IV SA/Gl 786/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją Nr [...], z dnia [...]r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. nie stwierdził u J.J. choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W jej uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego ustalono, że wyżej wymieniony był zatrudniony w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy, tj. wykonywał pracę na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół A w K. w okresie od dnia 1 października 1978 r. do dnia 30 listopada 1978 r. (w niepełnym wymiarze czasu pracy) i od dnia 1 grudnia 1978 r. do dnia 31 sierpnia 1979 r. (w pełnym wymiarze czasu pracy), Zasadniczej Szkole B w S. w okresie od dnia 24 września 1979 r. do dnia 31 sierpnia 1980 r., Zespole Szkół C w K. w okresie od dnia 1 września 1980 r. do dnia 31 sierpnia 1981 r., Liceum Ogólnokształcącym D w S., które z dniem 1 września 2000 r. weszło w skład Zespołu Szkół E w S. - w okresie od dnia 1 września 1981 r. i od 1 września 2000 r. do dnia 28 lutego 2007 r. oraz dodatkowo w niepełnym wymiarze czasu pracy w Liceum Ogólnokształcącym F w okresie od dnia 1 września 1980 r. do dnia 31 sierpnia 1981 r., Liceum Ogólnokształcącym G w S. w okresie od dnia 1 września 1981 do dnia 31 sierpnia 1982 r., Szkole Podstawowej H w S. w okresie od dnia 1 września 1983 r. do 31 sierpnia 1984 r. i od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 stycznia 2000 r., jak również Liceum Ogólnokształcącym I w okresie od dnia 1 września 1996 r. do dnia 31 sierpnia 1997 r. Jednakże nie było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym z uwagi na wyniki badań przeprowadzonych przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...]). W odwołaniu J.J. wskazał, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż pracując jako nauczyciel, w tym 25 lat jako nauczyciel [...], obciążał nadmiernie narząd głosu. Dodatkowo występujące u niego dolegliwości uniemożliwiły mu wykonywanie dalszej pracy zawodowej, przez co został zmuszony do przejścia na emeryturę. Podniósł, iż nadal pozostaje pod opieką lekarza foniatry w związku z tym domaga się ponownego przeprowadzenia badań lekarskich w innej placówce diagnostycznej. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest rozpoznanie, przez kompetentną placówkę diagnostyczną, jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie występowało w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy zgodził się z dokonanymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustaleniami, co do przebiegu pracy zawodowej wykonywanej przez odwołującego w latach od 1978 do 2007 roku, podczas której był narażony na wysiłek głosowy, a więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Równocześnie podkreślił, iż odwołujący został poddany badaniom przez dwie medyczne placówki diagnostyczne - Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...]r., nr [...]) oraz Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...]r., nr [...]). Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych wykluczyli u niego chorobę zawodową podkreślając, iż charakter stwierdzonych u niej zmian - przewlekłe zapalenie krtani, nie ma cech organicznej patologii związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zdaniem organu odwoławczego nie ma również podstaw do kwestionowania powołanych orzeczeń lekarskich, bowiem zostały one oparte na specjalistycznych badaniach laryngologicznych i foniatrycznych. Tym samym nie sposób zakwalifikować rozpoznanego u odwołującego schorzenia do pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Organ wyjaśnił, że przy rozpoznaniu choroby zawodowej narządu głosu istotne jest narażenie zawodowe, to jednak brak istnienia określonych skutków zdrowotnych tego narażenia, takich jak symetryczny niedowład mięśni napinających i przywodzących fałdy głosowe, guzki głosowe, wtórny przerost fałdów głosowych, uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. Dodatkowo nadmienił, iż w trybie art. 10 K.p.a., pismem z dnia [...]r., odwołujący został wezwany do zajęcia stanowiska w sprawie i zapoznania się z całością zebranych w niej dowodów. W odpowiedzi zgłosił się w dniu [...]r. do siedziby organu, gdzie podtrzymał zarzuty odwołania oraz zobowiązał się do dostarczenia w terminie do dnia [...]r. dokumentacji medycznej łącznie z opinią lekarza foniatry, u którego się leczy. Jednakże do dnia [...]r. nie wykonał tego zobowiązania. Odpowiadając na wniosek o ponowne przeprowadzenie badań lekarskich w innej placówce diagnostycznej wywiódł, iż nie może być on uwzględniony, bowiem w sprawie został już wyczerpany dwuszczeblowy tryb diagnostyczno - orzeczniczy przewidziany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.J. podniósł, iż przez cały czas leczy się w poradni foniatrycznej, co nie zostało uwzględnione przez organ odwoławczy i przedłożył kserokopię zaświadczenia lekarskiego z Poradni Foniatrycznej A w K. z dnia [...]r., którego treść wskazuje na rozpoznanie u niego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15/3 wykazu chorób zawodowych. Nadto, wyraził swoje niezadowolenie ze sposobu przeprowadzenia badań lekarskich w toku postępowania administracyjnego uznając, iż ich wyniki nie są obiektywne, gdyż miały one na celu zniechęcanie go do następnych badań. Ostatecznie wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 orzekł o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), na podstawie których została wydana decyzja organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. skarżący podniósł, iż jego zdaniem, wydane dla potrzeb niniejszej sprawy orzeczenia lekarskie mają uchybienia formalne, bowiem nie uwzględniają opinii lekarzy foniatrów, u których się leczył. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje: Na wstępie odnotować należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem powyższych zasad, kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Pojęcie choroby zawodowej zostało zdefiniowane w art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W tym miejscu trzeba zaakcentować, że przepisy przywołanego wyżej art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. były przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 125/06). W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. o sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 237 § 1 Kodeksu Pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w przywołanym wyroku określono równocześnie, że przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia tego wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 740; OTK-A 2008/5/82), wobec czego w dacie orzekania organu odwoławczego unormowania stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji zachowują moc obowiązującą. W konsekwencji, skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i orzekania przez Sąd omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności zaskarżonej decyzji należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. Wbrew stanowisku skarżącego zawartego w skardze, w rozpatrywanej sprawie mają zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznaczone zostały w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Stosownie do jego treści za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. O uznaniu za chorobę zawodową decydują, jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy, dwie przesłanki: rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że osoba ubiegająca się o stwierdzenie choroby zawodowej pracowała w warunkach narażających ją na powstanie takiej choroby. Wskazane przesłanki muszą występować łącznie, a co więcej winien między nimi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Podstawę wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej stanowią zarówno wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, jak też orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r.). Organ rozpoznający sprawę winien zatem ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, tj. czy dana choroba ujęta jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zasadniczą kwestią dla możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej jest rozpoznanie u niej przez uprawnione jednostki orzecznicze faktu wystąpienia schorzenia, któremu ustawodawca nadał przymiot choroby zawodowej. Oznacza to, że jednostki właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania muszą ustalić istnienie u badanego tylko i wyłącznie tych schorzeń, które znalazły się w wykazie chorób zawodowych. Każde inne schorzenie, którego strona nabawiła się w trakcie zatrudnienia nie może być uznane za chorobę zawodową. Zauważyć przy tym należy, iż samo stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w wykazie nie skutkuje automatycznym uznaniem, iż ma ona charakter choroby zawodowej. Podkreślić należy, że istotne znaczenie ma także ustalenie, czy dana choroba związana jest z warunkami pracy i narażeniem zawodowym. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie tylko określają przesłanki do uznania choroby zawodowej, ale i regulują wymagany tryb postępowania w zakresie ustalania takiej choroby. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych (§ 5 ust. 1). Taką jednostką organizacyjną, w rozpoznawanej sprawie jest zarówno Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (jednostka orzecznicza I stopnia), jak i Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (jednostka orzecznicza II stopnia). Jednostki te, wydają orzeczenia w sprawie choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie przepisów § 6 i § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i nie mogą rozstrzygać o istnieniu choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z tym orzeczeniem, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w tym rozporządzeniu i odpowiada warunkom opinii w rozumieniu art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności podnieść należy, iż organy administracji obu instancji przyznały fakt wykonywania przez skarżącego pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. W tej mierze oparto się na ustaleniach dochodzenia epidemiologicznego, z którego wynika, że podczas długoletniej pracy na stanowisku nauczyciela [...] był narażony na wysiłek głosowy. Z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych znajdują się przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki głosowe trwałe; wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych; niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią). W niniejszej sprawie, uprawnione jednostki orzecznicze zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r., nr [...] i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., nr [...], nie rozpoznały u skarżącego choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym z pozycji 15 ujętej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Należy podkreślić, iż powołane orzeczenia wydano po przeprowadzeniu specjalistycznych badań z zakresu diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngostroboskową głosu przed i po obciążeniu, pomiarem parametrów fonacyjny oraz komputerowej analizie akustycznej. Rozpoznane u skarżącego zmiany patologiczne (zapalenie krtani) według oceny uprawnionych jednostek orzeczniczych nie mają cech klinicznych przewlekłego organicznego schorzenia narządu głosu typu zawodowego, spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym głównie orzeczenia lekarskie, w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wypowiedziały się w przedmiocie stwierdzonych u skarżącego dolegliwości. Opinie lekarskie, które stanowiły podstawę zapadłych w sprawie decyzji były rzeczowe, jasne, spójne i logiczne oraz zawierały przekonujące uzasadnienie, stąd też organy mogły je uznać za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 i art. 84 K.p.a., który dostatecznie wyjaśniał istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej. Przed ich wydaniem skarżący został poddany szczegółowym badaniom specjalistycznym, a ponadto lekarze dysponowali dostępną dokumentacją medyczną i epidemiologiczną. W końcu, należy też podnieść, że omawiane opinie wydały dwie kompetentne i właściwe miejscowo jednostki orzecznicze. Sąd w tym zakresie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998r., sygn. akt I SA 1200/98 (publ. Lex 45833), wedle którego bez tej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Decydujące znaczenie mają zatem orzeczenia właściwych jednostek orzeczniczych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 184/05, Lex 192632; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 297/98, Lex 45837). Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnione jednostki orzecznicze uniemożliwia stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. W tej sytuacji dla wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący pracował w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej. Zauważyć przyjdzie, iż w toku postępowania skarżący zobowiązał się do dostarczenia w terminie do dnia [...]r. aktualnych wyników badań foniatrycznych, na które się powoływał po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy (protokół z dnia [...]r.), jednakże tego zobowiązania nie wykonał. Organ w oczekiwaniu na dołączenie zaświadczenia wstrzymał się z wydaniem ostatecznej decyzji do dnia [...]r. W konsekwencji z oczywistych powodów organ odwoławczy nie miał możliwości zaznajomienia się z zaświadczeniem lekarskim dołączonym dopiero do skargi. Przywołane zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r., które wskazuje na rozpoznanie u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15/3 wykazu chorób zawodowych nie zostało wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą w świetle § 5 ust. 2-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Zatem nie może mieć wpływu na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem nie stanowi dopuszczalnego, w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., potwierdzenia wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej. Co więcej opinia innej jednostki medycznej np. poradni foniatrycznej nie może być uznana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych do stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1488/04, Lex 166671). Ponieważ skarżący na rozprawie podniósł, że jest pod stałą opieką lekarską foniatry, raz jeszcze odnotować trzeba, że nie każde stwierdzone schorzenie narządu głosu zaliczane jest do chorób zawodowych. Tylko przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki głosowe trwałe; wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych; niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią) zaliczone zostały do chorób zawodowych, w pozycji 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Stwierdzić zatem należy, że organy sanitarne orzekające w sprawie słusznie przyjęły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że nie ma podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Odmienne rozstrzygnięcie byłoby sprzeczne z wnioskami płynącymi z orzeczeń lekarskich oraz obowiązującym prawem. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej. Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku prowadzonego postępowania podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dotyczącego przebiegu zatrudnienia i czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy (dochodzenie epidemiologiczne, karta oceny narażenia zawodowego), mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego. Powyższe dowodzi, że organy administracji zachowały określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tryb postępowania, wymagany przy ustalaniu choroby zawodowej, a dokonana przez nie ocena znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który mógłby ewentualnie poddać w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Nie było zatem podstaw do kwestionowania sporządzonych przez nich opinii, a tym samym do wystąpienia o ich uzupełnienie czy przeprowadzenie dodatkowych konsultacji o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W tej sytuacji brak było podstaw do przeprowadzenia u skarżącego ponownych badań w innych jednostkach medycznych niż uprawnione, na co wskazywał w odwołaniu i w skardze. Wyjaśnić przyjdzie, że przed sądem administracyjnym nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, ponieważ kontrola legalności decyzji administracyjnych opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego zgłoszony przez skarżącego wniosek nie mógł być przez Sąd uwzględniony, gdyż nie mieści się on w katalogu dowodów określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik. Zważywszy na wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw do jej uwzględnienia,, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.