IV SA/Gl 760/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. [...]; 2) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa [...] (dalej także "organ), decyzją z [...] nr [...] działając na podstawie art. 104 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 23), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 486), art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 383), art. 57 § 1, art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 z późn. zm. –dalej "O.p."), w związku. z art. 55, art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 67 i art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 oraz ust. 12a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm. –dalej "uofp") po rozpatrzeniu wniosku Miasta C. z dnia 21 kwietnia 2016 r. dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej decyzją Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania ze środków europejskich w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, wykorzystanego z naruszeniem procedur przez Miasto C. - Beneficjenta realizującego projekt pn. Adaptacja pomieszczeń piwnicznych [...] Centrum Kultury w C. przy ul. [...] na funkcję gastronomiczną" w oparciu o umowę z dnia [...] o nr [...] wraz z aneksami współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie: 1. udzielonej Beneficjentowi, Miastu C., ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu całości dofinansowania w kwocie 595 547,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 225 526,00 zł, naliczonymi do dnia złożenia wniosku o udzielenie ulgi, tj. do dnia 20 stycznia 2016 r., wynikającej z decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia[...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia[...] nr [...] w sprawie zwrotu środków finansowych z płatności ze środków europejskich, nieprawidłowo wykorzystanych przez Beneficjenta, Miasto C., wypłaconych w związku z realizacją projektu pn. Adaptacja pomieszczeń piwnicznych [...] Centrum Kultury w C. przy ul. [...] na funkcję gastronomiczną" na podstawie umowy o dofinansowanie z dnia [...] o nr [...] wraz z aneksami, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013; 2. ustalonych w decyzji nr [...] z dnia [...] terminów płatności oraz wysokości poszczególnych rat i wysokości opłaty prolongacyjnej dla każdej z rat. W uzasadnieniu wskazano, że dniu [...] została zawarta pomiędzy Województwem[...] , reprezentowanym przez Zarząd Województwa [...], pełniący rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013, a Beneficjentem, Miastem C., umowa o dofinansowanie projektu pn. "Adaptacja pomieszczeń piwnicznych [...] Centrum Kultury w C. przy ul. [...] na funkcję gastronomiczną" Umowa o dofinansowanie była następnie zmieniona aneksem nr 1 z dnia [...] oraz aneksem nr 2 z dnia [...] W dniu [...] Zarząd Województwa [...] podjął uchwałę w rezultacie której końcowo z dniem 26 lutego 2015 r. rozwiązano umowę o dnia [...] z w sprawie dofinansowania projektu pn. Adaptacja pomieszczeń piwnicznych [...] Centrum Kultury w C. przy ul. [...] na funkcję gastronomiczną. Decyzją z dnia [...] Zarząd Województwa [...] zobowiązał Miasto C. do zwrotu, w całości dofinansowania w kwocie 595 547,30 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w związku ze stwierdzeniem przez IZ RPO WSL nieprawidłowości przy wykorzystaniu środków finansowych, otrzymanych przez Beneficjenta z płatności ze środków europejskich w ramach RPO WSL 2007-2013. W dniu 5 października 2015 r. Miasto C. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku rozpatrzenia którego, Zarząd Województwa [...] wydał w dniu [...] decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję o zwrocie środków. W dniu 20 stycznia 2016 r. Miasto C. wystąpiło do Zarządu Województwa [...] z wnioskiem o rozłożenie na raty zobowiązania do zwrotu całości środków przeznaczonych na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich w kwocie 594.547,30 zł wraz z odsetkami, określonego decyzją Zarządu Województwa [...] z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją tego organu administracyjnego z dnia [...] wnosząc o rozłożenie spłaty tego zobowiązania na 24 rat płatnych miesięcznie z dołu. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego wnioskodawca stwierdził, że w myśl art. 64 ust. 1 uofp właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 tej ustawy. Zauważyło, że zgodnie z art. 60 pkt 6 uofp środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Zarząd Województwa [...] jako instytucja zarządzająca jest organem administracyjnym uprawnionym do rozłożenia na raty spłaty zobowiązania Miasta C. do zwrotu całości środków przeznaczonych na realizację programu finansowego z udziałem środków europejskich wraz z odsetkami. Jednocześnie stwierdziło, że ustawodawca w treści przepisów art. 64 ust. 1 oraz 55 uofp nie wskazał przesłanek, którymi należy się kierować w procesie udzielania ulgi w spłacie niepodatkowych należności budżetowych. Zaakcentowało, że wskazana decyzja ma charakter uznaniowy, a rozstrzygając sprawę na zasadzie uznania administracyjnego organ administracyjny powinien mieć na względzie interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Miasto C. stwierdziło, że gmina działa w interesie publicznym, a do realizacji tych zadań konieczne jest wyposażenie jej w odpowiednie zasoby finansowe. Gmina nadto może dokonywać tylko te wydatki, które zostały zaplanowane w uchwale budżetowej, a kwestią zasadniczą jest by nie utraciła zdolności do wykonywania zadań publicznych, a zwłaszcza z zakresu użyteczności publicznej. W uchwale budżetowej Miasta C. na rok 2016 (Uchwała nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] w sprawie uchwały budżetowej Miasta C. na rok 2016) nie przewidziano wydatków na spłatę zobowiązania do zwrotu całości środków przeznaczonych na realizację programu finansowego z udziałem środków europejskich w kwocie 594.547,30 zł wraz z odsetkami, rezerwa budżetowa ma umożliwić zachowanie zdolności do wykonywania zadań publicznych, a zwłaszcza z zakresu użyteczności publicznej, w przypadku wystąpienia w roku budżetowym trudnych do przewidzenia zdarzeń. np. klęski żywiołowej, epidemii, inflacji, na pokrycie skutków finansowych jeszcze nieuchwalonych ustaw i innych nieprzewidzianych okoliczności, których z góry przy uchwalaniu budżetu nie sposób zapreliminować. Odnosząc się do zapisów uchwały budżetowej wnioskodawca wskazał, że jeszcze przed powstaniem zobowiązania z tytułu zwrotu środków w kwocie 594.547,30 zł wraz z odsetkami był zmuszony poszukać obcych źródeł finansowania w celu wykonania zadań publicznych. Zdaniem Miasta C. w przedstawionych we wniosku okolicznościach finansowanie ze środków pochodzących z rezerw na spłatę zobowiązania do zwrotu całości środków przeznaczonych na realizację programu finansowego z udziałem środków europejskich w kwocie 594.547,30 zł wraz z odsetkami, określonego decyzją Zarządu Województwa [...] z dnia [...] roku, byłoby niesłuszne, a jednorazowa spłata zobowiązania wymagałaby rozwiązania ponad 50% rezerwy ogólnej, co naraziłoby gminę C. na ryzyko utraty możliwości wykonywania zadań publicznych w ciągu roku budżetowego. Mając na względzie interes publiczny oraz słuszny interes obywateli mieszkających na jej terenie, Miasto C. wniosło o rozłożenie spłaty zobowiązania na 24 równych rat. Zadaniem wnioskodawcy pozwoli to miastu na wykonywanie zaplanowanych w budżecie zadań przy jednoczesnym zaspokojeniu roszczeń wierzyciela publiczno-prawnego, wynikających z decyzji administracyjnych. Podkreślono, że zobowiązanie do zwrotu środków nie powstało z jego winy, lecz z winy jego kontrahenta, którego postępowanie było źródłem wydania wobec Miasta C. decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. W załączeniu do wniosku Miasto C. przedłożyło dokumenty obrazujące jego sytuację finansową. Po analizie materiału dowodowego Zarząd Województwa [...] przychylił się do wniosku z dnia 20 stycznia 2016 r. i wydał decyzję z dnia [...] nr[...] , w której udzielono Miastu C., ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu całości dofinansowania w kwocie 595 547,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 225 526,00 zł; ustalono dla każdej z rat opłatę prolongacyjna i ustalił terminy płatności oraz wysokość poszczególnych rat i opłaty prolongacyjnej. Zarząd Województwa [...] w pierwszej kolejności rozważył, jak w przypadku Miasta C. należy rozumieć pojęcie ważnego interesu strony. Organ zauważył, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm. - dalej: "u.s.g."), mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. W art. 1 ust. 2 u.s.g. wskazano natomiast, że ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium. W związku z tym, zdaniem organu, na gruncie niniejszej sprawy za ważny interes strony uznać należy ważny interes mieszkańców [...]. W tym zakresie Zarząd Województwa [...] odniósł się do argumentów podniesionych we wniosku o udzielenie ulgi. Organ zauważył, że chociaż w świetle przepisów uofp, z rezerwy ogólnej mogą być pokrywane jakiekolwiek wydatki budżetowe, to jednak w doktrynie podkreśla się, że z założenia rezerwa budżetowa powinna być tworzona na wydatki nieprzewidziane i nadzwyczajnej, a analiza aktualnej i przyszłej sytuacji finansowej Miasta C.potwierdziła, że powoływane przez stronę trudności rzeczywiście występują i, co ważne, będą się nasilały w kolejnych latach. Konieczność natychmiastowej, jednorazowej spłaty ciążącego na nim zobowiązania, wiązałaby się z koniecznością zwiększenia deficytu budżetu oraz poziomu zadłużenia Miasta C., a więc z pogłębieniem trudnej sytuacji finansowej Miasta C. Zdaniem organu można wysunąć przypuszczenie, że skoro zaciągnięcie już zaplanowanych w uchwale budżetowej zobowiązań może się spotkać z negatywną opinią RIO, to zaciągnięcie kolejnych, jeszcze niezaplanowanych zobowiązań tym bardziej może zostać negatywnie zaopiniowane przez ten organ. Odnosząc się natomiast do kwestii ewentualnego zrezygnowania przez stronę z poniesienia jakiejś części zaplanowanych wydatków i przeznaczenia uzyskanych w ten sposób oszczędności na spłatę przedmiotowego zobowiązania organ wskazał, że możliwości Miasta C. w tym zakresie są ograniczone. Organ stwierdził, że zasadne jest udzielenie Miastu C. wnioskowanej ulgi w postaci rozłożenia należności z tytułu zwrotu środków finansowych wraz z odsetkami na raty. W ocenie organu nie stanowi podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi zaakcentowana przez stronę okoliczność, że konieczność zwrotu środków finansowych powstała bez jej winy, a na Miastu C. spoczywa wyłączna odpowiedzialność za prawidłową realizację projektu. Organ stwierdził, że decyzja jest pozytywna dla strony, a zatem odstąpił od analizy wystąpienia na gruncie przedmiotowej sprawy przesłanki interesu publicznego. Ustalając harmonogram spłat, organ wziął, pod uwagę z jednej strony, że decyzja o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej powinna przede wszystkim uwzględniać możliwości płatnicze podatnika, z drugiej natomiast, że określenie przez organ podatkowy końcowego terminu spłaty zaległości podatkowej, regulowanej w ratach, musi być racjonalne. Mając na uwadze powyższe oraz po przeanalizowaniu sytuacji finansowej Zarząd Województwa [...] postanowił przychylić się do wniosku Miasta C., w zakresie dotyczącym liczby rat oraz terminów ich płatności uznając, że udzielenie stronie wnioskowanej ulgi, w kształcie przez nią zaproponowanym, daje gwarancję wykonania zobowiązania. Odnosząc się do opłaty prolongacyjnej Zarząd Województwa [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 57 § 1 Op, w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 Op, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. Dalej wyjaśnił, że stawka opłaty prolongacyjnej, zgodnie z art. 57 § 2 Op, jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę, która wynosi 50% stawki odsetek za zwłokę (art. 56a § 1 Op). Wskazał na sposób obliczenia wysokości opłaty prolongacyjnej. Zarząd Województwa [...] naliczył odsetki od należności głównych z tytułu zwrotu środków od dnia ich wypłaty do dnia 20 stycznia 2016 r. (dzień wpływu wniosku o udzielenie ulgi), natomiast od dnia 21 stycznia 2016 r. do dnia upływu terminu zapłaty każdej z rat, organ ustalił, odrębnie dla każdej z nich, opłatę prolongacyjną zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005 r. nr 165 poz. 1373 z późn. zm. – dalej "rozporządzenie") Miasto C. we wniosku z dnia 21 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu 22 kwietnia 2016 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Zarządu Województwa [...] z dnia [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w sprawie co do istoty poprzez nienaliczanie opłaty prolongacyjnej oraz rozłożenie na 24 raty spłaty zobowiązania w ten sposób, że termin rat przypadać będzie na 14 dzień od daty uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie skargi Miasta C. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia[...]w ten sposób by termin płatności następnych rat przypadał na ostatni dzień roboczy każdego kolejnego miesiąca. W uzasadnieniu podkreślono, że przepisy ustawy o finansach publicznych , a zwłaszcza art. 55 uofp nie regulują sprawy opłaty prolongacyjnej, a na mocy art. 67 uofp odpowiednie zastosowane znajdą działu III O.p. Wnioskodawca stwierdził, że skoro Sejmik Województwa[...] nie wprowadził w drodze uchwały prolongacyjnej to nie powinna być naliczana. W tym zakresie wskazał na z art. 57 § 7 O.p., z którego wynika, że sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną. Miasto C. wniosło, by ustalony przez Zarząd Województwa harmonogram spłat poszczególnych rat realizowany był dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie legalności decyzji w sprawie zwrotu dofinansowania. Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia[...] W uzasadnieniu przedstawił chronologicznie przebieg postępowania oraz uregulowania prawne sprawy. Wskazał, że podstawą do działania Zarządu Województwa [...] w przedmiotowej sprawie są w pierwszej kolejności przepisy art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 486 z późn. zm., dalej: "u.s.w"). Zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 383 z późn. zm.- dalej: "u.z.p.p.r."), za prawidłową realizację programu odpowiada, w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Zgodnie zaś z art. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. instytucją zarządzającą regionalnym programem operacyjnym jest zarząd województwa. Ponadto, przepis art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. stanowi, że do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności: "odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych". W konsekwencji, przepis art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. odsyła do art. 207 uofp, zgodnie z którym w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 uofp; pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 uofp, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Środki finansowe, podlegające zwrotowi wraz z odsetkami, o których mowa w art. 207 uofp, stanowią natomiast niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. W myśl bowiem art. 60 pkt 6 uofp., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 uofp, organami pierwszej instancji, właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności o których mowa w art. 60 ust. 6 uofp, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są m. in. instytucje zarządzające. Art. 64 ust. 1 uofp stanowi, że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. W art. 55 uofp ustawodawca wskazał, że należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Zarząd Województwa[...], może, na wniosek, wydawać decyzje w przedmiocie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań z tytułu zwrotu środków finansowych z płatności ze środków europejskich wraz z należnymi odsetkami, w postaci umorzenia należności w całości lub w części; odroczenia terminu spłaty należności; rozłożenia należności na raty. Dalej organ wyjaśnił, że orzekając w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania z tytułu zwrotu środków finansowych z płatności ze środków europejskich wraz z należnymi odsetkami ma obowiązek stosować, w zakresie nieuregulowanym przepisami uofp., odpowiednio przepisy działu III O.p. Podkreślił, że stosując odpowiednio przepis art. 67a § 1 O.p., należności z tytułu zwrotu środków finansowych z płatności ze środków europejskich, określone decyzją wydaną w trybie art. 207 ust. 9 u.f.p. i niezapłacone w terminie wskazanym w tej decyzji należy traktować na równi z zaległością podatkową, natomiast odsetki od tych środków, naliczone zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p., na równi z odsetkami od zaległości podatkowych. Odnosząc się do zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postulatów organ stwierdził, że stosując odpowiednio przepis art. 67a § 1 O.p., należności z tytułu zwrotu środków finansowych z płatności ze środków europejskich, określone decyzją wydaną w trybie art. 207 ust. 9 u.f.p. i niezapłacone w terminie wskazanym w tej decyzji należy traktować na równi z zaległością podatkową, natomiast odsetki od tych środków, naliczone zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p., na równi z odsetkami od zaległości podatkowych. Podstawą ustalenia opłaty prolongacyjnej w niniejszej sprawie jest zaległość podatkowa bez odsetek. W związku z powyższym, organ naliczył odsetki od należności głównych z tytułu zwrotu środków od dnia ich wypłaty do dnia 20 stycznia 2016 r. (dzień wpływu wniosku o udzielenie ulgi), natomiast od dnia 21 stycznia 2016 r. do dnia upływu terminu zapłaty każdej z rat, nadto ustalił odrębnie dla każdej z nich, opłatę prolongacyjną. Odnosząc się do zarzutów w zakresie braku możliwości naliczenia opłaty prolongacyjnej organ nie uznał wskazanej przez stronę interpretacji przepisów O.p i zauważył, że w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano art. 57 § 1, art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Strona w wniosku natomiast powołuje się na art. 57 § 7 O.p. Organ wskazał na różnicę pomiędzy przywołanym we wniosku art. 57 § 7 O.p., a art. 57 § 1 O.p wskazanym jako podstawa prawna Decyzji [...] z dnia [...] Art. 57 § 7 O.p. reguluje ustalenie opłaty prolongacyjnej od kwoty podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód gminy, powiatu województw, natomiast art. 57 § 1 O.p. opłaty prolongacyjnej od kwoty podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód budżetu państwa - z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu przychylenie się do stanowiska Miasta C. byłoby działaniem naruszającym przepisy Op i K.p.a. Naliczenie opłaty prolongacyjnej na podstawie art. 57 § 1 O.p. w związku z art. 67 a § 1 pkt 2 następuje z mocy prawa, a wyjątkiem od tej zasady jest art. 57 § 5 O.p., który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dalej organ podkreślił, że wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] organ I instancji dokonał analizy sytuacji finansowej wnioskodawcy ze szczególnym uwzględnieniem jego możliwości płatniczych i to na podstawie wniosku oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Uznał, że w danej sprawie spełnione są przesłanki z art. 67a § 1 O.p., a tym samym zasadne jest udzielenie wnioskowanej ulgi w postaci rozłożenia należności z tytułu zwrotu środków finansowych wraz z odsetkami na raty oraz przychyliła się do wniosku Strony, w zakresie dotyczącym liczby rat oraz terminów ich płatności, tj. rozłożenie spłaty zobowiązania na 24 raty płatne miesięcznie z dołu. Odnosząc się do wskazanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sposobu rozłożenia rat wskazał, że brak jest możliwości ustalenia daty wydania orzeczenia przez Sąd, a tym samym daty jego uprawomocnienia. W związku z czym wydanie decyzji o udzieleniu ulgi niepopartej analizą przyszłej (nieznanej) sytuacji ekonomicznej Miasta C. niezgodne, w ocenie organu, niegodne z przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego, a przedstawienie na danym etapie postępowania przez Miasto C. dowodów na potwierdzenie spełniania przesłanki z art. 67a§ 1 O.p. na czas uprawomocnienia się wyroku WSA (termin nieznany) - jest niemożliwe. Ponadto podkreślono, że organ jest zobowiązany do zbadania w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy w sytuacji, w jakiej znalazł się wnioskodawca, w kontekście przesłanek wymienionych w przepisie art. 67a § 1 O.p., a wnioskodawca może złożyć nowe pismo w sprawie udzielenia ulgi, jeśli jego sytuacja ulegnie zmianie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 57 § 1 O.p. w związku z art. 67 uofp i art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 61 § 2 pkt 1 ppsa oraz art. 130 § 2 K.p.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący w uzasadnieniu stwierdził, że organ administracyjny nie uwzględnił, wydając zaskarżoną decyzję, zarzutu braku podstaw do naliczania opłaty prolongacyjnej. Tymczasem zgodnie z art. 57 § 1 O.p. w związku z art. 67 uofp , w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. Zgodnie zaś z art. 203 uofp środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 6, stanowią dochody jednostek samorządu terytorialnego i zgodnie z art. 204 uofp są przeznaczone wyłącznie na cele określone w umowie międzynarodowej, przepisach odrębnych lub deklaracji dawcy. Zaakcentował, że środki, których dotyczy zaskarżona decyzja, przekazane zostały Miastu C. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na rata 2008-2013, które to z kolei pozyskało je z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zdaniem skarżącego są to inne środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, o których stanowi art. 5 ust. 3 pkt 6 UFP. stąd też stanowią dochód Województwa[...] , a nie budżetu państwa. Zdaniem skarżącego objęte zaskarżoną decyzją środki stanowią dochód własny Samorządu Województwa [...], o którym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 198) w związku z art. 203 uofp. Stąd też rozkładając spłatę zobowiązania do ich zwrotu na raty nie należało naliczać opłaty prolongacyjnej. Wskazał dalej, że nawet gdyby organ administracyjny miał rację, to i tak z uwagi na art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego źródłem dochodów własnych województwa byłaby kwota stanowiąca równowartość 5,0% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami. Stąd też ze względu na art. 57 § 1 O.p. w związku z art. 67 uofp nie należało stosować do nich opłaty prolongacyjnej. Skarżący podtrzymał stanowisko, że cała należność stanowiła dochód Województwa Śląskiego, albowiem przekazana mu została ze środków europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) z przeznaczeniem na realizację Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na rata 2008-2013. Dalej skarżący stwierdził, że termin płatności rat powinien zostać wyznaczony po uzyskaniu przez zaskarżoną decyzję statusu ostatecznej. W tym zakresie przytoczył treść art 130 § 1 Kpa, wskazując, że decyzja, od której służy odwołanie, nie podlega wykonaniu. Zauważył, że w art. 130 § 1 i 2 Kpa użyto sformułowania "decyzja nie ulega wykonaniu", a zatem nie należy doszukiwać się innych wyjątków od reguły tam określonej. Regułą jest, że decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu, nabyte z niej prawa są nierealne, strona nie może z nich korzystać. W tym zakresie skarżący przywołał szeroko stanowisko doktryny oraz wskazał na orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego do czasu nabycia przez decyzję wydaną w sprawie rozłożenia na raty spłaty zobowiązania cechy ostateczności jej adresat nie może wykonywać układu ratalnego tak na drodze przymusu, jak i dobrowolnie. Z tej też przyczyny strona, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnioskowała o zmianę harmonogramu rat, do czego jednakże organ się nie przychylił. Zatem, w ocenie skarżącego, doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jako że gdyby tego błędu nie popełniono, termin płatności rat przypadałby po dacie nabycia przez zaskarżoną decyzję cechy ostateczności. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie w całości. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną podkreślając, że skoro decyzja organu pierwszej instancji była zgodna z wnioskiem skarżącego, to mimo jej nie ostateczności skarżący mógł ją dobrowolnie wykonać. Zdaniem organu działania skarżącego zmierzające do uchylenia decyzji wydanej na jego wniosek i zgodnie z tym wnioskiem są niekonsekwentne i zmierzają do przesunięcia w czasie obowiązku zwrotu środków i to wbrew złożonemu wnioskowi o rozłożenie należności na raty. Nadto w toku sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1368 ze zm.– dalej: "p.p.s.a."), czynią to poprzez stosowanie środków określonych w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Mając na uwadze wskazane regulacje stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję własną, którą udzielono Miastu C., ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu całości dofinansowania w kwocie 595 547,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 225 526,00 zł, naliczonymi do dnia złożenia wniosku o udzielenie ulgi, ustalono dla każdej z rat opłatę prolongacyjną oraz ustalono terminy płatności oraz wysokość poszczególnych rat i opłaty prolongacyjnej. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że został on nakreślony przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. Zatem w ocenie Sądu nie zachodzi konieczność jego powielania Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Kwestią sporną jest zasadność naliczenia opłaty prolongacyjnej oraz sposób naliczania i terminy poszczególnych rat. Zatem wskazać należy, że kwestię ulg w spłacie zobowiązań z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich reguluje ustawa z dnia z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm. - dalej "uofp") Z art. 64 ust. 1 uofp wynika, że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Art. 55 uofp stanowi, że należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Jednocześnie, z uwagi na to, że przepisy ustawy o finansach publicznych nie wskazują przesłanek udzielania ulg w spłacie należności stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, na podstawie odesłania zawartego w art. 67 uofp, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.). W dziale III Ordynacji podatkowej kwestia ulg w spłacie zobowiązań uregulowana została w rozdziale 7a - Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zatem, stosując odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (art. 67a § 1 O.p),właściwy organ może udzielić zobowiązanemu ulgi w spłacie zobowiązań stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Decyzja wydana na podstawie art. 67a § 1 O.p. ma charakter uznaniowy, co wynika z użytego przez ustawodawcę sformułowania "organ może udzielić". Należy jednak podkreślić, co ma szczególne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, a na co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowym, że pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania ma miejsce dopiero w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje któraś z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny). Art. 57. § O.p. stanowi, że w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. Skarżacy podnosił, że skoro środki, których dotyczy zaskarżona decyzja, przekazane zostały Miastu C. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na rata 2008-2013, które to z kolei pozyskało je z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego to są one inne środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, o których stanowi art. 5 ust. 3 pkt 6 uofp stąd też stanowią dochód Województwa[...], a nie budżetu państwa. Natomiast zgodnie zaś z art. 203 uofp środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 6 uofp , stanowią dochody jednostek samorządu terytorialnego i zgodnie z art. 204 tej ustawy są przeznaczone wyłącznie na cele określone w umowie międzynarodowej, przepisach odrębnych lub deklaracji dawcy. Zdaniem organu, środki na realizację Regionalnego Programu Operacyjnego nie należą do środków własnych Województwa[...], nie są ujęte w budżecie województwa, są to środki pochodzące z funduszy europejskich - środki unijne. Zarząd Województwa [...] - na podstawie wskazanych przepisów u.z.p.p.r., rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 oraz uofp - jedynie zarządza tymi środkami. Dysponentem tej części budżetu państwa jest Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju, zaś Zarząd Województwa pełni wyłącznie funkcję płatniczą i nie jest i nigdy nie był właścicielem przekazywanych beneficjentom środków. Sąd zauważa, iż z art. 5. ust. 1 uofp wynika, że środkami publicznymi są:1) dochody publiczne; 2) środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA); 3) środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2; 4) przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące: a) ze sprzedaży papierów wartościowych, b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, c) ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych, d) z otrzymanych pożyczek i kredytów, e) z innych operacji finansowych; 5) przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Ustawodawca wskazał środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 uofp, tzn. środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej prze państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) w ust. 3 art. 5 uofp. Ustawodawca wymieniając najważniejsze fundusze unijne oraz programy i mechanizmy pomocowe umiejscowił je w katalogu środków publicznych., Katalog środków publicznych ma charakter otwarty. Pozytywna definicja środków europejskich została uzupełniona przez definicję negatywną, zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 5 ust. 4 uofp – Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie wykazu Środków publicznych niezaliczanych do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5c i 6 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 17) Sad zauważa nadto, że Polska, jak każdy kraj UE korzysta ze wsparcia pochodzącego z funduszy strukturalnych (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego - EFRR, Europejski Fundusz Społeczny - EFS, Sekcja Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - Sekcja Orientacji EFOiGR, Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa - FIWR) może korzystać od chwili przystąpienia do Unii Europejskiej. Wsparcie z funduszy strukturalnych dla Polski jest realizowane poprzez 6 sektorowych programów operacyjnych (SPO) i jeden Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego (ZPORR). W każdym z nich, zgodnie z zasadą współfinansowania, część przekazywanego na dany projekt dofinansowania ma pochodzić ze środków unijnych, a pozostała część ze środków krajowych z budżetu państwa. Praktycznym przejawem zasady współfinansowania jest formuła, jakiej w ramach promocji realizowanych przez siebie projektów muszą używać projektodawcy. I tak w Wytycznych dotyczących promocji projektów w ramach ZPORR1, opracowanych na podstawie Rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 1159/2000 z 30 maja 2000 r. w sprawie środków informacyjnych i promocyjnych stosowanych przez państwa członkowskie odnośnie do pomocy z funduszy strukturalnych, wskazane jest, iż "wszystkie materiały informacyjne i promocyjne, a także dokumenty stosowane podczas realizacji projektu powinny koniecznie zawierać (...) co najmniej nazwę Unia Europejska, a tam gdzie to możliwe, opis w postaci". Środki te przekazane podmiotom, w tym jst, mogą być zatem przekazane w ramach projektu współfinansowanego przez Unię Europejską oraz budżet państwa w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego", "Projekt współfinansowany przez Unię Europejską oraz budżet państwa", "Szkolenie zorganizowane zostało ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Społecznego oraz budżetu państwa w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego". Zatem skoro opłata prolongacyjna - zgodnie z art. 57 O.p. - naliczana jest od dochodów budżetu państwa to organ winien wskazać w jej wyliczeniu, co przyjął do podstawy jej naliczenia. Czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Z uzasadnienia decyzji, ale i z akt sprawy nie wynika, jaka część pomocy pochodziła ze środków UE a jaka z budżetu państwa, a tym samym od której części została naliczana opłata objęta skargą. Tymczasem źródło pochodzenia środków na realizację programów objętych Regionalnym Programem Operacyjnym jest kluczowe dla prawidłowego skontrolowania decyzji ustalającej opłatę prolongacyjną, którą neguje co do zasadności jej wyliczenia strona. Brak dokumentów i wywodów organu w tym zakresie uniemożliwia sądową kontrolę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji we wskazanym wyżej zakresie i w świetle powołanych przepisów, Sąd uznał, że organy, przedwcześnie uznały, że opłata prolongacyjna winna być naliczana od całości dochodów. Odnosząc się natomiast do terminów naliczania poszczególnych rat zauważyć należy, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 240/16 oddalił skargę Gminy C.na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 10 maja 2017 r. Nadto pełnomocnik skarżącej oświadczył, że do dnia orzekania zostały zapłacone 16 z 24 rat i do zapłacenia pozostała kwota 323 774.23 zł. Wobec tego rozpatrywanie merytoryczne przedmiotowego zarzutu skargi jest przedwczesne na obecnym etapie postępowania. Przypomnieć bowiem, że organ administracji rozpatrując wniosek o rozłożenie na raty należności, jak już wskazano powyżej, działa w ramach uznania administracyjnego. Oczywistym przy tym jest, że wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Ze względu na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, przy niewłaściwym uzasadnieniu decyzji uznaniowej, z samego przepisu prawa oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego nie można wywieść jednoznacznej oceny, czy decyzja organu jest prawidłowa w zakresie samego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a zatem czy jest prawidłowa w aspekcie materialnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13). Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzenie przez ustawodawcę, że organ może udzielać ulg w spłacie należności, nie oznacza jednak dowolności. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Wybór kierunku rozstrzygnięcia winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie ocenił rzetelnie i wnikliwie wszystkich okoliczności sprawy. Stwierdzone wyżej uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych, uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny zasadności i sposobu naliczenia opłaty prolongacyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania i ocenę Sądu, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W świetle powyższego, wobec naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.