IV SA/Gl 840/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie spraw uczniów – odmowy przyznania stypendium szkolnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej – radcy prawnego F.P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy postanawia: oddalić wniosek; Wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], Nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy przyznania stypendium szkolnego. Następnie, to jest w dniu 18 grudnia 2006 r. Sąd wydał postanowienie, mocą którego ustanowił dla skarżącej radcę prawnego. W dniu [...] pełnomocnik wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w K. – F.P. złożył pismo procesowe datowane na [...], w treści którego oświadczył, iż nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do rzeczonego pisma dołączona została kopia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą wskazany radca prawny sporządził dla skarżącej. Z kolei w dniu [...] do Sądu wpłynęło pismo procesowe z dnia [...], w którym pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia i zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej w niniejszej sprawie z urzędu, w kwocie ogółem [...] zł, wynikającej z załączonego rozliczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszym przypadku kwestie związane z rzeczonymi należnościami reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie zatem do treści §15 przywołanego rozporządzenia, koszty ponoszone w przedmiotowym zakresie przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych określonych w Rozdziałach 3 i 4 tego aktu oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie przy tym z §2 ust. 1 wskazanej regulacji, sąd zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W tym miejscu trzeba jednak podkreślić, iż zgodnie z §16 cytowanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez reprezentującego stronę radcę prawnego. Zarówno bowiem w piśmie zawierającym ten wniosek jak i w treści swych wcześniejszych pism procesowych F.P. nie złożył oświadczenia, że żądane przezeń koszty nie zostały zapłacone. Zgodnie przy tym z utrwalonym stanowiskiem judykatury, brak oświadczenia, o którym mowa wyżej wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się tu trybu uzupełnienia braków, wynikającego z art. 49 p.p.s.a. W takim przypadku wniosek pełnomocnika podlega oddaleniu jako nieuzasadniony (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98, publ. w OSNC 1999 r., nr 3, poz.63, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ.: LEX nr 242945 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 373/04, publ.: LEX nr 235283).