IV SA/Gl 585/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik po rozpoznaniu w dniu 1 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 276/12 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 276/12 oddalił skargę J. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Orzeczenie powyższe stało się prawomocne od dnia 23 marca 2013 r. W dniu 6 maja 2015 r. J. W. nadał, za pośrednictwem urzędu pocztowego, bez pisma przewodniego zaświadczenie z dnia 19 grudnia 2014 r. oraz kserokopię kartoteki z przebiegu swojego leczenia w NZOZ GZLA – Przychodni w J. Wyżej wymienione dokumenty wpłynęły do Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu w dniu 11 maja 2015 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej z dnia 11 maja 2015 r. wezwano J. W. do wskazania sygnatury akt sprawy, do której mają zostać dołączone nadesłane dokumenty oraz do wyjaśnienia celu w jakim zostały nadesłane, w terminie 7 dni, pod rygorem ich zwrotu. Korespondencja sądowa zawierająca wezwanie z dnia 14 maja 2015 r. została skutecznie doręczona w dniu 19 maja 2015 r. a tym samym termin do udzielenia odpowiedzi upłynął bezskutecznie w dniu 26 maja 2015 r. Tymczasem w dniu 15 czerwca 2015 r. skarżący nadał, za pośrednictwem urzędu pocztowego, pismo z dnia 9 czerwca 2015 r. stanowiące odpowiedź na wyżej wymienione wezwanie, do którego dołączył skargę z dnia 5 marca 2015 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012 r. o sygnaturze akt IV SA/Gl 276/12. W treści skargi wskazał, iż wnosi ją na podstawie art. 399 § 1 i art. 403 § 2 K.p.c. oraz zażądał uchylenia w całości wyroku jak również pozbawienia go klauzuli wykonalności. Poza tym w uzasadnieniu skargi oświadczył, że po wydaniu orzeczenia pojawiły się nowe okoliczności, które stanowią podstawę do zweryfikowania stanowiska, a które wynikają z bieżącej dokumentacji lekarskiej skarżącego. Zdaniem J. W. powikłania pourazowe nie trwają tak długo, chyba że współistnieje inny czynnik chorobowy wpływający na osłabienie układu kostnego. A zatem w ocenie skarżącego jego dalsze leczenie potwierdzone dokumentacją lekarską w wysokim stopniu uprawdopodabnia, że pierwotną przyczyną schorzenia była choroba zawodowa. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 24 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: wskazanie podstawy wznowienia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazanie okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tej skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia 21 lipca 2015 r. wskazał jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz dodał, że "skargę wniósł w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia tj. od dnia 25 lutego 2015 r. (dokumentacja lekarska)". Poza tym powołując się na art. 146 § 1 K.p.a. stwierdził, że od decyzji od której wniesiono skargę nie minęło 5 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ponadto art. 280 § 1 i § 2 P.p.s.a. mówi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Równocześnie art. 271 P.p.s.a. wskazuje, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1); jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2). Poza tym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.). Można żądać wznowienia postępowania także w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 P.p.s.a.). Jak również zgodnie z treścią art. 273 § 1 oraz § 2 i § 3 P.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (pkt 1); bądź orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (pkt 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ostatecznie można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13, LEX 1363475). Ponadto w sytuacji gdy brak jest powołania się na konkretny przepis lub gdy błędnie go przywołano, konieczna jest ocena, czy mimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 1473/12, LEX nr 1273733). Natomiast samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 P.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy. (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1722/11, LEX nr 1149227). W niniejszej sprawie skarżący wskazał jako podstawę do wznowienia postępowania w skardze z dnia 5 marca 2015 r. – art. 399 § 1 i art. 403 § 2 K.p.c., natomiast w piśmie z dnia 21 lipca 2015 r. – art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jednocześnie z samej treści powyższej skargi wynika, że zdaniem skarżącego pojawiły się okoliczności faktyczne i zarazem środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie skarżącego te okoliczności wynikają z jego bieżącej dokumentacji lekarskiej tzn. z przedłożonego zaświadczenia z dnia 19 grudnia 2014 r. oraz kserokopii kartoteki z przebiegu leczenia w NZOZ GZLA – Przychodni w J. w dniach 2 września 2014 r., 23 września 2014 r. oraz 25 lutego 2015 r. Zdaniem Sądu podana przez skarżącego przyczyna nie wypełnia znamion określonych w art. 273 § 2 P.p.s.a. z uwagi na fakt, iż J.W. nie dokonał późniejszego wykrycia okoliczności, które wskazuje jako podstawę do wznowienia postępowania tylko przedłożył nowe dokumenty nieistniejące w dniu orzekania. Na marginesie należy również wskazać, że zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Tym samym skoro skarżący, jak sam twierdzi, dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w dniu 25 lutego 2015 r. natomiast skargę o wznowienie wniósł w dniu 15 czerwca 2015 r. to dokonał tej czynności po terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 27 maja 2015 r. Natomiast wcześniejsze złożenie samej dokumentacji lekarskiej przez skarżącego nie można uznać za wniesienie skargi o wznowienie postępowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.