IV SA/Gl 751/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.T. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych postanawia: odrzucić skargę; Pismem procesowym datowanym na [...], D.T. wniósł skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie nakazania mu opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wezwaniem z dnia 30 lipca 2013 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 16 lipca 2013 r., zwrócono się do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jej dwóch odpisów, celem doręczenia ich uczestnikom postępowania. Wskazano przy tym, że wspomniany brak może zostać usunięty poprzez nadesłanie dwóch dodatkowych egzemplarzy skargi opatrzonych własnoręcznym podpisem lub nadesłanie dwóch kserokopii skargi uwierzytelnionych własnoręcznym podpisem. Na dokonanie tej czynności procesowej stronie wyznaczono termin siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pouczając ją o rygorze odrzucenia skargi. Odpowiedzi na powyższe skarżący udzielił w dniu [...] nadając do Sądu, za pośrednictwem poczty, pismo procesowe datowane na [...], w którym oświadczył, iż nie posiada kserokopii skargi i dlatego przesyła "trzy egzemplarze skargi, której treść merytoryczna nie odbiega od złożonej uprzednio". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 57 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeden z takich wymogów określony został w art. 47 §1 p.p.s.a. i polega on na dołączeniu do pisma odpowiedniej ilości jego odpisów, celem doręczenia ich wszystkim stronom (a zatem, w świetle art. 12 przywołanej regulacji, także uczestnikom) postępowania. Zgodnie zaś z art. 47 §2 p.p.s.a., odpisami mogą być również uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni (art. 49 §1 p.p.s.a.). Jak więc wynika z powyższego, D.T. zobowiązany był w wyznaczonym przez Sąd siedmiodniowym terminie nadesłać odpis swojej skargi, aby mogła ona otrzymać dalszy bieg (pogląd zgodny ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS13/13 - dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym miejscu należy podkreślić, że doręczenie skarżącemu wezwania z dnia 30 lipca 2013 r. o uzupełnienie braków formalnych skargi, nastąpiło na zasadach określonych w art. 73 p.p.s.a., to jest w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Zgodnie bowiem z przywołanym unormowaniem, w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi będącemu osobą fizyczną w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego czternastodniowego okresu. W niniejszej sprawie wezwanie, o którym mowa wyżej wysłane na wskazany przez D.T. adres (ul. [...], [...]) awizowano w dniu [...] (vide: adnotacja umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - karta nr 17 akt sprawy) oraz powtórnie w dniu [...] (patrz: nadesłane przez Urząd Pocztowy w K. - w odpowiedzi na reklamację przesyłki - uzupełnione zwrotne potwierdzenie odbioru - karta nr 75 akt sprawy). W świetle przedstawionych wyżej uregulowań, skutek doręczenia omawianego wezwania nastąpił czternaście dni od pierwszego awizowania, a więc miał miejsce w dniu [...] (piątek). Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika wprawdzie, że Urząd Pocztowy w K. wydał skarżącemu rzeczoną przesyłkę później, a mianowicie w dniu [...]. Fakt wydania stronie przesyłki po upływie terminu określonego w art. 73 p.p.s.a. pozostaje tu jednak bez znaczenia. W takiej sytuacji nie budzi bowiem wątpliwości, że za datę doręczenia wezwania należało uznać czternasty dzień licząc od daty pierwszego awizowania, to jest [...] (pogląd zgodny z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa - vide: między innymi postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FZ 375/11, z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 1387/12 oraz z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego należało przyjąć, że siedmiodniowy termin zakreślony w wezwaniu upłynął z dniem [...]. Tymczasem skarżący, jakkolwiek udzielił na to wezwanie odpowiedzi, to jednak z pieczęci na kopercie nadawczej (karta nr 26 akt sprawy) wynika, że uczynił to za pośrednictwem poczty dopiero w dniu [...]. W tym miejscu trzeba podnieść, że po myśli art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, sąd orzeka o jej odrzuceniu. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych swojej skargi w terminie, który zakreślono w wezwaniu z dnia 30 lipca 2013 r. Z kolei odpowiedź na to wezwanie udzielona przezeń po upływie wyznaczonego terminu jest w świetle art. 85 p.p.s.a. czynnością bezskuteczną. W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić działając na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec odrzucenia skargi, wniosek pełnomocnika strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stał się bezprzedmiotowy i jako taki nie podlegał rozpoznaniu.