IV SA/Gl 659/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A S. A. Oddział KWK [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że nie może być ona wykonana. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, (dalej: [...]PWIS) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej: Kpa), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94, z późn. zm., dalej Kp) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm., dalej: rozporządzenie) – po rozpatrzeniu odwołania z dnia 27 marca 2013 r. A SA Oddział KWK "[...]", od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., (dalej: PPIS) z dnia [...]r. nr [...] stwierdzającej u M.S. (S.) chorobę zawodową: przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń – wymienionej w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 z późn. zm., dalej: rozporządzenie) – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. stwierdził u M.S. chorobę zawodową przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń – wymienioną w poz. 5 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zaznaczył także, że decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające i orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. (nr [...]). Odwołanie od tej decyzji złożył zakład pracy - A S.A. Oddział KWK "[...]" w Z. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący zakwestionował rozpoznanie u M.S. choroby zawodowej, podnosząc przy tym przekroczenie okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo – jak zaznaczył – wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym określonego w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych w przypadku przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które na co zwrócił uwagę, prawodawca określił na 1 rok. W dalszej kolejności wskazał, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u pracownika przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 Kp. Zgodnie nią za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że pracownik pracował w warunkach narażenia na pyły drażniące (pył kamienno-węglowy) w stężeniach przekraczających dopuszczalne normy higieniczne w okresie od dnia 28 maja1982 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. w KWK "[...]" w Z. Ruch "[...]" w G. jako ładowacz, dysponent, górnik, nadgórnik oddziału robót przygotowawczych, sztygar zmianowy oddziału górniczego przygotowawczego pod ziemią. Zaznaczył, że od dnia 1 września 2007 r. nabył on prawo do emerytury. Organ odwoławczy uznał, zgodnie z oceną narażenia zawodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji, że M.S. w trakcie zatrudnienia na zajmowanych stanowiskach pracy miał zawodowy kontakt z pyłami drażniącymi w stężeniach ponadnormatywnych. PPIS w G. w wyniku przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego ustalił, że w ostatnich 10 latach jego pracy zawodowej w co najmniej 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń pyłów węgla kamiennego zawierających wolną krystaliczną krzemionkę (pył całkowity od 8,1-15,2 mg/m3, pył respirabilny od 3,0-7,8 mg/m3, stężenia Si02od 2,5-5,7%). Argumentując dalej podał, że M.S. był badany w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (dalej: WOMP), w którym orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. nr [...], lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej – przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli wymienione w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kp. Wskazał także, że uzasadniając orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej organ pierwszoinstancyjny wyjaśnił, że M.S. pozostaje w kontroli Poradni Chorób Zawodowych WOMP od 2008 r. z powodu podejrzenia pylicy płuc. W orzeczeniach lekarskich Poradni Chorób Zawodowych oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (dalej: IMPiZŚ) w S. w 2008 r. rozpoznano przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Badanie spirometryczne wykonane w IMPiZŚ w dniu 19 listopada 2008 r. wykazało: FEV1=58% wartości należnej, kolejne wyniki badań spirometrycznych z dnia 17 września 2010 r. FEV1=48% wartości należnej, z dnia 09 lutego 2011 r. FEV1=50% wartości należnej. Jednocześnie podał, że w trakcie obecnie przeprowadzonych badań: podmiotowego, przedmiotowego, a także badań czynnościowych układu oddechowego rozpoznano u strony przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli z upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc znacznego stopnia FEV=56% wartości należnej, co – jak zaznaczył – "w myśl aktualnie obowiązujących kryteriów orzeczniczych pozwala na uznanie schorzenia za zawodowe". W dalszej kolejności wskazał, że lekarze orzecznicy WOMP w S., biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań, analizę dokumentacji medycznej, z której jednoznacznie wynika, że już w badaniach spirometrycznych z roku 2008 spełnione były warunki rozpoznania choroby zawodowej oraz w oparciu o ocenę narażenia zawodowego – uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u pracownika z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia. Pracodawca poinformowany pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. w trybie art. 10 Kpa o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji do dnia 9 maja 2013 r. nie udzielił odpowiedzi. Ustosunkowując sie do zarzutów odwołania podniósł, że ustawodawca "zezwolił" w art. 2351 Kp na ustalenie nie tylko bezspornego ale także "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. W jego ocenie analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie choroby zawodowej u M.S. z okresu zatrudnienia w KWK "[...]" Ruch [...] potwierdza fakt ekspozycji na pyły drażniące w stężeniach przekraczających normatywy higieniczne. Zaakcentował, że brak jest podstaw ażeby kwestionować orzeczenie, oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Jego zdaniem zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych został zachowany. Tym samym zaakceptował w pełni pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji. Za organem pierwszoinstancyjnym uznał, że zostały spełnione warunki do stwierdzenia u M.S. choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia wobec czego nie uwzględnił odwołania. Jego zdaniem organ I instancji wyjaśnił i udokumentował w sposób pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia okoliczności związane z narażeniem zawodowym M.S., który był badany w kompetentnej placówce diagnostycznej (WOMP w S.), gdzie lekarze specjaliści rozpoznali chorobę zawodową przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli wym. w poz. 5 wykazu chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca – analogicznie jak w odwołaniu – zaskarżonej decyzji zarzuciła zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na jego treść poprzez orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej pomimo przekroczenia terminu upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Formułując powyższe w jednym zarzucie ujętym de facto w uzasadnieniu wniósł o jej uchylenie. Autor skargi podniósł, że zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej -przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, dokonał – pismem z dnia 12 września 2012 r. – lekarz medycyny J.S. z Górniczego Zespołu Lecznictwa Specjalistycznego [...] Przychodni Specjalistycznej Nr [...] w G. Zaakcentował, że podczas wykonywania u M.S. badań w kierunku podejrzenia pylicy płuc w dniu 19 listopada 2008 r. w Poradni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykonano równocześnie badania dokumentujące wystąpienie objawów chorobowych przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Jednocześnie zaznaczył, że okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym został określony w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych w przypadku przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli wynosi jeden (1) rok. Tymczasem – jak zauważył – wykonywanie pracy pod ziemią a co za tym idzie w narażeniu na pył lub gazy drażniące przez M.S. ustało z dniem 25 czerwca 2007 r. Natomiast jednostka orzecznicza pierwszego stopnia orzeczeniem lekarskim z dnia [...] 2012 r. (nr [...]) z przeważającym prawdopodobieństwem rozpoznała zawodową etiologię upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc i obniżenia natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wartości należnej jako związek przyczynowo-skutkowy narażenia na działanie pyłów węgla kamiennego. Strona skarżąca zakwestionowała tą decyzję, podnosząc, że uchybiono rocznemu terminowi do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli u M.S., które zostało stwierdzone w dniu [...] listopada 2008 r. Zdaniem strony skarżącej powyższe uzasadnia uznanie objętej skargą decyzji za naruszającą prawo. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego podał, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową – tak NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 372/82, opubl. w ONSA 1982/1/33). Tym samym wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że jest on po części sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma potrzeby powtarzania go. Oceniając sprawę według wskazanych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji zarówno pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, jak i w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Tymczasem organ ten nie ustosunkował się do istotnego dla sprawy zarzutu odwołania, kwestionującego możliwość orzekania o chorobie zawodowej uczestnika z powodu upływu okresu przewidzianego do zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach expressis verbis stanowi, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Dla choroby przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, okres ten wynosi rok. Skład orzekający akceptuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Po 470/04, w którym stwierdzono, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia. W świetle powyższego, oczywistym jest, że do niezbędnych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych, które organ odwoławczy całkowicie pominął w swej decyzji, należy ustalenie momentu od którego można przyjąć, że istnieją udokumentowane medycznie objawy obturacyjnego zapalenia oskrzeli u uczestnika i dokonanie oceny prawnej tego skutków w zakresie zachowania terminu do rozstrzygania o chorobie zawodowej. Tymczasem organ drugoinstancyjny nader lakonicznie za organem pierwszoinstancyjnym przyjął, że lekarze orzecznicy WOMP w S., biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań, analizę dokumentacji medycznej, z której jednoznacznie wynika, iż już w badaniach spirometrycznych z roku 2008 spełnione były warunki rozpoznania choroby zawodowej oraz w oparciu o ocenę narażenia zawodowego – uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u M.S. choroby zawodowej. W aktach sprawy brak jest jednak jakiejkolwiek dokumentacji z tego okresu. Ponadto pomijając ten brak dowodowy organ odwoławczy rozstrzygnięcie swoje uzasadnił oderwanym z kontekstu fragmentem wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 1982r. sygn. akt II SA 372/82, że "dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały". W ocenie Sądu, brak dokumentów leczenia M.S. po roku 2007 w kierunku rozpoznania u niego choroby zawodowej – przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, uniemożliwia właściwą weryfikację zaskarżonego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika twierdzenie organu, że "w orzeczeniach lekarskich Poradni Chorób Zawodowych oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w 2008 r. rozpoznano przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Badanie spirometryczne wykonane w IMPiZŚ w dniu 19 listopada 2008 r. wykazało: FEV1=58% wartości należnej, kolejne wyniki badań spirometrycznych z dnia 17 września 2010 r. FEV1=48% wartości należnej, z dnia 09 lutego 2011 r. FEV1=50% wartości należnej". Otóż – co wymaga podkreślenia – w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które stanowiły podstawę do orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej – przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które powodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, z przyjętym okresem narażenia 1982 – 2007, wyłącznie takie jak: 1) protokół przesłuchania strony z dnia 14 października 2008 r.; 2) orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...], w którym stwierdzono, że "aktualny radiogram klatki piersiowej pacjenta nie wykazuje zmian uzasadniających rozpoznanie pylicy płuc zgodnie ze Standardami klasyfikacji pylic Międzynarodowego Biura Pracy z 1980 r." Nadto w orzeczeniu tym znajduje się wyłącznie wzmianka, że "w wykonanym aktualnie badaniu spirometrycznym stwierdzono zaburzenia wentylacji typu mieszanego z przewagą obturacji umiarkowanego stopnia; 3) karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z postępowania przeprowadzonego w dniu 7 września 2012 r., 4) skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z 5 października 2012 r.; 5) zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z dnia 12 września 2012 r. W tym miejscu wskazać należy, że organ odwoławczy nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Bez względu na przewidziane prawem, tylko dwuszczeblowe postępowanie diagnostyczne, na organie inspekcji sanitarnej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbadania wszystkich zebranych dowodów i dokonania ustaleń na podstawie wszechstronnego ich rozważenia. Stwierdza chorobę zawodową lub odmawia takiego stwierdzenia organ inspekcji sanitarnej, a nie placówka diagnostyczno-konsultacyjna. Jego rolą jest więc uzyskać takie dane, na podstawie których można wyprowadzić i uzasadnić wniosek, czy stwierdzone objawy chorobowe odpowiadają objawom choroby zawodowej, czy pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą zawodową, czy też rodzaj wykonywanej pracy nie ma żadnego wpływu na powstanie i rozwój schorzenia. Mając do dyspozycji orzeczenie lekarskie de facto niewyjaśniające w sposób wymagany prawem przyczyn rozpoznania u badanego jednostki chorobowej organ inspekcji sanitarnej nie może wydać decyzji zgodnej z przywołanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej. Organ musi nadto pamiętać, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek jej organów należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się one w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji – tak NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Lu 2479/94. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpływać też musi naruszenie zasady przekonywania, uregulowanej w art. 11 Kpa. Reguła ta powinna przenikać do całokształtu działań administracji w toku całego postępowania. W szczególności duże znaczenie dla realizacji wskazanej zasady ma przedstawienie procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnienie stronie zasadności decyzji może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna dla niej, jest zasadna, co ma ogromny wpływ na efektywność działań organów (por. S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, PiP 1961, Nr 12). Obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem uzyskanie dokumentów z leczenia M.S. i takiego orzeczenia lekarskiego, które zawierać będzie uzasadnienie wyjaśniające z jakiego względu, z powołaniem na wiedzę medyczną, stwierdzone u badanego objawy mogą uchodzić za charakterystyczne objawy przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli a tym samym odpowiadają jednostce chorobowej zamieszczonej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, z uwzględnieniem rocznego okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.