskodawca w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokument ten powinien stanowić przedmiot analizy obu organów, co do istnienia przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Niepełne akta administracyjne nie pozwalały w rzeczywistości organowi odwoławczemu na ocenę, czy i które z informacji zawartych w żądanych przez wnioskodawcę dokumentach, nawet po zanonimizowaniu danych osobowych uniemożliwiają realizację prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznych. Brak dokonania przez organ wymaganych ustaleń sprawia, że jego ocena merytorycznego stanowiska nie poddaje się kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może bowiem dokonywać własnych ustaleń. Przesądza to także o braku możliwości rozpoznania zarzutów skargi, które kwestionowały odmowę udostępnienia informacji publicznej ze względu na nieprawidłową ocenę treści nieudostępnionego dokumentu. Komendant Straży Miejskiej w R. decyzją z dnia [...] r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku H. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w myśl art. 17 ust. 2 u.d.i.p. odwołanie wnioskodawcy należy potraktować jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż Komendant Straży Miejskiej w R. nie jest organem władzy publicznej, a zatem od wydanej przez niego decyzji, nie przysługuje odwołanie organu II instancji. W tym zakresie wskazał na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przedstawione w zawiadomieniu o przekazaniu odwołania z dnia 12 kwietnia 2016 r. powołujące się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 15 grudnia 2015 r. o sygn. akt IV SA/GI 950/15 oraz z dnia 25 stycznia 2016 r. o sygn. akt IV SA/GI 1020/15. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. wynikało, że przyczyną odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji była ochrona prywatności osoby fizycznej. Organ powołał się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz wykładnię tego przepisu dokonaną w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazał, że w sytuacji gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Oznacza to, że organ władający informacją publiczną w takiej sytuacji powinien ocenić wniosek o udzielenie informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy o ochronie danych osobowych stanowiące lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się natomiast na brzmienie art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych organ wyjaśnił, że za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, a osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Do kategorii danych osobowych nie zalicza się natomiast tylko takich informacji, które umożliwiają ustalenie tożsamości osoby wyłącznie dzięki zaangażowaniu nieproporcjonalnie dużych kosztów, czasu i działań. Tak więc informacje, które bez nadzwyczajnego wysiłku dają się powiązać z określoną osobą, zwłaszcza przy wykorzystaniu łatwo osiągalnych i powszechnie dostępnych źródeł również zasługują na zaliczenie do kategorii danych osobowych. Organ stwierdził, że nie może udostępnić danych, które umożliwiłyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (nawet po anonimizacji) i w takim wypadku powinien ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych. Organ wskazał także na unormowanie zawarte w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, które zabrania przetwarzania danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym i administracyjnym. Kryterium wyróżnienia powyższych danych stanowi według organu to, że dotyczą one bezpośrednio sfer należących do prywatności czy intymności osoby fizycznej. Podkreślił, że właścicielce wskazanej nieruchomości przysługuje zarówno przysługuje zarówno ochrona prawa prywatności jak i ochrona danych osobowych, a gdyby zanonimizować dane wrażliwe właścicielki nieruchomości to nie byłoby to wystarczające dla ochrony jej prawidłowości Do sfery prywatności właścicielki wskazanej nieruchomości należy zaliczyć nie tylko informację o wymiarze finansowym nałożonej kary, ale i kwalifikację prawną czynu. Zaakcentowano, że właścicielka nieruchomości nie zrezygnowała z przysługującego jej prawa ochronnego i tym samym nie wyraziła zgody na ujawnienie treści wnioskowanych dokumentów, które podlegałyby udostępnieniu, a organ związany jest treścią tego oświadczenia i bez zgody właścicielki nieruchomości, nie może on udostępnić dokumentów jej dotyczących. Zauważono, że chociaż wnioskodawca we wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wskazał z imienia i nazwiska właścicielki, a także dokładnego adresu, pod którym zlokalizowana jest nieruchomość będąca jej własnością a na której przeprowadzono kontrolę posesji, to wydaje się, że wnioskodawcy wiadome jest na jakiej konkretnej posesji przy ul. [...] w R. straż miejska prowadziła czynności kontrolne związane z ochroną środowiska. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.H. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Straży Miejskiej w R. z dnia [...] r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zakwestionował stanowisko organu co do tego, że udostępnienie zanonimizowanych danych t.j. protokołów z kontroli przeprowadzonych przez Straż Miejską w R. oraz kopii nałożonych mandatów karnych narusza prywatność wskazanych w nich osób. Stwierdził, że Komendant Straży Miejskiej mimo związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 950/15 ignoruje zawarte we wskazanym wyroku wytyczne. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Komendant Straży Miejskiej w R. wniósł o nieuwzględnienie zarzutu wydania decyzji nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o stwierdzenie nieważności Komendant Straży Miejskiej uznał, że w sprawie nie wystąpiły przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, które mogłyby stanowić o zasadności tego wniosku. W ocenie Komendanta Straży Miejskiej w R., zapis art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. budzi wątpliwości interpretacyjne. Stwierdził ponadto, że każdy, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, ma prawo do ochrony swojej prywatności oraz danych osobowych, a obowiązkiem władz publicznych jest poszanowanie i ochrona tych praw. Dalej zauważył, że choć skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wskazał z imienia i nazwiska właścicielki, a także dokładnego adresu, pod którym zlokalizowana jest nieruchomość będąca własnością osoby, na którą nałożono mandat kamy, to wydaje się, że skarżącemu wiadome jest na jakiej konkretnej posesji przy ul. [...] w R. straż miejska prowadziła czynności kontrolne związane z ochroną środowiska. Na [...] powietrza w R.i pozostali członkowie stowarzyszenia również złożyli wnioski o udostępnienie informacji publicznej w identycznym zakresie jak skarżący, a jeden z członków Stowarzyszenia jest bezpośrednim sąsiadem osoby, na którą nałożono mandat kamy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 się 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718- dalej "p.p.s.a"), rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania, w stopniu obligującym ich uchylenie. Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 950/15 w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie sądu należy uznać, że "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p. p. s. a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje Sądu jest weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań poprzednio wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć sądowych, zwłaszcza z uwagi na podniesione w tej kwestii zarzuty skargi. Analiza akt sprawy prowadzić musiała do wniosku, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z uchybieniem art. 153 p.p.s.a. Należy zauważyć że w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 959 wiążącym z mocy art. 153 p.p.s.a. organ w niniejszej sprawie, WSA uznał w szczególności, że jeżeli organ dojdzie do wniosku, że zachodzą podmiotowe i przedmiotowe przesłanki nakazujące rozpatrzenie sprawy na gruncie u.d.i.p., w sytuacji gdy odmowa dostępu do informacji publicznej na poziomie organu I instancji nastąpiła z powołaniem się na konieczność ochrony prywatności, istnieją normatywne podstawy do objęcia tej decyzji nie tylko kontrolą ale do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego. Tutejszy Sąd stwierdził przy tym, że organ II instancji nie był uprawniony do wydania swego rozstrzygnięcia bez pełnego wglądu w materiał dowodowy sprawy, a niepełne akta administracyjne nie pozwalały w rzeczywistości organowi odwoławczemu na ocenę, czy i które z informacji zawartych w żądanych przez wnioskodawcę dokumentach nawet po zanonimizowaniu danych osobowych uniemożliwiają realizację prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznych. Tymczasem organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w szczególności do protokołu z kontroli, o którym mowa w art. 380. ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska, a dokumentu tego nie ma w aktach sprawy. Należy ponownie zauważyć, że Sąd nie może dokonywać własnych ustaleń, a dopiero przeprowadzone przez organ postępowanie obejmujące analizę treści wnioskowanych przez skarżącego informacji publicznych w postaci zanonimizowanych kopii protokołu z czynności kontrolnych i mandatu karnego stanowić będzie podstawę do osądu, czy odmowa udostępnienia tych dokumentu była zgodna z prawem. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach ponownie wskazuje, że uwzględnienie skargi w żadnym razie nie stanowi przyzwolenia dla skarżącego na zapoznanie się z wnioskowanymi dokumentami w toku ponownego postępowania. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy do wyłącznej kompetencji porcedujących organów. Sąd nie podzielił również stanowiska strony skarżącej co do tego, by zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa. Należy bowiem zauważyć, że rażące naruszenie prawa jest naruszeniem kwalifikowanym, a więc o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym oraz oczywistym, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Chodzi przy tym o stan prawny w okresie jego obowiązywania niewątpliwy i niewywołujący rozbieżności w wykładni. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, nie mamy zatem do czynienia z błędną wykładnią prawa, a z przekroczeniem prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Mając na względzie dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ – w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja narusza przepis art. 153 p.p.s.a. poprzez brak odpowiedniego uwzględnienia oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, wynikających z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r. r., sygn. akt IV SA/Gl 950/15 a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik postępowania w rozstrzyganej sprawie, zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie prowadząc postępowanie organ związany jest zarówno oceną prawną wynikającą z przedmiotowego orzeczenia, jak i wcześniejszych wskazań co do dalszego postępowania wynikających z przywołanego wyżej wyroku sądu. W tym stanie rzeczy orzeczono na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. , zaś o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.