IV SA/Gl 835/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi P. K., A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: Kpa) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu wniosku małżonków A. i P. K. z dnia [...] maja 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Kierownika Działu Pieczy Zastępczej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. (dalej MOPS) o numerach: 1) [...], 2) [...], 3) [...], 4) [...], 5) [...] oraz 6) [...]; – postanowiło utrzymać w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...]r. nr [...] dotyczącej opłaty za pobyt dziecka – L. K. w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego. Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym. Państwo P. i A. K. pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r.) wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. za pośrednictwem MOPS-u w T. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (szczegółowo wymienionych powyżej), podnosząc, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku oraz w piśmie go uzupełniającym podnieśli, że rażące naruszenie prawa polegało na nieuwzględnieniu oczywistych faktów znanych organowi przed podjęciem decyzji o umieszczeniu dzieci w pogotowiu rodzinnym. Stwierdzili, że w dniu [...] marca 2012 r. ich dzieci zostały umieszczone w pogotowiu rodzinnym w K. z rażącym naruszeniem prawa, bez ich wiedzy i zgody. W ich ocenie postępowanie było prowadzone w sposób nieobiektywny, celem przekonania Sądu Rodzinnego w K., aby swoim postanowieniem potwierdził zaistniały fakt umieszczenia ich córek w pogotowiu rodzinnym. Ich zdaniem nie istniała przesłanka zagrożenia życia i zdrowia dzieci. MOPS w K. posiadał dane kontaktowe rodziców małoletniej L. K. ale nie skontaktował się z ojcem dzieci. Zaznaczyli, że A. K. nie była w stanie zeznawać ze względu na swój stan psychiczny, a mimo to została przesłuchana. Podnieśli przy tym, że jej zły stan psychiczny był zdarzeniem losowym. Zaakcentowali, że posiadali pełne prawa rodzicielskie, a więc byli pełnoprawną stroną postępowania. Wskazali nadto, że w przypadku obiektywnego postępowania przez MOPS w K. nie doszłoby do umieszczenia ich córek w rodzie zastępczej. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) wszczęło postępowanie w sprawie nieważności przedmiotowej decyzji. Następnie decyzją z dnia [...] r. wydaną m.in. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (nr [...]) dotyczącej opłaty za pobyt dziecka – L. K. w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że postępowanie wyjaśniające nie wykazało rażącego naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji. Decyzja została wydana przez organ właściwy w sprawie, tj. organ miejsca zamieszkania rodziców dziecka, którzy mają ponieść opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Zaznaczyło, że strona została prawidłowo pouczona o wszczęciu postępowania w sprawie i zapewniono jej czynny udział w postępowaniu. Nie stwierdzono także naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 135), oraz uchwały Rady Miasta T. z dnia [...] r. nr [...]. W dalszej kolejności stwierdziło, że strona w żądaniu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wskazała na okoliczności dotyczące postępowania prowadzonego przez MOPS w K. i Sąd Rejonowy w K. dotyczące przesłanek umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. W ocenie Kolegium wskazane przez stronę okoliczności nie mają wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowej decyzji wydanej przez Kierownika MOPS w T. Wskazano także, że wyrok Sądu wiąże wszystkie organy administracji publicznej i strony. Tym samym zdaniem Kolegium koniecznym stała się odmowa stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji. Argumentując wskazało, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz organów administracji, odmowa stwierdzenia nieważności decyzji następuje, jeśli w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie istnieje przyczyna stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 Kpa. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym podało, że "przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 Kpa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jego uzasadnienie nie są jednak wiążące dla organu, który musi z urzędu zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a." – tak NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97, (LEX nr 47887). Ponadto zaznaczyło, że NSA wyroku z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97, (LEX nr 47894) – orzekł, że "przesłanki stwierdzenia nieważności z racji ich wyczerpującego wyliczenia w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Powinny być interpretowane dosłownie, a nawet ścieśniająco". Pogląd zbieżny z prezentowanym wyraził także SN w wyroku z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III RN 62/00, (OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100), który orzekł, że "przepis art. 156 § 1 k.p.a. powinien być interpretowany ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji należy brać pod rozwagę okoliczności wymienione w tym przepisie. Niedopuszczalne jest odwoływanie się do innych, nie wymienionych w tym przepisie przesłanek. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że okoliczności podniesione przez Państwa A. i P. K. dotyczące zasadności umieszczenia dzieci w rodzinie zastępczej nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ decyzja wydana przez Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (nr [...]), której nieważności żądają wnioskodawcy dotyczy opłaty za pobyt dziecka – L. K. w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego. Tym samym zaakcentowało, że ocenie prawidłowości w kontekście wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa podlega wyłącznie decyzja z dnia [...] r. (nr [...]). Podniosło także, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją prawa mającą na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, zarówno ostatecznych jak i nieostatecznych, które dotknięte są wadami kwalifikowanymi. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte zostały w art. 156 § 1 Kpa. Stosownie do jego brzmienia organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowania do osoby nie będącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie z art. 157 § 1 Kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 Kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze ten organ. Kolegium wskazało także, że z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, która reguluje kwestie związane z pobytem dziecka w pieczy zastępczej i kwestie związane z ponoszeniem odpłatności rodziców na pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Zgodnie z art. 193 ust. 1 tej ustawy za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości: przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka; średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym; środków finansowych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego oraz środków finansowych na bieżące funkcjonowanie tej placówki - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego. Zgodnie z art. 194 ust. 2 tej ustawy rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w jej art. 193 ust. 1. Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Dalej Kolegium stwierdziło, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Kolegium nie wykazało rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji. Decyzja została wydana przez organ właściwy w sprawie, tj. organ miejsca zamieszkania rodziców dziecka, którzy mają ponieść opłatę za jednorazowe świadczenie w związku z przyjęciem dziecka na pobyt w pieczy zastępczej. Strona została prawidłowo pouczona o wszczęciu postępowania w sprawie i zapewniono jej czynny udział w postępowaniu. Nie stwierdzono także naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz uchwały Rady Miasta T. z dnia [...] r. nr [...]. Kolegium zauważyło, że strona w żądaniu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wskazała na okoliczności dotyczące postępowania prowadzonego przez MOPS w K. i Sąd Rejonowy w K. dotyczące przesłanek umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, jednakże wskazane przez stronę okoliczności (dopóki pozostaje w obiegu prawnym wskazane postanowienie Sądu Rejonowego w K.) nie mają wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowej decyzji wydanej przez MOPS w T. Na zakończenie przywołało Wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 148/99 (OSP 2001, z. 1, poz. 16), w którym przyjęto, że "jeżeli w toku dokonywanych ustaleń organ prowadzący postępowanie rozpoznawcze ustali, że okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia nieważności, to wówczas powinien odmówić stwierdzenia nieważności decyzji, której to postępowanie dotyczy, nie zaś umarzać postępowanie, jako bezprzedmiotowe". We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. K. i P. K. wskazali, że decyzja organu nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Następnie opisałli kwestie związane z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rodzinny w K. Podnieśli, że nie jest dla nich jasne "uzasadnienie zawarte w decyzji SKO w K. dotyczące "...Jednakże wskazane przez stronę okoliczności, dopóki pozostają w obiegu prawnym wskazane postanowienie Sądu Rejonowego w K. i decyzja MOPS w K. o przyznanie pomocy pieniężnej rodzinie zastępczej nie mają wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowej decyzji wydanej przez MOPS w T.", z jednej strony natomiast z drugiej strony "...Decyzja została wydana przez organ właściwy w sprawie, tj. organ zamieszkania rodziców dziecka...". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., wydaną m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] r., Nr [...]. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A. K. i P. K. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (Nr [...]). Zarzucili w niej niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r., co w ocenie skarżących stanowi naruszenie art. 7, 8 i 9 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazano, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) – wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, a mianowicie w ramach postępowania nieważnościowego, którego celem jest weryfikacja decyzji ostatecznej wyłącznie pod kątem ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Stosownie do treści art. 156 § 1 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W tym miejscu wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" – tak: B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8/31. W rozpoznawanej sprawie skarżący powołali się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdzając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa decydują łącznie trzy przesłanki: pierwsza – oczywistość naruszenia prawa, druga – charakter przepisu, który został naruszony, oraz trzecia – racje ekonomiczne lub gospodarcze. Skutki, które wywołuje decyzja. W ugruntowanym na tym tle orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa – tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10, (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Zważając na powyższe kwestie, w ocenie Sądu stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt administracyjnych sprawy uprawnia bowiem do twierdzenia, że przedmiotowa decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Trudno bowiem wywieść, że kwestionowana przez skarżących decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, aby treść tegoż rozstrzygnięcia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zauważyć należy, że okoliczności podniesione przez skarżących w istocie dotyczą zasadności umieszczenia dzieci w rodzinie zastępczej i nie mają, bo nie mogą mieć, znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (Nr [...]), której nieważności żądają wnioskodawcy, albowiem akt ten dotyczy opłaty za jednorazowe świadczenie na pokrycie niezbędnych kosztów związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka (L.K.) do rodziny zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego. Na marginesie można jednak ponieść, że zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji – por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym słowem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa nie świadczy o wadliwości decyzji, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest dopuszczalne również prowadzenie nowych dowodów. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Stanowisko tożsame wyraził NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego, wyczerpująco wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zasługuje na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że ostateczna decyzja Kierownika Działu Pieczy Zastępczej MOPS w T. z dnia [...] r. (Nr [...]) dotycząca opłaty za jednorazowe świadczenie na pokrycie niezbędnych kosztów związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka: L.K. do rodziny zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie nie wykazano także spełnienia innych przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, a postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej. Z tych wszystkich względów sąd, w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.