IV SA/Gl 816/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 z późn. zm.) w trybie art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczono o pozbawieniu S. B. statusu osoby bezrobotnej w okresie od dnia [...] do dnia [...] r. i nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ administracji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 588/05 ustalił, iż strona w okresie od [...] do [...] r. nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) koniecznych do zachowania statusu osoby bezrobotnej. Powołany przepis stanowi, że bezrobotnym może być osoba, która jest zarejestrowana we właściwym, dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego, powiatowym urzędzie pracy. Jednocześnie na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy osoba bezrobotna, w celu dokonania rejestracji, zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu jej pobytu stałego lub czasowego. Zdaniem Powiatowego Urzędu Pracy w B., w związku z ustaniem z dniem [...] r. zameldowania czasowego na terenie miasta B., w którym strona dalsze zameldowanie czasowe posiadała dopiero od dnia [...] r., przy jednoczesnym jej zameldowaniu stałym w mieście G., Urząd ten, dla strony przestał być właściwym dla miejsca jej zameldowania czasowego w okresie od [...] do [...] r. W tym okresie strona nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, koniecznych do zachowania statusu osoby bezrobotnej, w związku z tym musiała być pozbawiona tego statusu na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 tej samej ustawy, w okresie od [...] do [...] r. Za pozbawieniem statusu bezrobotnego, zdaniem organu, przemawia również fakt legitymowania się przez stronę począwszy od dnia [...] r. dalszym zameldowaniem czasowym w B. oraz przebywanie jej na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w tym mieście, jak również wykazanie woli ponownej rejestracji w tym Urzędzie. W odwołaniu S. B. stwierdził, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca i wniósł o jej uchylenie. Wywiódł, że sentencja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 588/05 zobowiązywała organ administracji do przywrócenia ciągłości jego rejestracji od dnia [...] do [...] r. Podniósł również, że winę za nieprawidłową przerwę w jego czasowym zameldowaniu w B. ponosi Urząd Miejski, podległy Prezydentowi Miasta B., który dokonując przedłużenia zameldowania na pobyt czasowy wykazał nie istniejącą w rzeczywistości przerwę w tym zameldowaniu, co pośrednio rzutuje na odpowiedzialność także Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w B. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i zaznaczył, iż w dniu [...]r. tj. w dniu stawiennictwa odwołującego w celu potwierdzenia gotowości do pracy pracownik organu pierwszej instancji dokonał zapisu w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, iż z dniem [...] r. ustało zameldowanie czasowe odwołującego na terenie działania tego organu, co potwierdziło zaświadczenie Urzędu Miejskiego w B. Decyzja pierwszoinstancyjna o utracie z tego powodu przez odwołującego statusu osoby bezrobotnej, wydana w dniu [...] r., była utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. Nr [...], która następnie w wyniku rozpatrzenia skargi została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 588/05. W wyroku tym zaznaczono, że wydając decyzję organ odwoławczy nie miał na uwadze, że w momencie jej wydania odwołujący posiadał zameldowanie na terenie B., a nadto dostatecznie ujawnił wolę ponownej rejestracji w tym mieście, co pozwalało na przyznanie mu statusu bezrobotnego od dnia [...] r. W skutek powołanego wyroku organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, celem uwzględnienia wskazań w nim zawartych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydana została decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] r. będąca obecnie przedmiotem rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów odwołania zaznaczył, ze jedynie w przypadku, gdyby odwołujący w ogóle nie posiadał zameldowania, a przebywał na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w B., wówczas Urząd ten byłby dla niego właściwym urzędem w oparciu o treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Bezspornym jednak jest, że odwołujący w okresie od [...] do [...] r. nie posiadał zameldowania na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w B., będąc jednocześnie zameldowany na pobyt stały w G. Z tego powodu w okresie tym odwołujący nie mógł być osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., co uzasadniało nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Argumentował, iż sentencja powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. o sygn. akt IV SA/Gl 588/05 zobowiązywała organy administracji obu instancji do przywrócenia mu ciągłości rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. od dnia [...] do [...] r. Podniósł również, że za nieprawidłową przerwę w jego czasowym zameldowaniu w B. ponosi Urząd Miejski podległy Prezydentowi Miasta B., który wadliwie dokonał przedłużenia jego zameldowania na pobyt czasowy w B., tworząc nie istniejącą w rzeczywistości przerwę w tym zameldowaniu, za co odpowiedzialność ponosi także Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w B. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości, w zakresie swojej właściwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Należy zwrócić uwagę na fakt, że zaskarżona decyzja wydana została w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 588/05 uchylającego decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...]. W myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dlatego tut. Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, bez względu na poglądy prawne wyrażone w jakichkolwiek orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna wyrażona przez Sąd w wymienionym powyżej wyroku traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany ustawy bądź w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Nieprzestrzeganie przepisu art. 153 P.p.s.a. podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 219-225; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1, poz. 2, wyrok Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. akt FSA 3/2001, ONSA 2002/2, poz. 49, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1990 r., sygn. akt SA/Wr 137/90, ONSA 11990/2-3, poz. 5, wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). W literaturze wskazuje się, że ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą, a ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 P.p.s.a. powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Z uwagi na powyższe, rozpatrując niniejszą sprawę, skład orzekający poddał zaskarżoną decyzję ocenie, w szczególności pod względem zgodności z wytycznymi i oceną prawną, które zostały wyrażone w powołanym wyroku tut. Sądu z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 588/05. W wyroku tym Sąd stwierdził, że w sprawie trzeba rozważyć i zbadać zasadność ustaleń faktycznych organów administracyjnych i ich subsumcji pod przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o promocji zatrudnienia, będących podstawą utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Należało zatem wyjaśnić, czy Powiatowy Urząd Pracy w B. prawidłowo postąpił wydając decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w dacie, kiedy był on już ponownie zameldowany czasowo w miejscu, dla którego Urząd ten był nadal właściwy. Ponadto, organ miał odnieść się do wcześniejszej decyzji pozytywnej, gdyż podstawą wydania nowej decyzji o utracie statusu bezrobotnego jest wykazanie zmiany okoliczności sprawy. Ponadto, Sąd w powołanym wyroku wyraził pogląd, że wykładnia zaproponowana przez organ drugiej instancji, a eksponująca jako niezbędną przesłankę decyzji "ustanie zameldowania czasowego, z czego wynika brak właściwości urzędu pracy" jest w okolicznościach sprawy trudna do przyjęcia, gdyż ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia posłużył się definicją legalną osoby bezrobotnej, którą jest osoba, ogólnie rzecz biorąc, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca pracy. Zdaniem, wówczas orzekającego, składu Sądu spełnienie łącznie wszystkich przesłanek wynikających z powołanego przepisu skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej, gdy natomiast zabraknie choć jednej z nich, to na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia, wydaje się decyzję negatywną. Przeto, w momencie wydawania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej skarżący winien nie spełniać jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Tymczasem tak nie było, bo skarżący wykazał zameldowanie w dalszym okresie. Tę okoliczność należało "co najmniej" uwzględnić przy rozstrzygnięciu na nowo sprawy skarżącego, który dostatecznie ujawnił wolę ponownej rejestracji w B., co pozwalało na przyznanie mu statusu bezrobotnego od dnia [...] r. W ocenie składu orzekającego organy administracji, przeprowadzając ponownie postępowanie, nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w przywołanym już wcześniej wyroku z dnia 18 października 2006 r. Oznacza to, że organ odwoławczy nadal nie usunął uchybień wytkniętych w uzasadnieniu tegoż wyroku. Nie wypełniając jego kategorycznych wskazań i nie stosując się do zawartej w nim oceny prawnej, organ odwoławczy dopuścił się więc naruszenia art. 153 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący bezspornie jest osobą bezrobotną i na podstawie czasowego zameldowania w B. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy tego miasta oraz posiadał w nim potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy od dnia [...] r. do dnia [...] r., jak również od dnia [...] r. Nie ulega również wątpliwości, że nastąpiła w jego zameldowaniu przerwa. Kwestią sporną jest zagadnienie, czy trzydniowa przerwa w dopełnieniu przez skarżącego zameldowania czasowego uprawnia organ administracji do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Zauważyć przy tym przyjdzie, że skarżący tylko w okresie od [...] do [...] r. (sobota - niedziela - poniedziałek) nie posiadał zameldowania na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w B., będąc jednocześnie zameldowany na pobyt stały w G. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji w istocie stanowi regulacja art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten w sposób bardzo ogólny stanowi, że starosta pozbawia osoby statusu bezrobotnego, które nie spełniają warunków wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Natomiast treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wymienia przesłanki dotyczące określenia statusu bezrobotnego. Jedną z tych przesłanek, która musi zaistnieć łącznie z innymi jest zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego w powiatowym urzędzie pracy. Ewidencyjny charakter tej przesłanki, zawarty w definicji bezrobotnego, wynika również z treści wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 roku w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607). Wynika to nie tylko z cytowanego przez organ odwoławczy § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, ale także z jego § 5, w którym określono obowiązki osoby zamierzającej zmienić miejsce stałego zameldowania lub pobytu czasowego oraz osoby, która zmiany takiej nie dokonała. Zwrócić też trzeba uwagę na końcowe zdanie § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, stanowiące, że bezrobotny, który nie jest zameldowany, zgłasza się, w celu rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. W ocenie Sądu, treść ustawowej definicji bezrobotnego, w powiązaniu z przepisami powyższego rozporządzenia pozwala ustalić, że przesłanka zarejestrowania się bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla miejsca stałego lub czasowego zameldowania tej osoby, obok celu ewidencyjnego spełnia rolę porządkującą system świadczeń dla bezrobotnych, gdyż umożliwia planowe gromadzenie środków na ten cel przez właściwe urzędy pracy. Dlatego, zdaniem Sądu, przesłanki tej nie można stosować automatycznie. Należy zatem odróżnić znaczenie tej przesłanki i konieczność wykazania jej spełnienia w przypadku zgłoszenia się osoby celem rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, od sytuacji, gdy osoba jest już zarejestrowana, posiada status bezrobotnego i zamierza zmienić lub zmieniła miejsce stałego zamieszkania lub czasowego pobytu, od przypadku, gdy bezrobotny, zarejestrowany - we właściwym dla miejsca czasowego pobytu powiatowym urzędzie pracy - nie zmienia miejsca czasowego pobytu, przebywa stale pod tym samym adresem, regularnie zgłasza się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonych terminach, a jedynie nie dopełnia na czas obowiązku meldunkowego, powodując przerwę w potwierdzeniu, przez właściwy organ meldunkowy, zameldowania na pobyt czasowy na dalszy okres. Taka, jak ostatnia z wyżej wymienionych sytuacji, zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący w momencie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. posiadał potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy. Potwierdzenie to posiadał również w dniu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej. Zatem przerwa w okresie od dnia [...] do [...] r. (sobota - niedziela - poniedziałek) w dopełnieniu obowiązku meldunkowego na pobyt czasowy nie wiązała się ze zmianą jego miejsca zamieszkania lub pobytu. Podobne stanowisko jest znane judykaturze na gruncie poprzednio obwiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1984 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), gdy sądy zwracały uwagę na zróżnicowany charakter przesłanki zameldowania na pobyt czasowy lub tymczasowy na terenie działania powiatowego urzędu pracy, w którym następuje rejestracja bezrobotnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2006 roku, sygn. akt IV SA/WR 346/04). Zdaniem Sądu, pogląd ten nie stracił na swojej aktualności również na gruncie obecnej ustawy o promocji zatrudnienia. W świetle powyższych okoliczności faktycznych, przyjęcie przez organ odwoławczy, że skarżący "nie spełnia definicji osoby bezrobotnej" i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o pozbawieniu statusu bezrobotnego, nastąpiło z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia w zakresie wykładni przesłanki zarejestrowania we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie dostrzegając istoty i celu, jaki spełnia ta przesłanka, zastosował ją automatycznie, w sposób nieadekwatny do okoliczności faktycznych sprawy. W tym stanie rzeczy, przy niewypełnieniu wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2006 r. o sygn. akt IV SA/Gl 588/05 zarzuty skarżącego, dotyczące uchybień przepisom prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego, należało uznać za zasadne. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku powinien po ewentualnym uzupełnieniu postępowania dowodowego, wydać nową i prawidłową decyzję według przepisów procedury administracyjnej oraz przepisów o właściwości rzeczowej i miejscowej, uwzględniając treść przywołanego wcześniej wyroku tut. Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r. o sygn. akt IV SA/Gl 588/05. Zauważyć przyjdzie, że organ administracji, który np. utracił właściwość rzeczową lub miejscową musi zgodnie z art. 65 K.p.a. przekazać sprawę organowi właściwemu. Jeżeli zachował właściwość rzeczową i miejscową, a na skutek oceny istniejącego stanu faktycznego i prawnego dojdzie do wniosku, iż należy podjąć czynności dowodowe, które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać mu sprawę do prowadzenia. Wymaga to zaznaczenia, bowiem z akt administracyjnych wynika, że skarżący z dniem [...] r. przebywa w G. (oświadczenie k - [...] akt administracyjnych). Z powyższych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 153 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Uwzględniając skargę Sąd nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem w ocenie Sądu art. 152 P.p.s.a., który nakłada na Sąd obowiązek zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w wyroku uwzględniającym skargę, nie dotyczy uwzględnienia skargi na akt odmowny. Akt, którym odmówiono uwzględnienia żądania nie podlega bowiem wykonaniu, a tymczasowa ochrona wynikająca z przepisu art. 152 P.p.s.a. z istoty swojej dotyczy aktów i czynności, które podlegają wykonaniu w jakiejkolwiek formie.