IV SA/Gl 710/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie: WSA Barbara Rymaszewska WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr) Protokolant: st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi M. L. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stano- -wisko służbowe uchyla zaskarżoną decyzję i stwierdza, że nie podlega ona wykonaniu Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., Komendant Powiatowy Policji w M. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. L., zarzucając w nim, iż M. L. naruszył dyscyplinę służbową, określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) przez to, iż: 1) w okresie [...] i [...] r. zaniechał wykonania niezbędnych czynności procesowych w przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o numerach: [...] (nie przekazał materiałów przełożonemu), [...] (ograniczył się w sprawie do przesłuchania osoby i przez 1,5 miesiąca nie wykonał innych niezbędnych czynności), [...] (zgodnie z poleceniem wszczął postępowanie, ale w sprawie nie wykonał innych czynności), [...] (zgodnie z poleceniem wszczął postępowanie, przesłuchał świadka i pokrzywdzoną, ale nie wykonał innych czynności procesowych, przy czym niezbędne pisma przekazał przełożonemu), [...] (zgodnie z poleceniem wszczął postępowanie, ale w sprawie nie wykonał żadnych innych czynności), [...] (zgodnie z poleceniem wszczął postępowanie, ale z miesięcznym opóźnieniem przesłuchał pokrzywdzoną w sprawie o uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego) i [...] (zgodnie z poleceniem wszczął postępowanie, ale w sprawie nie wykonał innych czynności); 2) w okresie od [...] do [...] r. wykonał czynności procesowe w sposób nieprawidłowy w przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o numerach: [...] (postępowanie umorzył w dniu [...] r., chociaż winno być ono umorzone w dniu [...] r. po przesłuchaniu pokrzywdzonej), [...] (nie przedłożył do zatwierdzenia przez przełożonego i nie przesłał podejrzanemu postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych, które nie zawiera adnotacji, gdzie znajduje się zabezpieczona [...] oraz nie jest podpisane przez obwinionego) i [...] (pomimo braku "wniosku pokrzywdzonego o ściganie" przeprowadził postępowanie, a do akt nie włączył karty karnej); 3) w okresie do [...] r. będąc do tego zobowiązanym, zaniechał złożenia przełożonemu akt prowadzonych postępowań przygotowawczych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...] oraz L.dz.- [...] i nie rozliczył się z nich przed odejściem z dniem [...] r. na urlop wypoczynkowy. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji Komendant Powiatowy Policji w M. uznał [...] M. L. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną - wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, iż samowolne, bezpodstawne i wysoce naganne zachowanie M. L. stanowi poważne naruszenie dyscypliny służbowej. Zdaniem organu orzekającego, określone w zarzucie pierwszym zaniechanie prowadzenia siedmiu postępowań przygotowawczych jest umyślne i stanowi poważne naruszenie norm oraz zasad procesu karnego. Dlatego też uznał, iż zachowanie M. L. stanowi przynajmniej dwa przewinienia dyscyplinarne, gdyż określone w zarzucie trzecim - nielegalne przetrzymywanie aż sześciu spraw, zasadniczo różni się od tych ujętych w zarzucie pierwszym i drugim, a jest wysoce naganne i rodzi poważne skutki dla jednostki. W tym miejscu powołał się na treść przepisu art. 134 g ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i stwierdził, że na tak wysoki wymiar kary miała wpływ wielość umyślnych uchybień norm i zasad postępowania karnego oraz kierowanie się przez M. L. złą wolą nawet po upomnieniach ze strony przełożonych, a także nie zwrócenie posiadanych akt postępowań przygotowawczych w sytuacji, gdy już toczyło się postępowanie dyscyplinarne. Jednocześnie zaakcentował, iż w toku czynności dowodowych, prowadzonych w ramach postępowania dyscyplinarnego, nie ujawniono jakichkolwiek okoliczności, mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary. W złożonym w dniu [...] r. odwołaniu M. L. wniósł o uchylenie części powyższego orzeczenia w zakresie wysokości wymierzonej mu kary za popełnione przewinienie. Wskazał, iż w jego ocenie kara ta jest zbyt surowa i niewspółmierna do stopnia jego winy oraz nie uwzględnia stopniowania kar dyscyplinarnych, jak również dotychczasowej jego niekaralności. Powołał się na okoliczność zmiany jego stanowiska pracy i to z inicjatywy przełożonego, która jego zdaniem, miała bezpośredni wpływ na obciążenie go największą ilością czynności do wykonania i to w sytuacji, gdy takich dochodzeń nie prowadził od [...] lat. Dodał, iż pomiędzy nim, a jego przełożonymi istnieje konflikt, dlatego uważa, iż przeniesienie go na inne stanowisko pracy było celowe i z góry wiązało się z ukaraniem, o czym wiedzieli przełożeni. Akcentował, iż inni funkcjonariusze (wymienieni z imienia i nazwiska) uprzednio karani za przewinienia o takim samym charakterze zostali ukarani tylko obniżeniem dodatku służbowego bądź karą nagany, a w jego przypadku zastosowano karę, która z uwagi na strukturę organizacyjną jednostki, faktycznie wiąże się obniżeniem jego wynagrodzenia aż o dwie grupy. Nadmienił, iż w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przyznał się do popełnienia pierwszego z zarzutów, ale pracując nawet po godzinach oraz w czasie pierwszych dni swojego urlopu nie miał możliwości ich ukończenia i już wówczas zauważył, iż istnieje zamiar wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego, dlatego oddał niedokończone sprawy. Zaskarżonym orzeczeniem Nr [...], wydanym w dniu [...] r., L. dz. [...],[...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M. L., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji oraz zaakceptował w całości jego ustalenia faktyczne, jak i dokonaną ocenę prawną. Stwierdził dodatkowo, że komisja powołana do analizy zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego i zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji jednoznacznie wskazała na naruszenie dyscypliny służbowej przez M. L., którego wina jest ewidentna i nie budzi wątpliwości. Podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, dlatego rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane w oparciu o racjonalne przesłanki i dowody, które znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i w jego uzasadnieniu. Skarżący w dniu [...] r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej utrzymania w mocy kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Podniósł, iż pracuje w Policji od dnia [...] r., a od dnia [...] r. został mianowany na stanowisko specjalisty [...] Komendy Powiatowej Policji w M., które faktycznie zajmuje od dnia [...] r. mimo, iż był przeciwny takiemu przeniesieniu. Wcześniej natomiast pracował jako funkcjonariusz [...]i nie zajmował się dochodzeniami w sprawach [...], z którymi zetknął się po raz pierwszy na nowym stanowisku pracy. Zatem po przydzieleniu w miesiącu [...] i [...] r. do prowadzenia, aż [...] spraw zmuszony był do nauczenia się wypełniania nowych obowiązków zgodnie z kolejnymi nowelizacjami przepisów, które miały zastosowanie w powierzonych mu sprawach i zmianami statystycznymi policyjnej rejestracji postępowań. Dodatkowo w miesiącu [...] r., pomimo niedoświadczenia na nowo zajmowanym stanowisku pracy, skarżącemu powierzony został "początkujący [...]", który otrzymał [...]spraw wymagających sprawdzenia przez skarżącego, co skutkowało niemożliwością terminowego wykonania spraw powierzonych samemu skarżącemu. Akcentował, iż wielokrotnie zwracał uwagę przełożonemu na nadmierne obciążenie pracą i okoliczność, że nie daje sobie rady z prowadzonymi sprawami, ale uwagi te nie przyniosły oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Jednakże w tym samym czasie inni funkcjonariusze wykonujący te same obowiązki co skarżący mieli pomoc ze strony funkcjonariuszy [...]. W zaistniałej sytuacji, pomimo starań skarżącemu brakowało czasu na terminowe wykonanie powierzonych mu czynności, dlatego używając prywatnego samochodu, pracował poza godzinami pracy i w dniach wolnych oraz przez pierwsze [...] dni urlopu w miesiącu [...] r., chcąc wykonać w pozostałych sprawach wszystkie czynności i rozliczyć się z nich. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów skarżący stwierdził, iż mimo [...]letniej służby w Policji, nigdy nie spotkał się z obowiązkiem rozliczenia się z przydzielonych funkcjonariuszowi spraw na czas jego nieobecności w pracy, dlatego uważa, iż trzeci z postawionych mu zarzutów nie jest uzasadniony, tym bardziej, że odejście na urlop nie było planowane przez skarżącego, ale przez jego przełożonych. Nadto szczegółowo opisał i wyjaśnił czynności, które wykonał w sprawach objętych drugim zarzutem w zakresie nieprawidłowego prowadzenia postępowań przygotowawczych o numerach [...],[...] i [...] oraz uznał, iż działał w nich prawidłowo i terminowo. Zdaniem skarżącego w przypadku braku o nim opinii negatywnych, wymierzona mu kara dyscyplinarna przy popełnieniu tylko pierwszego z zarzutów jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia, stopnia jego zawinienia i braku umyślnego działania oraz narusza tryb przenoszenia policjanta na inne stanowisko służbowe, określony w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Podkreślił, iż skarżący został przeniesiony na inne stanowisko służbowe na podstawie obligatoryjnej przesłanki określonej w art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, na skutek wymierzenia prawomocnej kary dyscyplinarnej. Nadto, odnosząc się do zarzutów skargi dodał, iż realizowane przez skarżącego sprawy nie miały dużego ciężaru gatunkowego, a ich liczba nie przekraczała średniego obciążenia funkcjonariuszy [...]. Podkreślił, iż powierzenie skarżącemu opieki nad nowym pracownikiem podyktowane było potrzebą wykorzystania jego doświadczenia oraz wysokich kwalifikacji zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a.") sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania, ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisu 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 2003 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) i jest decyzją o charakterze uznaniowym. Natomiast sądowa kontrola decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. W tym miejscu, w pierwszej kolejności należy jednakże zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna, w tym również decyzja oparta na swobodnym uznaniu, musi odpowiadać warunkom określonym w § 1 i 3 art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami, jednym z elementów decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Należy tu przypomnieć, że istotą administracyjnego postępowania odwoławczego jest to, że organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy oraz uwzględniając zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły od wydania decyzji przez organ I instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 9 października 1992 r., V SA 137/92, ONSA 1993, Nr l, poz. 22; wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95 - ONSA 1997, Nr l, poz. 35). Oznacza to, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r. IV SA 385/87, GAP 1987 r. nr 21). Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r. I SA/Lu 21/98 nieopublikowany). Pominięcie w uzasadnieniu tej decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ odwoławczy przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ ten nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, które nie może być dowolne. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja wymogu tego nie spełnia, bowiem jej uzasadnienie nie zawiera żadnego odniesienia do poruszanych w odwołaniu kwestii. Tymczasem skarżący w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji podniósł szereg argumentów przedstawiających jego sytuację, które - zdaniem skarżącego - powinny uzasadniać złagodzenie wymierzonej mu kary. W szczególności powołał się na fakt, iż powierzone mu obowiązki wykonywał pierwszy raz w swojej kilkuletniej służbie w Policji, przy znacznym obciążeniu pracą i obowiązkami związanymi z powierzeniem mu opieki nad nowym pracownikiem Policji. Do tych argumentów dotyczących np. sytuacji skarżącego po zmianie stanowiska pracy, ilości prowadzonych przez niego spraw w odniesieniu do innych funkcjonariuszy organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się i nie dokonał ich własnej oceny. Ograniczył się jedynie do oceny trafności decyzji organu I instancji. Zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia niezbędnych czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy skarżący powołuje się w odwołaniu na określone i ważne dla niego okoliczności jest uchybieniem przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywającej treści (por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPU 1995, nr 7, poz. 83). Zatem w niniejszej sprawie uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia go z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego oraz wydania decyzji o treści przekonującej pod względem faktycznym i prawnym. Próba uzasadnienia zaskarżonej decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo-administracyjnego, a nie administracyjnego. W obecnym stanie faktycznym, wobec braku należytego uzasadnienia, Sąd nie jest w stanie stwierdzić decyzji, czy zaskarżone orzeczenie zostało wydane po rozważeniu całokształtu zebranego w sprawie materiału i po dokonaniu jego właściwej oceny. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, iż skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. Sam fakt przewinienia dyscyplinarnego, czy też naruszenie dyscypliny służbowej, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza Policji. Objęcie natomiast policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia ich społeczną rolę, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Nie bez znaczenia dla ponownego rozpatrzenia sprawy pozostaje okoliczność, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera przyznanie się skarżącego do popełnienia pierwszego zarzutu, dotyczącego zaniechania wykonania niezbędnych czynności procesowych w okresie miesiąca [...] i [...] r. w przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] (por. protokół przesłuchania obwinionego z dnia [...] r. - karta nr [...] akt administracyjnych), co potwierdzone zostało również w treści jego odwołania. Jednak sam ustawodawca w art. 134 ustawy o Policji nie określił, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada wymieniony w nim rodzaj kary i pozostawił to do uznania organu orzekającego. W obliczu wagi przedstawionych skarżącemu zarzutów, skutkujących odpowiedzialnością służbową, wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, w oparciu o art. art. 134 g ust. 2 ustawy o Policji stanowi pewnego rodzaju dowolność, co do zastosowanej sankcji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą, ale należy wskazać w sposób jasny i konkretny, na czym polega każde z tych przewinień oraz jakie rodzi ono skutki. W tym zakresie najistotniejszą sprawą jest zatem rozgraniczenie i kompletne uzasadnienie zarzucanych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych, które sprowadziły się, w ocenie organu odwoławczego, do naruszenia tylko art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji oraz wykazanie zawinienia skarżącego w każdym z zarzucanych przewinień w oparciu o treść art. art. 132 a ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego trybu jego przeniesienia na inne stanowisko służbowe, w tym zakresie zaprezentowane w odpowiedzi na skargę uzasadnienie organu odwoławczego jest prawidłowe. Reasumując, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad określonych w art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało naruszeniem także przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 132 ust. 3 pkt 2 i art. 134 g ust. 2 ustawy o Policji, zastosowanych przy jej wydaniu. Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania ustaleń faktycznych i rozstrzygania kwestii merytorycznych. Dlatego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy niezbędnym będzie uzupełnienie jej materiału dowodowego o dalsze środki dowodowe, które pozwolą na kompleksowe wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności, które powinny zostać jednoznacznie ustalone i poddane wszechstronnej analizie, co pozwoli na dokonanie ich merytorycznej oceny z uwzględnieniem właściwych przepisów prawa materialnego i ułatwią podjęcie trafnej, znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach procesowych, decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a. i ustawy o Policji oraz powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.