IV SA/Gl 580/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę W dniu [...] J. H. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 7 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w K. działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta K., odmówiła przyznania skarżącemu żądanego świadczenia wskazując, że ustalenia dokonane w toku wywiadu środowiskowego dają podstawę do uznania istnienia rażącej dysproporcji pomiędzy wskazanymi przez stronę dochodami, a jej faktycznym stanem majątkowym. J. H. wniósł od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy decyzję zapadłą w pierwszej instancji. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie wskazało, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, organ rozpoznający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego odmawia przyznania tego świadczenia, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wskazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Zdaniem Kolegium, zakup przez odwołującego mieszkania na pięć miesięcy przed złożeniem wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, upoważniał do odmowy jego uwzględnienia. O zasobności osób ubiegających się o przyznanie dodatku mieszkaniowego decydują bowiem nie tylko zadeklarowane dochody, ale również posiadane dobra materialne, zaś przyznanie wnioskowanego świadczenia osobie, którą stać na kupno mieszkania za kwotę [...] zł, do czego dochodzą koszty zawarcia umowy ([...] zł) byłoby sprzeczne z interesem ogólnym i zasadami współżycia społecznego, skoro jego sytuacja materialna wskazuje, iż jest on w stanie, pokrywać należności związane z utrzymaniem lokalu przy wykorzystaniu własnych środków. Przywołana wyżej decyzja z dnia [...] stanowiła przedmiot skargi wniesionej przez J. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 19 października 2007 r. (sygn. akt IV SA/Gl 1149/06) uchylił zarówno rzeczone rozstrzygnięcie jak i poprzedzającą je decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Sąd wskazał, iż orzekające w sprawie organy nie dokonały ustaleń, z których wynikałoby dostatecznie jasno, że wysokość wydatków poniesionych przez skarżącego na zakup mieszkania w sposób oczywisty nie koresponduje z rozmiarem jego dochodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie ustosunkowało się przy tym do argumentacji podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu, iż zakup rzeczonego lokalu stanowił dla niego jedyny dostępny sposób zapewnienia sobie mieszkania. Nadto, zdaniem Sądu, także wyliczenie wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych przez wyżej wymienionego budzi uzasadnione wątpliwości, bowiem nie zostało one poparte żadnymi dokumentami. W tym stanie rzeczy Sąd podniósł, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy niezbędne będzie dokonanie kompleksowej oceny co do kwestii, czy nabycie lokalu przez skarżącego mieściło się w pojęciu jego podstawowej potrzeby życiowej, jaką jest posiadanie mieszkania i w tym zakresie wezwanie go do przedłożenia dokumentów, które pozwolą wykazać, że bezpośrednio przed zakupem obecnego lokalu dysponował innym mieszkaniem położonym w B., którego sprzedaż stanowiła zasadnicze źródło środków na sfinansowanie tego zakupu. Zdaniem Sądu konieczne było również zbadanie sytuacji materialnej skarżącego, a w szczególności dokładne ustalenie, czy poniesione na zakup mieszkania wydatki można uznać za świadczące o rażącej dysproporcji pomiędzy deklarowanym a faktycznym stanem majątkowym skarżącego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w K., działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta K., w dniu [...] wydała decyzję nr [...], mocą której powtórnie odmówiła przyznania J. H. dodatku mieszkaniowego. Przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 3 i art. 6 ust. 1, 2 i 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących nabycie prawa do spornego świadczenia. Prowadzi on bowiem jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jego średni miesięczny dochód wynosi 1.085,83 zł a tym samym przekracza ustawowe kryterium ustalone w wysokości 175% najniższej emerytury (co daje 1.045,56 zł).o kwotę 40,28 zł. Nadto dodał, iż w niniejszym przypadku dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, gdyż jego wysokość obliczona jako różnica pomiędzy ponoszonymi przez wyżej wymienionego wydatkami na mieszkanie (190,23 zł) a 20% jego dochodu, byłaby liczbą ujemną i wyniosłaby – 26,94 zł. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J. H. dał wyraz swemu niezadowoleniu z decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zakwestionował ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego w zakresie wysokości osiąganego przezeń dochodu podkreślając, iż w zeznaniach podatkowych za lata: 2005, 2006 i 2007 wykazywał dochód w kwotach odpowiednio: 6.850,96 zł, 7.099,76 zł oraz 5.974,60 zł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygniecie zapadłe w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, sporne świadczenie przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny lub nie posiadającym takiego tytułu ale oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Jeśli przy tym dochód, o którym mowa wyżej, jest równy lub wyższy od 150 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, lecz nie przekracza wspomnianego kryterium, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez stronę w wysokości 20 % dochodów gospodarstwa domowego. Dodatek mieszkaniowy stanowi natomiast różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek, w wysokości 20 % dochodów. W tym miejscu Kolegium powołało się na art. 3 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., wywodząc, iż za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się natomiast świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w [...]. Mając na względzie powyższe organ drugiej instancji podniósł, że okoliczności sprawy uzasadniały negatywne rozpatrzenie żądania zgłoszonego przez stronę. Jej dochód wyliczony zgodnie z zaprezentowanymi wyżej zasadami, w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł 3.257,50 zł (czyli średnio miesięcznie 1.085,83 zł) a zatem przekroczył 175% kwoty najniższej emerytury o 40,28 zł. Równocześnie ponoszone przez skarżącego wydatki mieszkaniowe, potwierdzone przeze zarządcę wyniosły w miesiącu złożenia wniosku 183,27 zł, co należało powiększyć o ryczałt za brak ciepłej wody w wysokości 6,96 zł. W konsekwencji dodatek mieszkaniowy ustalony jako różnica pomiędzy wspomnianą wartością wydatków (190,23 zł) a 20 % jego dochodu (217,17 zł), pomniejszony dodatkowo o 40,28 zł rzeczonej nadwyżki byłby liczbą ujemną i dlatego J. H. nie kwalifikował się do otrzymania tego świadczenia na okres "od [...] do [...]. W dalszej części uzasadnienia Kolegium zaakcentowało, że w deklaracji o wysokości dochodów skarżący wykazał wprawdzie, iż utrzymuje się z renty wynoszącej w miesiącach [...] łącznie 1.757,50 zł. Dodało jednak, że w trakcie wywiadu środowiskowego wyżej wymieniony dokonał korekty dochodów, wskazując, iż w omawianym okresie otrzymywał pomoc finansową od znajomych i rodziny w kwocie 500 zł miesięcznie. W tym stanie rzeczy okoliczności podniesione przez J. H. w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia albowiem podstawą wyliczenia należnego dodatku mieszkaniowego jest deklaracja o wysokości dochodów, a nie dochód wskazany w rocznych zeznaniach podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. H. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją wydaną przez organ odwoławczy. Skarżący podkreślił, że otrzymana pomoc finansowa w kwocie 500 zł miesięcznie miała charakter pożyczki udzielonej na cele konsumpcyjne, podlega ona zwrotowi i dlatego nie powinna być ona traktowana jako jego dochód. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Kolegium ponownie wskazało, że wysokość świadczenia, o które ubiegała się strona, obliczona w oparciu o zasady wynikające z ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowiłaby liczbę ujemną. Nadto raz jeszcze podkreśliło, iż w trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] skarżący oświadczył, iż poza pobieraną rentą, którą wymienił w deklaracji o wysokości dochodów, korzysta również z pomocy matki i znajomych w miesięcznej wysokości 500 zł. W tym miejscu organ odwoławczy wywiódł, iż twierdzenia skarżącego, jakoby rzeczoną pomoc otrzymywał w formie pożyczki, którą musi zwrócić, jest mało wiarygodne i nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wyżej wymieniony nie podnosił tego faktu w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom prawa. Zasady przyznawania świadczenia stanowiącego przedmiot wydanej w sprawie decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Stosownie zatem do treści art. 3 ust. 1 przywołanej regulacji, dodatek mieszkaniowy przysługiwał osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarżący nie zachował przesłanek warunkujących nabycie prawa do spornego świadczenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że średni miesięczny dochód uzyskany przezeń w okresie trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku (to jest od [...] do [...].) wynosił 1.085,83 zł, a zatem był wyższy niż kwota 1045,56 zł, stanowiąca 175 % najniższej emerytury obowiązującej w dniu 5 maja 2006 r., to jest w dacie zgłoszenia wspomnianego wniosku. Na dochód ten składała się pobierana przezeń renta, którą wykazał w deklaracji o wysokości dochodów w średniej wysokości 585,83 zł (vide: karta nr 5 akt administracyjnych) oraz wsparcie finansowe otrzymywane od matki w rozmiarze 500 zł miesięcznie, o uzyskiwaniu którego oświadczył wyraźnie zarówno w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...], jak i podczas kolejnego wywiadu, dokonanego w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy w dniu [...] (patrz: karty nr 14 i 27 akt administracyjnych) oraz w oświadczeniu złożonym w dniu [...] (vide: karta nr 30 akt administracyjnych). W tym miejscu należy podkreślić, że ustalając wysokość dochodu skarżącego, organy obydwu instancji prawidłowo zaliczyły do niego wartość wspomnianej pomocy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z definicją sformułowaną w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika więc jednoznacznie, że otrzymana kwota pieniężna może być uznana za dochód tylko wówczas, gdy mieści się w pojęciu przychodu. Skoro zaś ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie określa definicji rzeczonego sformułowania, należy w tym zakresie odwołać się do art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) po myśli którego przychodami są, co do zasady, otrzymywane lub postawione w roku podatkowym do dyspozycji osoby fizycznej pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (por.: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/07, publ. : LEX nr 355263 oraz z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 423/08, niepubl.). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że pieniądze otrzymane przez stronę od osób trzecich w ramach udzielanej pomocy stanowią przychód a w konsekwencji mieszczą się w definicji dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że cytowany przepis art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w zdaniu drugim wymienia świadczenia, których nie wlicza się do dochodu. Jest to jednak katalog zamknięty obejmujący świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, dodatki dla sierot zupełnych, jednorazowe zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka, dodatek z tytułu urodzenia dziecka, pomoc w zakresie dożywiania, zasiłki pielęgnacyjne, zasiłki okresowe z pomocy społecznej, jednorazowe świadczenia pieniężne i świadczenia w naturze z pomocy społecznej, dodatek mieszkaniowy oraz zapomogę pieniężną, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Z treści przywołanego unormowania nie wynika natomiast, aby wyłączenie takie dotyczyło pomocy pieniężnej otrzymywanej od innych osób. Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze zarzutów, iż omawiana pomoc pieniężna miała charakter zwrotny, to jest przekazywana była skarżącemu jako pożyczka, godzi się podnieść, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Po pierwsze bowiem, wywody te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym a w szczególności w oświadczeniach składanych przez wyżej wymienionego w toku postępowania. Po drugie zaś, trzeba wyjaśnić, że sprawowana przez sąd administracyjny kontrola obejmuje jedynie zgodność z prawem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W konsekwencji nowe okoliczności faktyczne powołane w skardze a nieujawnione w postępowaniu administracyjnym nie mogą spowodować uchylenia zaskarżonego aktu (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2003, sygn. akt III SA 421/02). Warto w tym miejscu zasygnalizować, że o ile skarżący posiada nowe dowody potwierdzające jego stanowisko, które istniały w dniu wydania decyzji a nie były znane organowi, który ją wydał, może wystąpić do Prezydenta Miasta K. o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie o zmianę decyzji w oparciu o art.154 przywołanego Kodeksu. Niezależnie od powyższego trzeba odnotować, że jak słusznie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., okoliczności sprawy nie uzasadniały przyznania stronie dodatku mieszkaniowego w oparciu o art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. Jakkolwiek bowiem przepis ten umożliwia uzyskanie prawa do omawianego świadczenia osobom, w przypadku których dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1 wskazanego aktu, to jednak może on mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy kwota nadwyżki nie przekracza wysokości należnego dodatku mieszkaniowego. Tymczasem sytuacja taka nie miała w niniejszej sprawie miejsca. Nadwyżka dochodu skarżącego nad kwotą 175 % najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku wynosiła bowiem 40,28 zł, z kolei dodatek mieszkaniowy obliczony stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w związku z ust. 9 tego przepisu (powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez J. H. jest niższa od powierzchni normatywnej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), jako różnica pomiędzy wydatkami ponoszonymi przezeń w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (183, 27 zł) powiększonymi o ryczałt za brak ciepłej wody (6,96 zł), co daje razem 190,23 zł a kwotą 20 %dochodów jego gospodarstwa domowego (stanowiącą tzw. udział własny w pokryciu kosztów mieszkaniowych) byłby nie tylko mniejszy od rzeczonej nadwyżki lecz stanowiłby wartość ujemną (-26,94 zł). Ustalenia poczynione w niniejszym zakresie przez organy obydwu instancji dokonane zostały zgodne z zasadami określonymi w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Na marginesie trzeba odnotować, że ponownie rozpoznając sprawę, organy administracyjne, pomimo iż zostały do tego wyraźnie zobowiązane przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2007 r., nie ustosunkowały się do zagadnienia, czy dokonanie przez skarżącego zakupu mieszkania, którego dotyczył wniosek mieściło się w pojęciu jego podstawowej potrzeby życiowej oraz, czy fakt ten może zostać uznany za przejaw rażącej dysproporcji pomiędzy deklarowanym a faktycznym stanem majątkowym wyżej wymienionego. Zdaniem Sądu, brak odniesienia się do tego problemu nie może jednak przesądzać o wadliwości zaskarżonej decyzji albowiem niezależnie od powyższej kwestii, prawidłowo ustalona wysokość przysługującego stronie dodatku mieszkaniowego stanowiłaby liczbę ujemną, co spowodowało, iż rozstrzygnięcie odmawiające przyznania jej tego świadczenia było zasadne. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że akt stanowiący przedmiot skargi nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.