IV SA/Gl 809/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Sygn. akt IV SA/Gl 809/06 | | UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, poz. 575 z późn. zm.), nie stwierdził u A. F. choroby zawodowej uszkodzenia [...] w postaci zawodowego, [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołał się na orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], które to placówki nie stwierdziły u A. F. podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nadto, w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne organ ten ustalił, iż A. F. był zatrudniony w latach [...] –[...] w Zakładach A w C. na stanowisku robotnika transportu, w latach [...] –[...] w Zakładzie B w C. na stanowisku montera i w latach [...]-[...] w Hucie "[...]" S.A. w C. na stanowisku ślusarza, hydraulika i ślusarza remontowego urządzeń hutniczych, gdzie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej [...], a od roku [...] przebywa na świadczeniu przedemerytalnym. Zdaniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. nie rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników i brak od [...] r. narażenia na [...] nie upoważniają do stwierdzenia u A. F. choroby zawodowej [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało sporządzone po wydaniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. postanowienia z dnia [...] nr [...], w którym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ ten zawiesił postępowanie o stwierdzenie choroby zawodowej u A. F. do czasu wydania orzeczenia lekarskiego przez właściwy instytut naukowo-badawczy. W odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...] A. F. wniósł o jej uchylenie i domagał się wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Podniósł, ze już w roku [...] spełniał wszystkie warunki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) do uznania za chorobę zawodową pogorszenia jego [...] do [...] i w [...] do [...]. Akcentował, iż przechodząc na świadczenie przedemerytalne w [...] powinien być skierowany przez lekarza do Poradni Chorób Zawodowych i już wówczas uzyskałby orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej. Po rozpoznaniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy zawodowej A. F. oraz zajmowanych przez niego stanowisk pracy. Uznał również, iż pracował on w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu [...], ale orzeczenia lekarskie obu placówek orzeczniczych służby zdrowia stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...]. Zauważył na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej zostało wszczęte w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (..). W wyniku skargi wniesionej przez A. F., który nie zgadzał się ze stanowiskiem i argumentami organu odwoławczego sprawę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 367/04 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podkreślił, iż powołane decyzje obu organów administracji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły bowiem przesłanki do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zwieszenia postępowania na podstawie postanowienia z dnia [...] nr [...], jak również do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania powołanych decyzji bez wcześniejszego podjęcia postępowania administracyjnego na podstawie nowego postanowienia, które w sprawie nie zostało wydane. Nadto, Sąd uznał, że wobec treści zarzutów odwołania organ odwoławczy nie uzasadnił jednoznacznie swojego stanowiska i nie wykazał konkretnych dowodów wskazujących na wszczęcie w niniejszej sprawie postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (..). Zaznaczył również, że rozpoznając ponownie sprawę organ administracji publicznej powinien wyjaśnić wszystkie zaistniałe w niej wątpliwości. Postanowieniem z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., w oparciu o art. 97 § 2 K.p.a. podjął zawieszone w dniu [...] postępowanie administracyjne o stwierdzenie u A. F. choroby zawodowej [...]. Po powtórnym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej i art. 104 § 1 i 2 K.p.a., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził u A. F. choroby zawodowej [...] w postaci zawodowego, [...]- wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołał się na te same orzeczenia dwóch jednostek orzeczniczych I i II stopnia oraz przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne. Uznał, że stwierdzone u A. F. obustronne podwyższenie [...] nie osiąga [...] , a więc nie daje podstaw do rozpoznania zawodowego [...] zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Nadto, stan A. F. z okresu pracy zawodowej w [...] oraz aktualnie stwierdzona wielkość [...], przy braku narażenia zawodowego na działanie [...] od [...] nie upoważniają do stwierdzenia choroby zawodowej. Wyjaśnił również, że przy rozpoznawaniu sprawy zastosowano aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało rozpoczęte w [...] tj. w momencie uzyskania przez A. F. skierowania na badania w celu jej rozpoznania. W odwołaniu z dnia [...] A. F. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i domagał się rozpatrzenia sprawy w trybie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Podniósł, że w czasie pracy w latach [...]-[...] miał przeprowadzane badania okresowe, które zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, wykazały [...] kwalifikujący do uznania choroby zawodowej. Na poparcie swoich żądań przedłożył badania okresowe z dnia [...] i dnia [...] oraz [...] z dnia [...] i z dnia [...]. Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podtrzymał ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, dotyczące przebiegu pracy odwołującego i zajmowanych przez niego stanowisk, jak również stwierdził, że dla istnienia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie. Podniósł, że rozpoznany u odwołującego [...] o lokalizacji [...] – o [...] wyrażonym jako średnia arytmetyczna dla [...] – w [...], a w [...] - nie upoważnia zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi, określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), do uznania choroby zawodowej[...], gdyż nie spełnia określonego w tym wykazie chorób zawodowych kryterium [...] spowodowanego [...] o wielkości co najmniej [...] w [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej [...] zostało wszczęte w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) i dlatego to rozporządzenie ma w niej zastosowanie. Jednocześnie podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie został zachowany tryb postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany szczegółowo w powołanym rozporządzeniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jako krzywdzącej i niezgodnej z rzeczywistym stanem rzeczy. Ponownie zaakcentował, że już w [...] miał stwierdzone w badaniu okresowym takie [...], które upoważniały do uznania choroby zawodowej w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska ze względu na wyczerpanie dwuszczeblowego trybu diagnostyczno-orzeczniczego przewidzianego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym chorób zawodowych i brak rozpoznania choroby zawodowej [...] przez lekarzy orzeczników kompetentnych placówek służby zdrowia, który uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jej istnienie. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i wniósł o zwrot kosztów przejazdu koleją z miejsca zamieszkania do Sądu w łącznej wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wiążą ten Sąd w tej konkretnej sprawie oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 506/05, publ. system informacji Lex nr 187499). Rozpoznając zatem niniejszą sprawę Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 367/04. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podkreślił, iż organ odwoławczy nie podał konkretnych dowodów wskazujących na wszczęcie w niniejszej sprawie postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), powołanego dalej w skrócie jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Niewątpliwie data rozpoczęcia postępowania w sprawie rozpoznania lub stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego ma istotne znaczenie dla jej wyniku, bowiem definicja choroby zawodowej uszkodzenia [...] zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. różni się od definicji tej choroby zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), powołanego dalej w skrócie jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. W tym miejscu należy zauważyć, iż mimo wejścia w życie z dniem 3 września 2002 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., to zgodnie z treścią jego § 10 postępowanie w sprawach rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. W tej sytuacji rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione zostało od stwierdzenia czy postępowanie w sprawie choroby zawodowej skarżącego zostało rozpoczęte przed datą [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący po ustaniu zatrudnienia w roku [...] , korzystając z uprawnień do świadczenia emerytalnego dopiero w dniu [...] został skierowany przez prowadzącego lekarza [...] na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej (ustalona data jest datą wpływu skierowania do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C.). Również przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w środowisku pracy skarżącego miało miejsce dopiero w dniu [...] co potwierdził skarżący zapoznając się z jego treścią w dniu [...] a jego uzupełnienia dokonano dopiero w dniu [...] Również w odwołaniu i skardze skarżący przyznał, iż w latach [...] -[...] pomimo stwierdzonych w badaniu okresowym [...] nie został skierowany przez lekarza do poradni chorób zawodowych, jak też sam nie dokonał stosownego zgłoszenia podejrzenia o chorobę zawodową. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z obowiązującym w tych latach § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w razie podejrzenia o chorobę zawodową u pracownika zobowiązanymi do jego skierowania do właściwego zakładu społecznej służby zdrowia były zarówno zakłady społecznej służby zdrowia, lekarze, jak i sam zakład pracy zatrudniający tego pracownika. Dodatkowo § 3 ust. 2 tego samego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. dawał możliwość zgłoszenia podejrzenia o chorobę zawodową samemu zainteresowanemu pracownikowi. Pracownik ten mógł bowiem sam zgłosić podejrzenie o chorobę zawodową za pośrednictwem zakładu społecznej służby zdrowia sprawującego opiekę profilaktyczną nad zakładem pracy jego zatrudniającym, ale skarżący z tej możliwości nie skorzystał. W rozpoznawanej sprawie bezspornie w aktach znajduje się kopia skierowania na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej [...] z dnia [...] oraz karta oceny narażenia zawodowego z dnia [...] i dnia [...] Nadto, pierwsze badanie i orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. posiada datę [...] Zatem czynności w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej zostały dokonane już po wejściu w życie nowych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a nie przed datą 3 września 2002 r. W tej sytuacji organy administracji orzekające w sprawie prawidłowo rozpoznały ją w oparciu o nowe rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Zgodnie z treścią jego § 4 ust. 1 państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje na badanie pracownika, którego dotyczy podejrzenie, do jednostki orzeczniczej. Skierowania na badanie do jednostki orzeczniczej nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza w formie kopii skierowania, o którym mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sam lekarz skarżącego w dniu [...] dokonał bowiem zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej poprzez przesłanie kopii skierowania na badania do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C. celem rozpoznania choroby zawodowej. W konsekwencji tego zgłoszenia przeprowadzone zostało dochodzenie epidemiologiczne i w dniu [...] wydane zostało orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. Z tego dokumentu wynika, że u skarżącego rozpoznano [...] o poziomie [...] w [...] i [...] w [...], ale z uwagi na poziom [...] w [...] poniżej [...] nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swoim orzeczeniu z dnia [...] rozpoznał u skarżącego [...] o lokalizacji [...] o poziomie [...]i [...] w [...]. Dodatkowo uznał, że stwierdzone [...] z uwagi na wielkość również nie osiąga poziomu[...] , tak więc brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej –[...] spowodowanego[...] . Zaznaczył również, że wykonany w [...], a więc na rok przed zakończeniem pracy zawodowej przez skarżącego, wykazywał również [...] poniżej [...] (dla[...] –[...] , a dla [...]). Tym samym stan [...] skarżącego z okresu pracy zawodowej, jak również przy braku narażenia zawodowego po [...] nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej [...]. W rozpoznawanej sprawie został zatem zachowany tryb postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Trafnie zatem podkreślił organ odwoławczy, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a więc schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wskazać też trzeba, że choroba zawodowa była i jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Nadto, przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki jej wykonywania, a warunkiem koniecznym jej stwierdzenie jest uprzednie rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie, że do zachorowania doszło bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem na skutek działania w środowisku pracy czynników szkodliwych bądź w związku ze sposobem wykonywania pracy. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, że jeśli lekarz właściwy do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik bądź były pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego albo że przyczyną zachorowania był sposób wykonywania pracy, to powstałe schorzenie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Katalog chorób zawodowych stanowi zamkniętą listę, której zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sąd administracyjny nie mogą rozszerzać, czy też interpretować w sposób sprzeczny z brzmieniem określonego przepisu prawa. Choroba zawodowa [...] została opisana w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., gdzie ujęto ją jako [...] spowodowany [...], wyrażony podwyższeniem progu [...] o wielkości co najmniej [...] w [...], obliczony jako średnia arytmetyczna dla [...]. Jednocześnie udokumentowane objawy choroby muszą wystąpić w ciągu 2 lat od ustania narażenia na działanie [...]. Nie wolno zatem poszerzać zakresu tego pojęcia o [...] nie osiągające poziomu co najmniej [...] w [...]. Tymczasem u skarżącego dwie placówki diagnostyczne, uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, nie rozpoznały [...] o poziomie w [...] co najmniej [...]. Lekarze dwóch placówek diagnostycznych jednoznacznie stwierdzili, iż ujawnione u skarżącego zmiany w [...] nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem nie odpowiadają definicji choroby zawodowej [...]. Zatem w "sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem" nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy. Tym samym wyczerpany został dwustopniowy tryb orzeczniczy i wbrew zarzutom skarżącego w obu wydanych orzeczeniach nie rozpoznano choroby zawodowej. Nadto, skarżący kwestionując wyniki badań nie przedstawił żadnego dowodu, który ewentualnie poddałby w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i definicję prawną choroby zawodowej oraz pogląd prawny wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważyć należy, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił stan [...] skarżącego i uznał, że nie odpowiada on pojęciu choroby zawodowej w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 367/04 uznał, że skarżący tylko do [...] pracował w warunkach narażenia go na działanie czynnika szkodliwego, jakim był [...] i nie zakwestionował w tej mierze ustaleń organu odwoławczego oraz nie nakazał mu uzupełnienia w tym kierunku postępowania dowodowego. Słusznie też organy administracji obu instancji uznały, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające samo występowanie narażenia zawodowego pracownika, ale konieczne jest rozpoznanie u pracownika choroby przewidzianej w wykazie chorób zawodowych z uwzględnieniem okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowe. Przeprowadzone w tym zakresie przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające nie naruszało obowiązujących regulacji prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje datę rozpoczęcia postępowania w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania orzeczeń (opinii) kompetentnych placówek diagnostycznych organów medycznych I i II szczebla - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., podobnie jak i Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., bowiem obie te placówki wydały orzeczenia wykluczające istnienie u skarżącego choroby zawodowej [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Podsumowując należy uznać, iż organ odwoławczy wykonał w całości zalecenia Sądu, prawidłowo zinterpretował i zastosował prawo, ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym wobec nie zaistnienia wszystkich przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej brak było podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, opartej na prawidłowym orzeczeniu lekarskim, które nie rozpoznało u skarżącego choroby zawodowej w rozumieniu prawidłowo zastosowanego w niniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku skarżącego złożonego na rozprawie w sprawie przyznania mu kosztów postępowania w przypomnieć należy, że w oparciu o treść art. 199 w związku z art. 209 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania w związane ze swym udziałem w sprawie, a Sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów jedynie w orzeczeniu uwzględniającym skargę, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ustawy p.p.s.a. Tym samym mając na uwadze powołane przepisy ustawy p.p.s.a. nie sposób uznać, że oddalenie skargi jest równoznaczne z jej uwzględnieniem, dlatego wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony.