IV SA/Gl 634/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. H. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W piśmie procesowym z dnia [...] adwokat A. M., będący pełnomocnikiem procesowym skarżącego ustanowionym w zakresie prawa pomocy przyznanego postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 października 2007 r. wywiódł, iż nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazał ponadto, że w przypadku gdy pełnomocnik odmawia sporządzenia skargi kasacyjnej i sporządza opinię przysługuje mu wynagrodzenie. W konsekwencji wniósł o zasądzenie wynagrodzenia tytułem sporządzenia przedmiotowej opinii w sprawie. Pełnomocnik nie zawarł w opinii oświadczenia, że koszty zastępstwa nie zostały zapłacone w całości lub części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powoływanego rozporządzenia adwokat otrzymuje wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, natomiast stosownie do przepisu § 20 każdy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Oświadczenie jest niezbędnym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów. Stanowi bowiem przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, że zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 z późn. zm). Badanie istnienia tej przesłanki jest konieczne z uwagi na fakt, że sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt. II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bez wypełnienia dyspozycji wyżej przytoczonego § 20 rozporządzenia. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, niepublikowane oraz postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. sygn. akt. I OZ 390/08, niepublikowane). W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.